skala Nortona
Skala Nortona to narzędzie oceny ryzyka rozwoju odleżyn stosowane powszechnie w praktyce klinicznej. Została opracowana w 1962 roku przez Doreen Norton i jest jedną z najstarszych i najczęściej wykorzystywanych skal tego typu.
Ocena według skali Nortona obejmuje pięć głównych parametrów: stan fizyczny, stan świadomości, aktywność, zdolność poruszania się oraz nietrzymanie moczu i stolca. W każdej kategorii pacjent może otrzymać od 1 do 4 punktów, gdzie niższa punktacja oznacza większe ryzyko. Maksymalna suma punktów wynosi 20 (minimalne ryzyko), a minimalna 5 (bardzo wysokie ryzyko).
Za wartość punktową oznaczającą zagrożenie rozwoju odleżyn przyjmuje się wynik ≤14 punktów. Pacjenci, którzy uzyskali wynik poniżej tej granicy, wymagają wdrożenia intensywnych działań profilaktycznych zgodnie z obowiązującymi standardami zapobiegania odleżynom. Regularna ocena według skali Nortona pozwala na wczesną identyfikację pacjentów zagrożonych oraz monitorowanie skuteczności wdrożonych działań prewencyjnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Odleżyny – Diagnostyka i diagnoza
Odleżyny to miejscowe uszkodzenia skóry i tkanek miękkich, najczęściej nad wyniosłościami kostnymi, powstające w wyniku długotrwałego ucisku i sił ścinających. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, ocenie lokalizacji, rozmiarów (długość, szerokość, głębokość), obecności wysięku, martwicy, tuneli, infekcji oraz postępu gojenia. Klasyfikacja według NPIAP wyróżnia stadia od 1 (nieblednące zaczerwienienie) do 4 (pełna utrata grubości skóry z odsłonięciem mięśni, ścięgien lub kości), z dodatkowymi kategoriami nieklasyfikowalnych i głębokich uszkodzeń tkanek. Diagnostyka uzupełniana jest dokumentacją fotograficzną, oceną ryzyka rozwoju odleżyn (skale Bradena, Nortona, Waterlow) oraz badaniami laboratoryjnymi (morfologia, OB, CRP, albumina, prealbumina, transferyna, glukoza). W przypadku podejrzenia infekcji zalecane są biopsje tkanki, a badania mikrobiologiczne powierzchowne nie są rutynowo wskazane. Badania obrazowe (RTG, scyntygrafia, MRI, CT) służą ocenie powikłań, zwłaszcza zapalenia kości i szpiku kostnego, którego złotym standardem diagnostycznym jest biopsja kości.
amyloidoza, badanie fizykalne, biopsja tkanki, CRP, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, nabłonkowanie, odczyn Biernackiego, odleżyna, owrzodzenie cukrzycowe, owrzodzenie tętnicze, owrzodzenie żylne, posiew krwi, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, skala Bradena, skala Nortona, skala Waterlow, termografia w podczerwieni, tomografia komputerowa, uszkodzenie tkanek miękkich, utrata grubości skóry, zapalenie kości, zapalenie kości i szpiku, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon chorób i schorzeń
Odleżyny – Etiologia i przyczyny
Odleżyny to miejscowe uszkodzenia skóry i tkanek podskórnych powstające w wyniku długotrwałego ucisku przekraczającego ciśnienie zamykające naczynia włosowate (8-12 mm Hg), co prowadzi do niedokrwienia, hipoksji i martwicy tkanek. Patomechanizm obejmuje zaburzenia mikrokrążenia, gromadzenie toksycznych metabolitów, reakcje zapalne z udziałem cytokin prozapalnych (np. IL-6, TNF-α), a także uszkodzenia wywołane siłami ścinającymi i tarciem. Czynniki ryzyka to m.in. unieruchomienie, zaburzenia czucia (np. po urazie rdzenia kręgowego), wiek powyżej 70 lat, choroby współistniejące (cukrzyca, niewydolność serca, choroby naczyń obwodowych), niedożywienie, nietrzymanie moczu/stolca oraz stosowanie urządzeń medycznych powodujących ucisk. Odleżyny rozwijają się szybko, a ich obecność zwiększa ryzyko zakażeń i powikłań zagrażających życiu, co potwierdza roczna śmiertelność przekraczająca 24 000 osób na świecie.
choroba tętnic obwodowych, cytokina prozapalna, czynnik martwicy nowotworu, hipoksja, interleukina, maceracja skóry, martwica tkanki, mediator prozapalny, mediator zapalny, naczynie włosowate, niedokrwienie tkanki, nietrzymanie moczu, nietrzymanie stolca, niewydolność żylna, oddział intensywnej terapii, odleżyna, przepływ krwi, przykurcz, rozszczep kręgosłupa, rurka tracheostomijna, siła ścinająca, skala Bradena, skala Nortona, spastyczność, stan zapalny, tarcie, tkanka bliznowata, ucisk tkanek, upośledzenie neurologiczne, uraz rdzenia kręgowego, uszkodzenie komórkowe, wyniosłość kostna, zaburzenie mikrokrążenia