kość łódkowata

Kość łódkowata (łac. os scaphoideum) to jedna z ośmiu kości nadgarstka, należąca do jego bliższego szeregu. Zlokalizowana jest po stronie kciuka (promieniowo), pomiędzy kością promieniową a kośćmi szeregu dalszego. Ma charakterystyczny kształt przypominający łódkę, z której wywodzi się jej nazwa.

Anatomicznie kość łódkowata posiada trzy powierzchnie stawowe: proksymalną (łączącą się z kością promieniową), dystalną (łączącą się z kośćmi czworoboczną większą i mniejszą) oraz przyśrodkową (łączącą się z kością księżycowatą). W jej centralnej części znajduje się przewężenie, a w części dystalnej – guzek kości łódkowatej.

Złamania kości łódkowatej stanowią około 60-70% wszystkich złamań kości nadgarstka i są najczęstszym urazem tego regionu. Szczególnie narażeni są młodzi, aktywni mężczyźni. Unikalne unaczynienie kości łódkowatej (z naczyń wnikających dystalnie) sprawia, że złamania w proksymalnej części często wiążą się z ryzykiem martwicy jałowej fragmentu bliższego, co stanowi istotny problem kliniczny.

Diagnostyka złamań kości łódkowatej opiera się na badaniu radiologicznym w kilku projekcjach, a w przypadkach wątpliwych stosuje się tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny. Leczenie zależy od rodzaju złamania – od unieruchomienia w przypadku złamań stabilnych, po leczenie operacyjne przy złamaniach niestabilnych, przemieszczonych lub z opóźnionym zrostem.