ostre nadwyrężenie

Ostre nadwyrężenie (ang. acute strain) to uraz tkanek miękkich, najczęściej mięśni lub ścięgien, powstający w wyniku ich nadmiernego rozciągnięcia lub gwałtownego skurczu. Dochodzi wówczas do mikrouszkodzeń włókien mięśniowych lub ścięgnistych, co objawia się nagłym bólem, obrzękiem, zaburzeniem funkcji oraz często widocznym krwiakiem.

W klasyfikacji medycznej wyróżnia się trzy stopnie nadwyrężeń: I stopień – niewielkie uszkodzenie z minimalnym obrzękiem, II stopień – częściowe przerwanie ciągłości włókien z umiarkowanym bólem i obrzękiem, III stopień – całkowite przerwanie ciągłości mięśnia lub ścięgna z wyraźnym deficytem funkcjonalnym. Diagnostyka obejmuje głównie badanie kliniczne, w trudniejszych przypadkach uzupełnione o USG lub MRI.

Leczenie ostrego nadwyrężenia opiera się na protokole PRICE (Protection, Rest, Ice, Compression, Elevation), czyli ochronie, odpoczynku, chłodzeniu, kompresji i uniesieniu kończyny. W fazie ostrej stosuje się leki przeciwbólowe i przeciwzapalne. Rehabilitacja, wprowadzana stopniowo, powinna uwzględniać ćwiczenia rozciągające i wzmacniające, a czas powrotu do pełnej sprawności zależy od stopnia uszkodzenia i może wynosić od kilku dni do kilku miesięcy.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl