farmakokinetyka lorazepamu
Farmakokinetyka lorazepamu charakteryzuje się stosunkowo szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po około 2 godzinach. Biodostępność lorazepamu po podaniu doustnym wynosi ponad 90%, co jest wartością wyższą niż w przypadku wielu innych benzodiazepin.
Lorazepam wiąże się z białkami osocza w około 85-90%, a jego objętość dystrybucji wynosi około 1,3 l/kg. Lek ten przechodzi przez barierę krew-mózg, choć wolniej niż bardziej lipofilne benzodiazepiny, co wpływa na jego profil działania klinicznego.
Metabolizm lorazepamu zachodzi głównie w wątrobie poprzez sprzęganie z kwasem glukuronowym, tworząc nieaktywne metabolity. W przeciwieństwie do wielu innych benzodiazepin, lorazepam nie jest metabolizowany przez układ cytochromu P450, co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych i czyni jego farmakokinetykę bardziej przewidywalną.
Okres półtrwania lorazepamu wynosi około 12-16 godzin, co klasyfikuje go jako benzodiazepiną o pośrednim czasie działania. Wydalanie następuje głównie przez nerki w postaci glukuronidów. U pacjentów z niewydolnością nerek może dochodzić do kumulacji metabolitów, natomiast sama niewydolność wątroby ma mniejszy wpływ na eliminację lorazepamu niż w przypadku benzodiazepin metabolizowanych przez cytochrom P450.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lorabex 0,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lorazepamu, substancji czynnej leku Lorabex, wykazały korzystny profil toksykologiczny. Badania ostrej toksyczności po podaniu doustnym nie ujawniły istotnej wrażliwości u zwierząt laboratoryjnych. W badaniach przewlekłej toksyczności, prowadzonych na szczurach (80 tygodni) i psach (12 miesięcy), nie stwierdzono istotnych zmian histopatologicznych, hematologicznych ani funkcjonalnych narządów, z wyjątkiem rozszerzenia przełyku u szczurów przy dawce 6 mg/kg mc./dobę. Testy mutagenności dały wyniki negatywne, a badania na szczurach i myszach nie wykazały potencjału rakotwórczego lorazepamu. Wpływ na reprodukcję i rozwój płodu oceniano na królikach, szczurach i myszach, nie stwierdzając efektów teratogennych ani zaburzeń reprodukcji, jednak odnotowano zaburzenia zachowania u potomstwa po długotrwałej ekspozycji prenatalnej na benzodiazepiny.
badanie histopatologiczne, benzodiazepina, biodostępność leku, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakokinetyka lorazepamu, faza eliminacji leku, okres półtrwania leku, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, rozszerzenie przełyku, ryzyko onkogenne, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa płodu, wchłanianie doustne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie reprodukcji, zaburzenie zachowania