zespół lęku uogólnionego
Zespół lęku uogólnionego (Generalized Anxiety Disorder, GAD) to przewlekłe zaburzenie psychiczne charakteryzujące się nadmiernym, trudnym do kontrolowania lękiem i zamartwianiem się różnymi wydarzeniami lub czynnościami, utrzymującym się przez co najmniej 6 miesięcy. Pacjenci doświadczają niepokoju nieproporcjonalnego do rzeczywistego zagrożenia, co znacząco upośledza ich codzienne funkcjonowanie.
W obrazie klinicznym GAD dominują objawy psychiczne (ciągłe zamartwianie się, napięcie, drażliwość, trudności z koncentracją) oraz somatyczne (niepokój ruchowy, męczliwość, napięcie mięśniowe, zaburzenia snu). Diagnostyka opiera się głównie na kryteriach DSM-5 lub ICD-11, przy czym należy wykluczyć organiczne przyczyny objawów oraz inne zaburzenia psychiczne.
Leczenie zespołu lęku uogólnionego ma charakter wielokierunkowy. Podstawę stanowi psychoterapia, zwłaszcza poznawczo-behawioralna (CBT). W farmakoterapii stosuje się przede wszystkim leki przeciwdepresyjne (SSRI, SNRI), jako leki pierwszego wyboru, oraz pregabalinę. Benzodiazepiny, ze względu na ryzyko uzależnienia, zalecane są wyłącznie krótkoterminowo. Edukacja pacjenta oraz techniki samopomocowe (relaksacja, mindfulness) stanowią istotne uzupełnienie podstawowego leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – ParoGen 20 mg
ParoGen zawiera 20 mg paroksetyny w postaci bezwodnego chlorowodorku paroksetyny, dostępny w formie białych, wypukłych tabletek powlekanych o średnicy około 8 mm, oznaczonych „P2” i „G” z rowkiem ułatwiającym przełamanie. Lek jest wskazany w leczeniu epizodu dużej depresji, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego, zespołu lęku napadowego (z agorafobią lub bez), zespołu lęku społecznego, zespołu lęku uogólnionego oraz zespołu stresu pourazowego. Każde z tych zaburzeń charakteryzuje się specyficznymi objawami, takimi jak obniżony nastrój, obsesje i kompulsje, napady paniki, lęk społeczny, przewlekły niepokój czy nawracające wspomnienia traumatyczne.
agorafobia, anhedonia, autonomiczny układ nerwowy, chlorowodorek paroksetyny, duża depresja, fobia społeczna, kompulsja, napad lęku, objawy somatyczne, obsesja, paroksetyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, serotonina, SSRI, tabletka powlekana, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół lęku napadowego, zespół lęku społecznego, zespół lęku uogólnionego, zespół stresu pourazowego - Leksykon substancji czynnych
Buspiron – Dawkowanie i sposób podawania
Buspiron (Spamilan) stosowany jest doustnie w dawkach początkowych 5 mg 2-3 razy na dobę u dorosłych, z możliwością stopniowego zwiększania co 2-3 dni do dawki terapeutycznej 15-30 mg/dobę, a maksymalnie do 60 mg/dobę w dawkach podzielonych. Efekt terapeutyczny pojawia się po 7-14 dniach, a pełna skuteczność wymaga około 4 tygodni terapii. Biodostępność buspironu wzrasta w obecności pokarmu, dlatego ważne jest konsekwentne przyjmowanie leku zawsze z posiłkiem lub zawsze na czczo. W przypadku jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami CYP3A4, dawkę początkową należy zmniejszyć i zwiększać ostrożnie po ocenie klinicznej. Należy unikać spożywania dużych ilości soku grejpfrutowego, który podnosi stężenia buspironu i ryzyko działań niepożądanych.
bezmocz, biodostępność buspironu, chlorowodorek buspironu, dawka podzielona, dawka terapeutyczna, efekt pierwszego przejścia, inhibitor CYP3A4, klirens kreatyniny, marskość wątroby, objawy niepożądane OUN, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent geriatryczny, parametry wątrobowe, sok grejpfrutowy, stan stacjonarny, stężenie buspironu w osoczu, stężenie terapeutyczne, upośledzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół lęku uogólnionego