nadwrażliwość na glukozę
Nadwrażliwość na glukozę (ang. glucose hypersensitivity) to zaburzenie metaboliczne charakteryzujące się nieprawidłową, wzmożoną reakcją organizmu na spożycie glukozy. Stan ten objawia się nagłym wzrostem poziomu glukozy we krwi, a następnie jej gwałtownym spadkiem, co może prowadzić do objawów hipoglikemii reaktywnej.
W praktyce klinicznej nadwrażliwość na glukozę często towarzyszy stanom przedcukrzycowym i może być wczesnym wskaźnikiem rozwijającej się insulinooporności. Pacjenci z tym zaburzeniem doświadczają typowych objawów, takich jak: drżenie rąk, pocenie się, kołatanie serca, głód, niepokój i zaburzenia koncentracji występujące zwykle 2-4 godziny po posiłku bogatym w węglowodany.
Diagnostyka nadwrażliwości na glukozę opiera się głównie na doustnym teście tolerancji glukozy (OGTT) z wydłużonym czasem obserwacji do 4-5 godzin oraz monitorowaniu objawów klinicznych. Leczenie polega przede wszystkim na modyfikacji diety z ograniczeniem węglowodanów prostych, zwiększeniem spożycia białka i tłuszczów oraz regularnym spożywaniu małych posiłków.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Glukoza, będąca podstawowym substratem energetycznym, jest szeroko stosowana w infuzjach i żywieniu pozajelitowym, jednak jej podawanie wymaga ostrożności w określonych stanach klinicznych. Przeciwwskazania obejmują hiperglikemię oporną na insulinę (>6 j./h), niewyrównaną cukrzycę, śpiączkę hiperosmolarną oraz inne zaburzenia metabolizmu glukozy, które mogą prowadzić do pogłębienia hiperglikemii i zaburzeń metabolicznych. Kwasica metaboliczna, zwłaszcza mleczanowa, jest przeciwwskazaniem ze względu na ryzyko nasilenia glikolizy beztlenowej i wzrostu stężenia mleczanów. Zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, takie jak przewodnienie, hiperkaliemia, hipernatremia oraz znaczna hipokaliemia bez suplementacji potasu, również dyskwalifikują stosowanie roztworów glukozy. Ponadto, ciężka niewydolność nerek (oliguria/anuria), wątroby i niewyrównana niewydolność serca stanowią istotne przeciwwskazania ze względu na upośledzony metabolizm i wydalanie glukozy oraz ryzyko przewodnienia.
antykoagulacja systemowa, ceftriakson, choroba Crohna, dializa otrzewnowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemofiltracja, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hipernatremia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipowolemia, krwotok śródczaszkowy, kwasica metaboliczna, kwasica mleczanowa, metabolizm węglowodanów, nadwrażliwość na glukozę, niedrożność jelita, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, odwodnienie hipotoniczne, posocznica, przewodnienie, równowaga kwasowo-zasadowa, śpiączka hiperosmolarna, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs, zaburzenia krzepnięcia krwi, zaburzenia metabolizmu aminokwasów, zapalenie otrzewnej, zapalenie uchyłka, zasadowica metaboliczna, zatorowość, zawał mięśnia sercowego, żywienie pozajelitowe -
Leksykon leków
Glukoza LGO w dawce 1g/1g, dostępna jako proszek do sporządzania roztworu doustnego, jest monosacharydem kluczowym w metabolizmie, jednak jej stosowanie wymaga uwzględnienia przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na glukozę, która choć rzadka, wymaga natychmiastowego zaprzestania terapii w przypadku wystąpienia reakcji alergicznych. Kolejnym istotnym przeciwwskazaniem jest zespół złego wchłaniania glukozy lub galaktozy, będący wrodzonym zaburzeniem funkcjonowania transporterów glukozy w enterocytach, co prowadzi do niewchłaniania cukrów i objawów takich jak biegunka osmotyczna, wzdęcia, zaburzenia elektrolitowe oraz odwodnienie. U tych pacjentów podanie doustnej glukozy może nasilać objawy, dlatego konieczne jest rozważenie alternatywnych metod leczenia i suplementacji.
biegunka osmotyczna, cukrzyca, leki przeciwcukrzycowe, nadwrażliwość na glukozę, nietolerancja glukozy, odwodnienie, stan kliniczny, transportery glukozy, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zaburzenie metaboliczne, zespół złego wchłaniania, zespół złego wchłaniania glukozy
