nabłonek przejściowy
Nabłonek przejściowy (urotelium) to wyspecjalizowany typ nabłonka występujący głównie w drogach moczowych, w tym w moczowodach, pęcherzu moczowym i części cewki moczowej. Jest to nabłonek wielowarstwowy, który charakteryzuje się unikalną zdolnością do zmiany kształtu i wielkości komórek w odpowiedzi na rozciąganie, co jest szczególnie ważne w narządach podlegających zmianom objętości, jak pęcherz moczowy.
Histologicznie nabłonek przejściowy składa się z trzech warstw komórek: warstwy podstawnej (przylegającej do błony podstawnej), warstwy pośredniej oraz warstwy powierzchownej, która zawiera charakterystyczne duże, często dwujądrowe komórki określane jako komórki parasolowate (umbrella cells). Komórki te posiadają na swojej powierzchni wyspecjalizowane struktury błonowe – płytki uroplakinowe, które nadają nabłonkowi właściwości barierowe i chronią tkanki przed toksycznym działaniem moczu.
Patologie nabłonka przejściowego obejmują rak urotelialny (przejściowokomórkowy), który jest najczęstszym nowotworem złośliwym układu moczowego, oraz stany zapalne, takie jak śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego. Diagnostyka tych schorzeń opiera się głównie na badaniach cytologicznych moczu, cystoskopii z biopsją oraz badaniach obrazowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Chloroheksydyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Chloroheksydyna wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi. Toksyczność ostra u szczurów wynosi LD50 doustnie 2300-3000 mg/kg, dożylnie około 20 mg/kg, a u królików doustnie >2000 mg/kg, co wskazuje na niską toksyczność systemową i ograniczoną biodostępność z przewodu pokarmowego. Badania wielokrotnego podawania nie wykazały istotnych zagrożeń toksykologicznych, a testy genotoksyczności i karcynogenności nie potwierdziły działania mutagennego ani rakotwórczego, nawet przy dawkach do 38 mg/kg u szczurów. W zakresie wpływu na rozród i rozwój potomstwa, chloroheksydyna nie wykazuje negatywnego działania przy dawkach do 100 mg/kg/dobę (płodność) oraz do 300 mg/kg/dobę u szczurów i 40 mg/kg/dobę u królików (okres organogenezy), co stanowi wielokrotność dawek stosowanych klinicznie (30 ml/dobę jako płukanie ust).
benzokaina, biodostępność, błona śluzowa, chloroheksydyna, dawka LD50, diglukonian chloroheksydyny, działanie drażniące, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie toksyczne, in vitro, in vivo, lidokaina, nabłonek przejściowy, odkażanie błon śluzowych, organogeneza, podanie dożylne, potencjał alergizujący, potencjał rakotwórczy, rozwój płodu, Sebidin Intensive, Skinsept mucosa, substancja rakotwórcza, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność systemowa, tolerancja miejscowa, właściwości mutagenne, wpływ na płodność - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie pęcherza moczowego – Etiologia i przyczyny
Zapalenie pęcherza moczowego (cystitis) to stan zapalny błony śluzowej pęcherza o etiologii wieloczynnikowej, z dominującą rolą zakażeń bakteryjnych, które stanowią 75-95% przypadków. Głównym patogenem jest Escherichia coli, odpowiedzialna za 75-95% niepowikłanych infekcji, z pozostałymi przypadkami wywołanymi przez bakterie takie jak Klebsiella pneumoniae, Proteus mirabilis, Staphylococcus saprophyticus oraz inne. Czynniki ryzyka obejmują anatomię układu moczowego (krótsza cewka moczowa u kobiet około 4 cm), aktywność seksualną, zaburzenia opróżniania pęcherza, zmiany hormonalne (np. menopauza, ciąża), choroby współistniejące (cukrzyca, immunosupresja) oraz czynniki higieniczne. W przypadku powikłanego zapalenia spektrum patogenów rozszerza się o bakterie oportunistyczne i grzyby. Mechanizmy patogenetyczne obejmują kolonizację, adhezję i namnażanie bakterii, a także wywołanie stanu zapalnego ściany pęcherza.
adenowirus, chemiczne zapalenie pęcherza, choroba Sjögrena, cyklofosfamid, cytomegalowirus, czynnik antyproliferacyjny, dysfunkcja mięśni dna miednicy, Escherichia coli, fibromialgia, gruczoł krokowy, Klebsiella pneumoniae, krwotoczne zapalenie pęcherza, mastocyty, nabłonek przejściowy, neuropatia autonomiczna, niepowikłane zapalenie pęcherza, patogeny, powikłane zapalenie pęcherza, Proteus mirabilis, śródmiąższowe zapalenie pęcherza, Staphylococcus saprophyticus, toczeń rumieniowaty układowy, wirus BK, zakażenie wstępujące, zaleganie moczu, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie prostaty, zespół bolesnego pęcherza, zespół jelita drażliwego, zespół przewlekłego zmęczenia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Skinsept Mucosa (10,40 g + 1,67 g + 1,50 g)/100 g
Produkt leczniczy Skinsept Mucosa, zawierający etanol 96% (10,4 g/100 g), wodoru nadtlenek 30% (1,67 g/100 g) oraz chloroheksydynę diglukonianu (1,50 g/100 g), wykazał niski poziom toksyczności w badaniach przedklinicznych. Jednorazowe doustne podanie dawki 15 ml/kg masy ciała szczurów nie wywołało efektów letalnych ani uszkodzeń narządów wewnętrznych. Testy alergizujące na świnkach morskich potwierdziły dobrą tolerancję bez objawów uczulenia, a test drażniący na spojówce oka królika wykazał jedynie lekkie podrażnienie. U ludzi produkt cechuje się dobrą tolerancją błon śluzowych i nabłonków przejściowych, a odczucia pieczenia czy gorąca są związane z obecnością alkoholu i nie świadczą o toksyczności.
aplikacja na błony śluzowe, badanie przedkliniczne, błona śluzowa, chloroheksydyny diglukonian, działanie drażniące, etanol, nabłonek przejściowy, nadtlenek wodoru, pieczenie, potencjał alergizujący, profil bezpieczeństwa, roztwór na błony śluzowe, skutek letalny, spojówka oka, świnka morska, toksyczność ostra, toksyczność układowa, uczulenie, zdrowy ochotnik - Leksykon substancji czynnych
Cyklofosfamid – Przeciwwskazania stosowania
Cyklofosfamid, lek cytostatyczny z grupy alkilujących, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub jej metabolity, a także u osób z aplazją szpiku lub zahamowaniem czynności szpiku kostnego ze względu na ryzyko nasilonej mielosupresji. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują także ostre zakażenia systemowe, zakażenia dróg moczowych, obturację odpływu moczu oraz ostre zmiany w nabłonku przejściowym dróg moczowych, co wynika z nefrotoksycznego i immunosupresyjnego działania leku. U pacjentów karmiących piersią stosowanie cyklofosfamidu jest zakazane ze względu na przenikanie leku do mleka i potencjalne poważne działania niepożądane u dziecka. Preparat Cyclophosphamide Sandoz jest dodatkowo przeciwwskazany u dzieci poniżej 5 lat z powodu obecności toksycznych substancji pomocniczych (etanol, glikol propylenowy).
aplazja szpiku, chemioterapia cytotoksyczna, choroba autoimmunologiczna, cyklofosfamid, działanie immunosupresyjne, działanie nefrotoksyczne, działanie teratogenne, infekcja oportunistyczna, lek cytostatyczny, mielosupresja, nabłonek przejściowy, nadwrażliwość, obturacja odpływu moczu, ostre zakażenie, powikłanie mielosupresyjne, radioterapia, reakcja anafilaktyczna, rezerwa szpikowa, urotelium, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie odporności, zahamowanie szpiku kostnego, zakażenie dróg moczowych, związek alkilujący - Leksykon chorób i schorzeń
Rak moczowodu – Leczenie
Rak moczowodu (UTUC) to rzadki nowotwór złośliwy wywodzący się z nabłonka przejściowego moczowodu, ściśle powiązany z rakiem pęcherza moczowego. Podstawą leczenia jest chirurgia, najczęściej radykalna nefroureterektomia obejmująca usunięcie nerki, moczowodu i mankietu pęcherzowego, wykonywana metodą otwartą, laparoskopową lub robotyczną. W wybranych przypadkach stosuje się zabiegi oszczędzające nerkę, takie jak resekcja segmentalna, ureteroneocystostomia czy chirurgia endoskopowa. Chemioterapia neoadjuwantowa (schematy oparte na cisplatynie) poprawia przeżycie w zaawansowanych stadiach, a adjuwantowa po nefroureterektomii (pT2-T4 i/lub pN+) zmniejsza ryzyko nawrotu. W terapii miejscowej niskiego stopnia stosuje się mitomycynę pyelocalyceal (Jelmyto) z 58% całkowitych odpowiedzi po 6 cotygodniowych instylacjach oraz BCG, z uwzględnieniem ryzyka posocznicy.
ablacja laserowa, atezolizumab, avelumab, Bacillus Calmette-Guérin, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chirurgia endoskopowa, cystoskopia, enfortumab-vedotin, erdafitinib, fulguracja, górny odcinek dróg moczowych, inhibitory punktów kontrolnych, ligand programowanej śmierci 1, nabłonek przejściowy, nefroureterektomia radykalna, niwolumab, pembrolizumab, rak moczowodu, rak pęcherza moczowego, terapia wiązką protonową, ureteroneocystostomia, urotelium, UTUC, zespół Lyncha - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Micafungin Teva 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa mykafunginy wykazały istotne działania toksyczne, zwłaszcza hepatotoksyczność, manifestującą się rozwojem ognisk zmienionych hepatocytów (FAH) oraz raków wątrobowokomórkowych u szczurów, zależnych od dawki i czasu leczenia. Zmiany te utrzymywały się nawet po 13-tygodniowym okresie odstawienia i przekształcały się w nowotwory, szczególnie przy dawce 32 mg/kg mc./dobę. Stężenia leku przy progu rozwoju nowotworów mieściły się w zakresie stężeń klinicznych stosowanych u ludzi, co rodzi pytania o potencjalne ryzyko rakotwórczości w terapii. Ponadto, toksyczność obejmowała zmiany w układzie moczowym (wakuolizacja i hiperplazja nabłonka pęcherza i miedniczek nerkowych), układzie krwiotwórczym (wpływ na erytrocyty) oraz męskim układzie rozrodczym (wakuolizacja nabłonka przewodów najądrza, zmniejszenie liczby plemników), przy czym NOAEL mieściły się w zakresie stężeń klinicznych lub były od nich niższe.
działanie hepatotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, enzymy wątrobowe, hemoliza krwi, hepatotoksyczność, hiperplazja nabłonka pęcherza moczowego, kanaliki nasienne, mykafungina, nabłonek nasienny, nabłonek przejściowy, najądrze, niedokrwistość hemolityczna, nieplanowana synteza DNA, ogniska zmienione hepatocytów, płodność samca, poronienie, rak wątrobowokomórkowy, stężenie kliniczne, test in vitro, toksyczność reprodukcyjna, układ krwiotwórczy, uwalnianie histaminy, wakuolizacja nabłonka, zwyrodnienie hepatocytów - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Epirubicin Accord 2 mg/ml
Epirubicin Accord, zawierający chlorowodorek epirubicyny w stężeniu 2 mg/ml, jest stosowany w leczeniu różnych nowotworów złośliwych, w tym raka piersi (wczesnego i zaawansowanego stadium), raka żołądka, raka jajnika oraz drobnokomórkowego raka płuca u pacjentów wcześniej nieleczonych systemowo. Preparat dostępny jest w fiolkach o pojemności 5–100 ml, zawierających od 10 do 200 mg substancji czynnej. Podawanie dożylne (w formie wstrzyknięć lub infuzji) jest standardową drogą podania w terapii systemowej, natomiast podanie dopęcherzowe stosuje się w leczeniu powierzchownych nowotworów pęcherza moczowego, takich jak brodawczakowy rak pęcherza, rak in situ oraz profilaktyka nawrotów po resekcji przezcewkowej (TURBT). Preparat zawiera 3,54 mg/ml sodu (0,154 mmol), co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej.
antracyklina, brodawczakowy rak pęcherza moczowego, chlorowodorek epirubicyny, dieta niskosodowa, drobnokomórkowy rak płuca, guz wysokiego ryzyka, leczenie adjuwantowe, leczenie neoadjuwantowe, nabłonek przejściowy, nowotwór lity, nowotwór układu moczowego, nowotwór złośliwy, podanie dopęcherzowe, powierzchowny rak pęcherza moczowego, rak in situ, rak in situ pęcherza moczowego, rak jajnika, rak piersi, rak żołądka, resekcja przezcewkowa, schemat chemioterapii, terapia dopęcherzowa - Leksykon substancji czynnych
Nadtlenek wodoru – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Nadtlenek wodoru, stosowany jako substancja czynna w produktach leczniczych o działaniu przeciwbakteryjnym i dezynfekującym, wykazuje w badaniach przedklinicznych akceptowalny profil bezpieczeństwa. Produkt Skinsept mucosa, zawierający 1,67 g 30% nadtlenku wodoru na 100 g roztworu, wykazał niewielką toksyczność układową w testach na szczurach przy jednorazowej dawce doustnej 15 ml/kg masy ciała, bez objawów zatrucia czy uszkodzenia narządów. Testy alergizujące na świnkach morskich potwierdziły dobrą tolerancję produktu, a badania drażniące na spojówce oka królika wykazały jedynie lekkie działanie drażniące. Ponadto, u zdrowych ochotników Skinsept mucosa był dobrze tolerowany przy jednorazowym i wielokrotnym stosowaniu, z szybkim efektem działania, choć niektórzy pacjenci zgłaszali przejściowe odczucia pieczenia, gorąca lub zimna, głównie związane z obecnością alkoholu w preparacie.
badanie przedkliniczne, błona śluzowa, działanie dezynfekujące, działanie drażniące, działanie przeciwbakteryjne, nabłonek przejściowy, nadtlenek wodoru, potencjał alergizujący, profil bezpieczeństwa, przejściowe pieczenie, skutek letalny, spojówka oka, świnka morska, toksyczność układowa, tolerancja miejscowa, uszkodzenie narządu - Leksykon chorób i schorzeń
Rak moczowodu – Etiologia i przyczyny
Rak moczowodu jest rzadkim nowotworem urotelialnym, stanowiącym mniej niż 5-10% wszystkich nowotworów układu moczowego, rozwijającym się na skutek mutacji genetycznych w komórkach nabłonka przejściowego moczowodu. Najczęstszą aberracją chromosomalną jest utrata chromosomu 9, a mutacje w genach supresorowych, takich jak TP53, zwiększają ryzyko rozwoju choroby. Rak moczowodu występuje głównie u osób w wieku 70-80 lat, z przewagą mężczyzn (stosunek 2:1). Kluczowymi czynnikami ryzyka są palenie tytoniu (zwiększające ryzyko ponad trzykrotnie i odpowiadające za 70% przypadków u mężczyzn oraz 40% u kobiet), ekspozycja zawodowa na aminy aromatyczne i inne substancje chemiczne, zespół Lyncha (obecny u około 21% pacjentów z UTUC), przewlekłe stany zapalne dróg moczowych, nefropatia bałkańska oraz stosowanie leków nefrotoksycznych, takich jak fenacetyna czy cyklofosfamid. Występuje zjawisko „field cancerization”, co tłumaczy wieloogniskowość i współwystępowanie raka moczowodu z rakiem pęcherza moczowego.
aberracja chromosomalna, amina aromatyczna, cyklofosfamid, gen supresorowy, gen TP53, gruczolakorak, HNPCC, ifosfamid, kamica moczowa, kamica nerkowa, kielich nerkowy, kwas arystolochowy, miedniczka nerkowa, nabłonek przejściowy, nefropatia analgetyczna, nefropatia bałkańska, nowotwór górnego odcinka dróg moczowych, radioterapia miednicy, rak moczowodu, rak pęcherza moczowego, rak płaskonabłonkowy, rak urotelialny, rak urotelialny górnego odcinka dróg moczowych, schistosomatoza, UTUC, zespół Lyncha, zmiana genetyczna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Cyclophosphamide Accord 500 mg
Cyklofosfamid, dostępny w dawkach 500 mg i 1000 mg jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, jest lekiem cytotoksycznym o działaniu immunosupresyjnym. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do jego stosowania są: nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki preparatu, aplazja szpiku lub zahamowanie czynności szpiku kostnego, ostre zakażenia (w tym ogólnoustrojowe i dróg moczowych), obturacja odpływu moczu oraz ostre zmiany nabłonka przejściowego dróg moczowych po wcześniejszej chemioterapii lub radioterapii. Ponadto, cyklofosfamid jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią ze względu na przenikanie do mleka i ryzyko supresji układu odpornościowego u dziecka. Lek nie powinien być stosowany w chorobach nienowotworowych poza sytuacjami zagrożenia życia, a w chorobach autoimmunologicznych zaleca się go jedynie w ciężkich, opornych na leczenie przypadkach.
aplazja szpiku, chemioterapia cytotoksyczna, choroba autoimmunologiczna, cytopenia, działanie immunosupresyjne, działanie mielosupresyjne, działanie teratogenne, infekcja ogólnoustrojowa, karcynogenność, kardiotoksyczność, lek cytotoksyczny, nabłonek przejściowy, nadwrażliwość, obturacja odpływu moczu, ostre zakażenie, powikłania krwotoczne, reakcja anafilaktyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, roztwór do wstrzykiwań, supresja układu odpornościowego, toczeń rumieniowaty układowy, upośledzenie funkcji nerek, upośledzenie funkcji wątroby, wstrząs septyczny, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie dróg moczowych, zespół nerczycowy - Leksykon chorób i schorzeń
Rak pęcherza moczowego – Etiologia i przyczyny
Rak pęcherza moczowego, głównie w postaci raka urotelialnego (około 90% przypadków), rozwija się w wyniku niekontrolowanego wzrostu komórek nabłonka przejściowego pęcherza moczowego, spowodowanego mutacjami genetycznymi, m.in. w genach TP53, RB1, FGFR3, PIK3CA, HRAS, KDM6A oraz mutacjami w genie TERT (obecnymi w około 70% przypadków). Najważniejszym modyfikowalnym czynnikiem ryzyka jest palenie tytoniu, które odpowiada za 30-65% przypadków i zwiększa ryzyko zachorowania 2-6-krotnie. Drugim istotnym czynnikiem jest ekspozycja zawodowa na aminy aromatyczne, wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne, rozpuszczalniki chlorowane, oleje mineralne, azbest i inne substancje, co stanowi 5-25% przypadków. Ryzyko wzrasta z wiekiem (średni wiek diagnozy około 73 lata), jest wyższe u mężczyzn (3-4-krotnie) oraz u osób rasy kaukaskiej. Przewlekłe zapalenia pęcherza, wcześniejsze leczenie radioterapią miednicy, stosowanie cyklofosfamidu oraz czynniki genetyczne (np. zespół Lyncha) również zwiększają ryzyko rozwoju nowotworu.
amina aromatyczna, arsen, cewnik moczowy, cyklofosfamid, delecja chromosomowa, gen supresorowy nowotworu, infekcja dróg moczowych, kamica pęcherza moczowego, komórka nowotworowa, kwas arystolochowy, nabłonek przejściowy, nawrót choroby, onkogen, otyłość, palenie tytoniu, pioglitazon, radioterapia miednicy, rak pęcherza moczowego, rak płaskonabłonkowy, rak urotelialny, schistosomatoza, środki ochrony osobistej, wielopierścieniowy węglowodór aromatyczny, wynicowanie pęcherza, zapalenie pęcherza moczowego, zespół Cowdena, zespół Lyncha