kostka przyśrodkowa
Kostka przyśrodkowa, znana również jako kostka wewnętrzna lub łac. malleolus medialis, to anatomiczna struktura stanowiąca część dystalną kości piszczelowej. Tworzy ona charakterystyczne uwypuklenie po wewnętrznej stronie stawu skokowego, będąc jednym z dwóch wyrostków kostnych stabilizujących staw skokowy (drugim jest kostka boczna, będąca częścią kości strzałkowej).
Kostka przyśrodkowa pełni kluczową rolę w biomechanice stawu skokowego, uczestnicząc w stabilizacji stawu i kontroli ruchów stopy. Jest ona miejscem przyczepu silnego kompleksu więzadłowego – więzadła deltoidalnego (więzozrostu piszczelowo-stępowego przyśrodkowego), które składa się z części powierzchownej i głębokiej. Więzadło to zapobiega nadmiernemu przemieszczaniu się stopy na zewnątrz i stanowi istotny element stabilizujący przyśrodkową część stawu skokowego.
W praktyce klinicznej kostka przyśrodkowa jest często miejscem urazów, szczególnie w mechanizmie skręcenia stawu skokowego. Złamania kostki przyśrodkowej mogą występować jako izolowane urazy lub jako element złamań kostek w powiązaniu z uszkodzeniami kostki bocznej i/lub tylnej krawędzi piszczeli (tzw. złamania trójmalleoalne). Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym oraz obrazowaniu radiologicznym, zaś leczenie zależy od typu złamania, przemieszczenia odłamów i stabilności stawu skokowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie zmęczeniowe – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Złamania zmęczeniowe stanowią istotny problem kliniczny, szczególnie u sportowców i rekrutów wojskowych, odpowiadając za ponad 10% urazów sportowych, z lokalizacją w 90% przypadków w kończynach dolnych. Rokowanie zależy od klasyfikacji na złamania niskiego i wysokiego ryzyka, gdzie te pierwsze, zlokalizowane po stronie kompresyjnej kości i dobrze unaczynione, wykazują dobre gojenie przy leczeniu zachowawczym, z 100% powrotem do sportu w około 2 miesiące (możliwy skrócony czas do 1 miesiąca przy zastosowaniu opatrunków pneumatycznych lub ultradźwięków). Złamania wysokiego ryzyka, po stronie napięciowej lub w obszarach o ograniczonym unaczynieniu, takie jak przednia część trzonu kości piszczelowej czy szyjka kości udowej, cechują się wyższym ryzykiem powikłań, wymagają często leczenia operacyjnego, z powrotem do sportu na poziomie 96% po zabiegu i dłuższym czasem rekonwalescencji (np. 7 miesięcy dla złamań przedniej części trzonu kości piszczelowej). Wczesna diagnoza, lokalizacja urazu, stan odżywienia oraz unikanie ciągłego obciążenia mechanicznego są kluczowe dla optymalizacji wyników leczenia.
brak zrostu, gęstość kości, klasyfikacja Fredericson, kość łódkowata stępu, kość piętowa, kość śródstopia, kość strzałkowa, kostka przyśrodkowa, martwica jałowa, medycyna sportowa, obrzęk szpiku kostnego, opóźniony zrost, orteza pneumatyczna, orteza powietrzna, osteoporoza, reakcja stresowa kości, RED-S, szyjka kości udowej, trzon kości piszczelowej, złamanie niskiego ryzyka, złamanie wysokiego ryzyka, złamanie zmęczeniowe