Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Karbamazepina Tillomed 200 mg

Dane przedkliniczne dotyczące karbamazepiny, obejmujące toksyczność po podaniu pojedynczym i wielokrotnym, tolerancję miejscową, genotoksyczność oraz potencjalne działanie rakotwórcze, nie wskazują na istotne zagrożenia dla pacjentów. Badania mutagenności na bakteriach i komórkach ssaków nie wykazały genotoksycznego działania, co sugeruje brak potencjału mutagennego. Jednakże, dwuletnie badanie rakotwórczości u szczurów wykazało zwiększoną częstość guzów wątrobowokomórkowych u samic oraz łagodnych guzów jądra u samców, choć brak jest przekonujących dowodów na kliniczne znaczenie tych wyników u ludzi. Należy podkreślić, że badania na zwierzętach nie wykluczyły całkowicie potencjalnego działania teratogennego karbamazepiny.

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

Dane przedkliniczne dotyczące karbamazepiny uzyskane z konwencjonalnych badań obejmujących toksyczność po podaniu pojedynczym i wielokrotnym, tolerancję miejscową, genotoksyczność oraz potencjalne działanie rakotwórcze nie wskazują na szczególne zagrożenia dla pacjentów. Istotny jest jednak fakt, że przeprowadzone badania na zwierzętach nie były wystarczające do całkowitego wykluczenia potencjalnego działania teratogennego karbamazepiny.1

Potencjał rakotwórczy karbamazepiny

W dwuletnim badaniu oceniającym działanie rakotwórcze karbamazepiny przeprowadzonym na szczurach zaobserwowano zwiększoną częstość występowania guzów wątrobowokomórkowych u samic oraz łagodnych guzów jądra u samców. Pomimo tych obserwacji, brak jest przekonujących dowodów potwierdzających, że wyniki te mają istotne znaczenie kliniczne przy stosowaniu terapeutycznym leku u ludzi.2

Potencjał genotoksyczny

Przeprowadzono szereg standardowych badań mutagenności karbamazepiny zarówno na bakteriach, jak i komórkach ssaków. Wyniki tych badań nie wykazały genotoksycznego działania substancji, co sugeruje brak potencjału do wywoływania mutacji genetycznych.3

Toksyczny wpływ na reprodukcję

Skumulowane dane z różnych badań na zwierzętach laboratoryjnych – myszach, szczurach i królikach – wykazały istotny wpływ karbamazepiny na rozwój embrionalny. Substancja podawana w dawkach 10-20 razy większych niż dawki terapeutyczne zalecane dla ludzi w okresie rozwoju narządów powodowała:4

  • Zwiększoną śmiertelność zarodków – efekt ten obserwowano we wszystkich badanych gatunkach zwierząt laboratoryjnych
  • Opóźnienie rozwoju embrionalnego – manifestujące się wolniejszym tempem rozwoju organogenezy
  • Uszkodzenia zarodków u myszy – głównie dotyczące komór mózgowych, co sugeruje potencjalny negatywny wpływ na rozwój ośrodkowego układu nerwowego5

W badaniach reprodukcyjnych przeprowadzonych na szczurach zaobserwowano również, że potomstwo karmione mlekiem matki otrzymującej karbamazepinę w dawce 192 mg/kg masy ciała na dobę wykazywało mniejszy przyrost masy ciała. Wskazuje to na możliwość przenikania substancji do mleka matki i jej negatywny wpływ na rozwijający się organizm.6

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl