agrafia

Agrafia to zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się utratą lub znacznym upośledzeniem zdolności pisania, które nie wynika z prostych problemów motorycznych czy niedostatecznej edukacji. Jest to specyficzna forma afazji koncentrująca się na umiejętności pisania, często współwystępująca z aleksją (niezdolnością do czytania).

Przyczyną agrafii są zazwyczaj uszkodzenia mózgu w obszarach odpowiedzialnych za przetwarzanie języka pisanego, szczególnie w lewej półkuli mózgu. Może być skutkiem udaru, urazu głowy, guza mózgu, choroby neurodegeneracyjnej lub infekcji ośrodkowego układu nerwowego. Wyróżnia się kilka typów agrafii, w tym agrafię czystą, leksykalną, fonologiczną i semantyczną, w zależności od rodzaju trudności w pisaniu.

Diagnostyka agrafii obejmuje kompleksową ocenę neuropsychologiczną oraz badania neuroobrazowe (MRI, CT). Leczenie koncentruje się głównie na terapii logopedycznej i neuropsychologicznej, dostosowanej do indywidualnych potrzeb pacjenta. Rokowanie zależy od przyczyny, rozległości uszkodzenia mózgu oraz wieku pacjenta, przy czym wczesne rozpoczęcie rehabilitacji znacząco zwiększa szanse na poprawę funkcji pisania.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Atrofia korowej tylna – Patofizjologia i mechanizm

Atrofia korowa tylna (PCA) to rzadkie, postępujące schorzenie neurodegeneracyjne, które przede wszystkim dotyka kory potylicznej i ciemieniowej, prowadząc do zaburzeń funkcji wzrokowo-przestrzennych, praksji i umiejętności piśmienniczych, przy względnym zachowaniu pamięci i funkcji językowych. PCA jest najczęściej związana z patologią choroby Alzheimera (ponad 80% przypadków), jednak różni się od typowej AD lokalizacją i rozkładem zmian neurodegeneracyjnych – dominują zmiany w tylnej części mózgu, szczególnie w płatach potylicznym, ciemieniowym i skroniowym, co potwierdzają badania MRI i PET. Charakterystyczne dla PCA są obniżone poziomy amyloidu-β (Aβ42) oraz podwyższone poziomy całkowitego tau (T-tau) i fosforylowanego tau (P-tau181) w płynie mózgowo-rdzeniowym, a także zwiększona gęstość płytek amyloidowych i splątków neurofibrylarnych w obszarach potyliczno-ciemieniowych. Mutacje genetyczne, m.in. w PSEN1, PSEN2, PRNP, MAPT i GRN, mogą predysponować do rozwoju PCA, a nowo opisana mutacja I211M w PSEN1 wpływa na funkcję kompleksu γ-sekretazy, co może mieć znaczenie patogenetyczne.
agnozja palców, agnozja wzrokowa, agrafia, akalkulia, angiografia optycznej koherentnej tomografii, ataksja optyczna, atrofia korowa, atrofia korowa tylna, białko prionowe, białko tau, biomarkery płynu mózgowo-rdzeniowego, choroba Creutzfeldta-Jakoba, choroba prionowa, dystonia, hipometabolizm, kryteria diagnostyczne, mioklonie, mutacja genetyczna, otępienie z ciałami Lewy’ego, parkinsonizm, płat ciemieniowy, płat potyliczny, płat skroniowy, płytka amyloidowa, presenilina 1, presenilina 2, schorzenie neurodegeneracyjne, splątki neurofibrylarne, zanik mózgu, zespół Balinta, zespół Bensona, zespół Gerstmanna, zespół kliniczny, zespół korowo-podstawny, złogi amyloidu, zwyrodnienie korowo-podstawne
Leksykon chorób i schorzeń
Atrofia korowej tylna – Objawy

Atrofia korowa tylna (PCA, Posterior Cortical Atrophy) to rzadki, neurodegeneracyjny zespół, będący wariantem choroby Alzheimera, charakteryzujący się postępującym zanikiem neuronów w tylnej części kory mózgowej, głównie w płatach potylicznych i ciemieniowych. W przeciwieństwie do klasycznej choroby Alzheimera, w PCA dominują wczesne zaburzenia wzrokowo-przestrzenne i wzrokowo-percepcyjne, takie jak symultanagnozja, apraksja, aleksja, agnozja wzrokowa i prozopagnozja, przy względnie zachowanej pamięci. Średni wiek zachorowania wynosi około 59 lat, a czas przeżycia od pojawienia się pierwszych objawów to 10-12 lat. Diagnostyka jest utrudniona ze względu na początkowe objawy przypominające problemy okulistyczne lub psychiatryczne, a okres od symptomów do diagnozy wynosi średnio 3-4 lata. Neuroobrazowanie wykazuje hipometabolizm i zanik w obustronnych płatach ciemieniowych i potylicznych, z większą objętością prawego hipokampa w porównaniu do typowej choroby Alzheimera. W około 75% przypadków stwierdza się patologię charakterystyczną dla choroby Alzheimera, z przewagą patologii tau w tylnych obszarach mózgu.
agnozja palców, agnozja wzrokowa, agrafia, akalkulia, apraksja, ataksja optyczna, atrofia korowa tylna, choroba Alzheimera, choroba Creutzfeldta-Jakoba, funkcjonalna ślepota, halucynacja wzrokowa, hipometabolizm, mioklonia, napad padaczkowy, otępienie z ciałkami Lewy’ego, patologia tau, zaburzenie widzenia, zaburzenie wzrokowo-przestrzenne, zanik korowy, zespół Balinta, zespół Bensona, zespół Gerstmanna, zespół korowo-podstawny, zespół neurodegeneracyjny, zwyrodnienie korowo-podstawne

agrafia

Powiązane wpisy

Atrofia korowej tylna – Patofizjologia i mechanizm

Atrofia korowej tylna – Objawy