łagodny guz jądra
Łagodny guz jądra to nienowotworowy (niezłośliwy) rozrost tkanki w obrębie jądra, który nie wykazuje tendencji do naciekania okolicznych struktur ani tworzenia przerzutów odległych. Te nowotwory stanowią około 5-10% wszystkich guzów jąder.
Do najczęstszych łagodnych guzów jądra należą: guzy z komórek Leydiga (leydigioma), guzy z komórek Sertolego, włókniaki, tłuszczaki, naczyniaki limfatyczne i krwionośne oraz torbiele naskórkowe. Większość z nich manifestuje się jako bezbolesna, twarda masa wyczuwalna w obrębie moszny, często wykrywana przypadkowo podczas samobadania lub rutynowego badania lekarskiego.
Diagnostyka łagodnych guzów jądra obejmuje badanie ultrasonograficzne moszny, które jest badaniem pierwszego wyboru, oraz oznaczanie markerów nowotworowych (AFP, β-hCG, LDH), które w przypadku guzów łagodnych pozostają w normie. W niektórych przypadkach niezbędne jest wykonanie tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego miednicy mniejszej i jamy brzusznej.
Leczenie łagodnych guzów jądra zależy od ich typu histopatologicznego, wielkości oraz objawów klinicznych. W większości przypadków stosuje się leczenie chirurgiczne – od oszczędzającego wycięcia guza z zachowaniem jądra (enukleacja), po orchidektomię (usunięcie całego jądra) w przypadkach większych zmian. Rokowanie w przypadku łagodnych guzów jądra jest bardzo dobre, a ryzyko nawrotu po całkowitym usunięciu jest minimalne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tegretol 20 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące karbamazepiny, substancji czynnej leku Tegretol (20 mg/ml, zawiesina doustna), obejmują szeroki zakres badań farmakologicznych, w tym toksyczność po podaniu jednorazowym i wielokrotnym, tolerancję miejscową, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy. Wyniki nie wskazują na istotne zagrożenia dla pacjentów stosujących lek w dawkach terapeutycznych. Jednak badania reprodukcyjne na zwierzętach (myszy, szczury, króliki) wykazały potencjalne działanie teratogenne, zwłaszcza przy dawkach powyżej 200 mg/kg mc./dobę, które powodowały toksyczność u matki oraz zwiększoną śmiertelność zarodków i opóźnienia wzrostu płodów. W dawkach klinicznych działanie teratogenne było nieznaczne lub nieobserwowane. Ponadto, potomstwo szczurów karmione mlekiem matek otrzymujących 192 mg/kg mc./dobę wykazywało zmniejszony przyrost masy ciała.
badanie farmakologiczne, brak spermatogenezy, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, guz komórek wątrobowych, karbamazepina, łagodny guz jądra, margines bezpieczeństwa, organogeneza, potencjał rakotwórczy, śmiertelność zarodków, substancja czynna, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, wpływ na reprodukcję, zanik jądra - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karbamazepina Tillomed 400 mg
Dane przedkliniczne dotyczące karbamazepiny wskazują na brak istotnych zagrożeń genotoksycznych i rakotwórczych u ludzi, mimo że długoterminowe badania na szczurach wykazały zwiększoną częstość guzów wątrobowokomórkowych u samic oraz łagodnych guzów jądra u samców. Standardowe testy mutagenności na bakteriach i komórkach ssaków nie potwierdziły działania genotoksycznego. Jednakże badania na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, króliki) wykazały, że podawanie karbamazepiny w dawkach 10-20 razy przekraczających zalecane dawki terapeutyczne u ludzi w okresie organogenezy powodowało zwiększoną śmiertelność zarodków, opóźnienie rozwoju oraz uszkodzenia układu nerwowego, zwłaszcza nieprawidłowości w rozwoju komór mózgowych u myszy.
badanie eksperymentalne, badanie karcinogenności, badanie mutagenności, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, guz wątrobowokomórkowy, karbamazepina, łagodny guz jądra, organogeneza, potencjał genotoksyczny, śmiertelność zarodków, toksyczność po podaniu, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie materiału genetycznego, uszkodzenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karbamazepina Tillomed 200 mg
Dane przedkliniczne dotyczące karbamazepiny, obejmujące toksyczność po podaniu pojedynczym i wielokrotnym, tolerancję miejscową, genotoksyczność oraz potencjalne działanie rakotwórcze, nie wskazują na istotne zagrożenia dla pacjentów. Badania mutagenności na bakteriach i komórkach ssaków nie wykazały genotoksycznego działania, co sugeruje brak potencjału mutagennego. Jednakże, dwuletnie badanie rakotwórczości u szczurów wykazało zwiększoną częstość guzów wątrobowokomórkowych u samic oraz łagodnych guzów jądra u samców, choć brak jest przekonujących dowodów na kliniczne znaczenie tych wyników u ludzi. Należy podkreślić, że badania na zwierzętach nie wykluczyły całkowicie potencjalnego działania teratogennego karbamazepiny.
badanie mutagenności, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, guz wątrobowokomórkowy, karbamazepina, komora mózgowa, łagodny guz jądra, mutacja genetyczna, organogeneza, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozwój embrionalny, śmiertelność zarodków, toksyczność po podaniu, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, uszkodzenie zarodka