dawkowanie w populacjach szczególnych

Dawkowanie w populacjach szczególnych to kluczowy aspekt farmakoterapii, który uwzględnia specyficzne potrzeby i ograniczenia pacjentów należących do grup wymagających indywidualnego podejścia terapeutycznego. Obejmuje ono modyfikację standardowych schematów dawkowania leków dla osób, u których farmakokinetyka i farmakodynamika substancji leczniczych mogą być istotnie zmienione.

Do populacji szczególnych zalicza się przede wszystkim: pacjentów pediatrycznych (noworodki, niemowlęta, dzieci i młodzież), osoby w podeszłym wieku, kobiety w ciąży i karmiące piersią, pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby oraz osoby z ekstremalnymi parametrami masy ciała (niedowaga lub otyłość). Modyfikacja dawkowania może obejmować zmniejszenie dawki, wydłużenie odstępów między dawkami lub dobór alternatywnych form podania leku.

Dawkowanie w niewydolności nerek wymaga szczególnej uwagi, gdyż wiele leków jest eliminowanych przez nerki. Stosuje się tu często modyfikację dawki w oparciu o szacunkowy współczynnik przesączania kłębuszkowego (eGFR). W przypadku niewydolności wątroby modyfikacje dawkowania dotyczą głównie leków metabolizowanych w wątrobie, a decyzje opierają się często na klasyfikacji Child-Pugh.

U pacjentów pediatrycznych dawkowanie najczęściej opiera się na masie ciała, powierzchni ciała lub wieku, z uwzględnieniem niedojrzałości układów enzymatycznych i odmienności farmakokinetycznych. U osób starszych należy uwzględnić fizjologiczne zmniejszenie funkcji nerek i wątroby, zmienioną wrażliwość receptorową oraz większe ryzyko interakcji lekowych związane z polipragmazją.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl