wtórna niedoczynność nadnerczy
Wtórna niedoczynność nadnerczy to zaburzenie hormonalne charakteryzujące się niewystarczającą produkcją hormonów steroidowych, głównie kortyzolu, przez korę nadnerczy. W przeciwieństwie do pierwotnej niedoczynności nadnerczy (choroby Addisona), w przypadku wtórnej postaci problem nie wynika z uszkodzenia samych gruczołów nadnerczowych, lecz z nieprawidłowej stymulacji nadnerczy przez przysadkę mózgową.
Najczęstszą przyczyną wtórnej niedoczynności nadnerczy jest długotrwała terapia glikokortykosteroidami, które hamują oś podwzgórze-przysadka-nadnercza. Inne przyczyny obejmują guzy przysadki, zabiegi chirurgiczne przysadki, radioterapię okolicy przysadki, urazy głowy oraz choroby naciekowe i zapalne przysadki. Objawy rozwijają się zazwyczaj powoli i mogą obejmować zmęczenie, osłabienie, utratę apetytu, nudności, zawroty głowy, hipoglikemię oraz hipotensję ortostatyczną.
Diagnostyka wtórnej niedoczynności nadnerczy opiera się na pomiarze stężenia kortyzolu i ACTH w surowicy oraz testach stymulacyjnych, takich jak test z syntetycznym ACTH (test z Synacthenem). Leczenie polega głównie na substytucji hormonalnej z zastosowaniem hydrokortyozonu, z dawkowaniem naśladującym fizjologiczny rytm wydzielania kortyzolu. W przypadku wtórnej niedoczynności nadnerczy zazwyczaj nie jest konieczna suplementacja mineralokortykoidów, gdyż ich wydzielanie pozostaje najczęściej niezaburzone.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Salflumix Easyhaler (50 mcg + 500 mcg)/dawkę odmierzoną
Przedawkowanie leku Salflumix Easyhaler, zawierającego salmeterol ksynafonian (50 µg) oraz flutykazon propionian (250 µg lub 500 µg) na dawkę odmierzoną, może prowadzić do poważnych objawów klinicznych. Salmeterol, jako β₂-agonista, wywołuje objawy nadmiernej stymulacji receptorów β₂-adrenergicznych, takie jak zawroty głowy, drżenia, tachykardia (>100 uderzeń/min), wzrost ciśnienia skurczowego oraz hipokaliemia, która wymaga monitorowania stężenia potasu w surowicy i ewentualnej suplementacji. W przypadku przedawkowania salmeterolu wskazane jest czasowe przerwanie terapii Salflumixem oraz kontynuacja leczenia odpowiednią dawką kortykosteroidu. Flutykazon propionian w ostrym przedawkowaniu może powodować przemijające zahamowanie czynności kory nadnerczy, które zwykle ustępuje samoistnie w ciągu kilku dni i wymaga jedynie weryfikacji stężenia kortyzolu w osoczu. Natomiast długotrwałe przedawkowanie flutykazonu może prowadzić do wtórnej niedoczynności nadnerczy, wymagającej monitorowania rezerwy nadnerczowej oraz leczenia ogólnoustrojowymi kortykosteroidami.
beta2-agonista, ból głowy, drżenie, flutykazonu propionian, hipokaliemia, kortykosteroid ogólnoustrojowy, kortyzol w osoczu, niewydolność nadnerczy, osłabienie mięśni, podwyższone ciśnienie skurczowe, potas w surowicy krwi, receptor beta2-adrenergiczny, rezerwa nadnerczowa, Salflumix Easyhaler, salmeterolu ksynafonian, steroidoterapia, tachykardia, wtórna niedoczynność nadnerczy, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zawroty błędnikowe, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba addisona – Etiologia i przyczyny
Choroba Addisona, czyli pierwotna niedoczynność nadnerczy, to schorzenie endokrynologiczne wynikające z destrukcji około 90% kory nadnerczy, prowadzącej do niedoboru kortyzolu i aldosteronu. W krajach rozwiniętych dominującą etiologią (70-90%) jest autoimmunologiczne zapalenie nadnerczy, w którym obecne są przeciwciała przeciwko 21-hydroksylazie u 85-90% pacjentów. Początkowo obserwuje się wzrost aktywności reninowej osocza przy prawidłowym lub niskim stężeniu aldosteronu, a następnie zmniejszoną odpowiedź kortyzolu na ACTH i podwyższone stężenie ACTH w surowicy. Choroba może występować izolowanie lub w ramach zespołów wielogruczołowych, takich jak APS-1 i APS-2, często współistniejąc z innymi schorzeniami autoimmunologicznymi (np. choroby tarczycy, cukrzyca typu 1). Predyspozycje genetyczne oraz rodzinne występowanie przeciwciał przeciwnadnerczowych zwiększają ryzyko rozwoju choroby.
21-hydroksylaza, abetalipoproteinemia, adrenoleukodystrofia, aktywność reninowa osocza, amyloidoza, autoimmunologiczne zapalenie nadnerczy, bielactwo, blastomykoza, celiakia, choroba Addisona, choroba Gravesa-Basedowa, cukrzyca typu 1, etomidat, hemochromatoza, histoplazmoza, hormon adrenokortykotropowy, inhibitory punktów kontrolnych, ketokonazol, kortyzol i aldosteron, kryptokokoza, lek przeciwkrzepliwy, łysienie plackowate, marskość żółciowa, miastenia, niedokrwistość złośliwa, niewydolność jajników, posocznica meningokokowa, przeciwciała, przełom nadnerczowy, reakcja autoimmunologiczna, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, sarkoidoza, trzeciorzędowa niedoczynność nadnerczy, wirus cytomegalii, wrodzona hiperplazja nadnerczy, wtórna niedoczynność nadnerczy, zapalenie przysadki, zapalenie tarczycy Hashimoto, zespół Schmidta, zespół Smitha-Lemliego-Opitza, zespół Waterhouse’a-Friderichsena, zespół wielogruczołowy autoimmunologiczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Eferox 125 mcg
Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna leku Eferox, dostępna jest w dawkach od 25 do 200 µg i jest szeroko stosowana w terapii chorób tarczycy. Jednakże jej podawanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu oraz w określonych stanach klinicznych, takich jak nieleczona nadczynność tarczycy (w tym subkliniczna i jawna tyreotoksykoza), nieleczona niedoczynność nadnerczy i przysadki, a także w ostrych stanach kardiologicznych, takich jak ostry zawał mięśnia sercowego, ostre zapalenie mięśnia sercowego i pancarditis. W okresie ciąży nie zaleca się terapii skojarzonej lewotyroksyną z lekami przeciwtarczycowymi ze względu na ryzyko niedoczynności tarczycy u płodu.
choroba tarczycy, choroba wieńcowa, cukrzyca, jawna tyreotoksykoza, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna sodowa, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór kortyzolu, niedoczynność nadnerczy, niedoczynność przysadki, niedoczynność tarczycy płodu, niewydolność serca, ostre zapalenie mięśnia sercowego, ostry zawał mięśnia sercowego, przełom nadnerczowy, przełom tarczycowy, reakcja nadwrażliwości, subkliniczna tyreotoksykoza, TSH, tyreotoksykoza, wtórna niedoczynność nadnerczy, zaburzenie rytmu serca, zapalenie wszystkich warstw serca - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba addisona – Patofizjologia i mechanizm
Choroba Addisona, będąca pierwotną niedoczynnością kory nadnerczy, najczęściej ma podłoże autoimmunologiczne, odpowiadając za 70-90% przypadków w krajach rozwiniętych. Patogeneza opiera się na autoimmunologicznym zniszczeniu kory nadnerczy, głównie przez limfocyty T CD8+ oraz przeciwciała przeciwko enzymowi 21-hydroksylazie (21-OH), obecne u około 90% pacjentów z nowo rozpoznaną chorobą. Proces ten prowadzi do stopniowego uszkodzenia kory nadnerczy, a objawy kliniczne pojawiają się po zniszczeniu około 90% tkanki. Charakterystyczne zaburzenia hormonalne obejmują niedobór kortyzolu i aldosteronu, co skutkuje hipoglikemią, hiperkaliemią, kwasicą metaboliczną, hipotensją oraz hiperpigmentacją skóry z powodu podwyższonego poziomu ACTH. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu porannego kortyzolu i ACTH, gdzie w chorobie Addisona obserwuje się niski poziom kortyzolu i znacznie podwyższony ACTH oraz wzrost aktywności reniny w osoczu.
21-hydroksylaza, adrenoleukodystrofia, autoimmunologiczne zapalenie nadnerczy, autoimmunologiczny zespół wielogruczołowy, bielactwo, choroba Addisona, choroba tarczycy, cukrzyca typu 1, cytotoksyczne limfocyty T, gen AIRE, główny układ zgodności tkankowej, haplotypy HLA, hiperkaliemia, hormon adrenokortykotropowy, hormon uwalniający kortykotropinę, kryzys nadnerczowy, limfocyty T i B, niedobór witaminy B12, niedoczynność kory nadnerczy, niedoczynność przytarczyc, przeciwciała przeciwko 21-hydroksylazie, przedwczesna niewydolność jajników, steroidogeneza, wrodzony przerost nadnerczy, wtórna niedoczynność nadnerczy, zespół Schmidta