idiopatyczna ZŻG
Idiopatyczna zakrzepica żył głębokich (ZŻG) to przypadek choroby zakrzepowo-zatorowej, w którym nie udaje się zidentyfikować jednoznacznej przyczyny powstania zakrzepu w układzie żył głębokich. Stanowi ona istotny problem diagnostyczny, ponieważ brak identyfikacji czynnika wywołującego zwiększa ryzyko nawrotu choroby.
W diagnostyce idiopatycznej ZŻG kluczowe znaczenie ma wykluczenie znanych czynników ryzyka, takich jak unieruchomienie, niedawna operacja, uraz, ciąża, nowotwór złośliwy czy trombofilię. Pacjenci z idiopatyczną ZŻG wymagają szczególnej uwagi, gdyż w około 10-20% przypadków w ciągu roku od rozpoznania może ujawnić się choroba nowotworowa.
Leczenie idiopatycznej ZŻG wymaga dłuższej antykoagulacji niż w przypadku ZŻG o znanej przyczynie. Według aktualnych wytycznych, pacjenci z idiopatyczną ZŻG powinni otrzymywać leczenie przeciwkrzepliwe przez co najmniej 6-12 miesięcy, a w przypadku nawrotów rozważa się bezterminową terapię przeciwzakrzepową. Konieczne jest również przeprowadzenie poszerzonej diagnostyki w celu wykrycia ewentualnych ukrytych przyczyn zakrzepicy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivahib 10 mg
Varodoax (rywaroksaban) 10 mg jest stosowany doustnie w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po alloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego oraz w leczeniu i profilaktyce nawrotowej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP). W profilaktyce po zabiegach ortopedycznych dawka wynosi 10 mg raz na dobę, rozpoczynając od 6 do 10 godzin po operacji, przez 5 tygodni (staw biodrowy) lub 2 tygodnie (staw kolanowy). W leczeniu ZŻG i ZP stosuje się schemat dwuetapowy: 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 21 dni, następnie 20 mg raz na dobę. Profilaktyka nawrotowa po co najmniej 6 miesiącach leczenia to 10 mg lub 20 mg raz na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu. W przypadku pominięcia dawki zalecenia różnią się w zależności od fazy terapii, z możliwością podania dawki podwójnej w fazie początkowej leczenia ZŻG/ZP.
alloplastyka stawu biodrowego, alloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, antykoagulacja, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna ZŻG, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, krwawienie, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, profilaktyka nawrotowa ZŻG, rywaroksaban, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bevimlar 15 mg
Produkt leczniczy Bevimlar zawierający rywaroksaban stosowany jest w różnych wskazaniach przeciwzakrzepowych z dawkowaniem dostosowanym do wskazania, wieku, masy ciała oraz czynności nerek pacjenta. W profilaktyce udaru u dorosłych z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową zalecana dawka to 20 mg raz na dobę. W leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się początkowo 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni, następnie 20 mg raz na dobę, a w profilaktyce nawrotów po co najmniej 6 miesiącach leczenia dawkę 10 mg lub 20 mg raz na dobę w zależności od ryzyka nawrotu. U dzieci i młodzieży dawka ustalana jest na podstawie masy ciała: 15 mg raz na dobę dla masy 30-50 kg, 20 mg raz na dobę dla masy ≥50 kg, a poniżej 30 kg stosuje się postać granulatu do zawiesiny. Czas leczenia u dzieci wynosi minimum 3 miesiące, z możliwością wydłużenia do 12 miesięcy. W przypadku pominięcia dawki nie zaleca się podwójnego przyjęcia leku tego samego dnia.
antagoniści witaminy K, choroba wątroby, działanie przeciwzakrzepowe, echokardiogram przezprzełykowy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna ZŻG, INR, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, krwawienie, lek przeciwzakrzepowy, leki przeciwzakrzepowe pozajelitowe, marskość wątroby, migotanie przedsionków, nawrotowa ZŻG, przesączanie kłębuszkowe, rywaroksaban, wada zastawkowa, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – RIXACAM 20 mg
RIXACAM, zawierający rywaroksaban, jest stosowany w profilaktyce udaru i zatorowości obwodowej u dorosłych z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową w dawce 20 mg raz na dobę, podawanej z posiłkiem. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się schemat dwuetapowy: faza początkowa 15 mg dwa razy na dobę przez 3 tygodnie, następnie faza kontynuacji 20 mg raz na dobę. Profilaktyka nawrotowa ZŻG i ZP po co najmniej 6 miesiącach leczenia zaleca dawkę 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. U dzieci i młodzieży dawkowanie jest dostosowane do masy ciała, z dawkami 20 mg, 15 mg lub podawaniem granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej dla masy ciała poniżej 30 kg. W przypadku zaburzeń czynności nerek umiarkowanych i ciężkich u dorosłych zaleca się zmniejszenie dawki, natomiast u dzieci z GFR <50 ml/min/1,73 m² rywaroksaban nie jest zalecany. Lek należy podawać doustnie z jedzeniem, a w przypadku niemożności połykania kapsułek, zawartość można wymieszać z wodą lub przecierem jabłkowym i podać doustnie lub przez zgłębnik.
antagonista witaminy K, echokardiogram przezprzełykowy, idiopatyczna ZŻG, inhibitor P2Y12, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe pozajelitowe, marskość wątroby, migotanie przedsionków, nawrotowa ZŻG, profilaktyka nawrotowa ZŻG, przejściowy czynnik ryzyka, przezskórna interwencja wieńcowa, rywaroksaban, zakrzepica żył głębokich, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Razarxo 20 mg
Razarxo, zawierający rywaroksaban, jest stosowany w profilaktyce udaru i zatorowości obwodowej u dorosłych z migotaniem przedsionków (20 mg raz na dobę) oraz w leczeniu ostrej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ZŻG i ZP) w schemacie dwuetapowym: faza początkowa 15 mg dwa razy na dobę przez 3 tygodnie, następnie faza kontynuacji 20 mg raz na dobę. Dawkowanie u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 15-49 ml/min) jest odpowiednio zmodyfikowane (15 mg raz na dobę w profilaktyce udaru, rozważane zmniejszenie dawki w fazie kontynuacji leczenia ZŻG/ZP). U dzieci dawka zależy od masy ciała: ≥50 kg – 20 mg raz na dobę, 30-50 kg – 15 mg raz na dobę, poniżej 30 kg stosuje się postać granulatu. Leczenie dzieci trwa co najmniej 3 miesiące, z możliwością wydłużenia do 12 miesięcy, z regularnym monitorowaniem masy ciała i dostosowaniem dawki.
antagonista witaminy K, echokardiogram przezprzełykowy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna ZŻG, INR, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, migotanie przedsionków, nawrotowa ZŻG, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, profilaktyka udaru, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, TEE, VKA, wada zastawkowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna, ŻChZZ, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, ZŻG - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mibrex 10 mg
Mibrex, zawierający rywaroksaban w dawce 10 mg, jest stosowany w profilaktyce i leczeniu zakrzepowo-zatorowych chorób żylnych. W profilaktyce ŻChZZ po aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego zaleca się podawanie 10 mg raz na dobę, rozpoczynając 6-10 godzin po zabiegu, przy prawidłowej hemostazie, przez 5 tygodni (biodro) lub 2 tygodnie (kolano). W leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej stosuje się dwufazowy schemat: faza początkowa 15 mg dwa razy na dobę przez 3 tygodnie, następnie faza kontynuacji 20 mg raz na dobę, z czasem leczenia indywidualizowanym (minimum 3 miesiące). Przedłużona profilaktyka nawrotów po co najmniej 6 miesiącach terapii obejmuje dawki 10 mg lub 20 mg raz na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu. W przypadku pominięcia dawki, schemat dawkowania raz na dobę wymaga szybkiego uzupełnienia dawki bez podwajania, natomiast w schemacie 15 mg dwa razy na dobę można jednorazowo przyjąć dwie tabletki, by utrzymać łączną dawkę dobową 30 mg.
aloplastyka stawu biodrowego, aloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, działanie przeciwzakrzepowe, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna ZŻG, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, nawrotowa ZŻG, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka nawrotowa, rywaroksaban, VKA, wartość INR, wtórna ZŻG, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, ŻChZZ, zgłębnik żołądkowy, ZP, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, ZŻG - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaxar 20 mg
Rivaxar, zawierający rywaroksaban w dawce 20 mg, jest stosowany w profilaktyce udaru i zatorowości obwodowej (20 mg raz na dobę) oraz w leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) według schematu dwufazowego: 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 21 dni, następnie 20 mg raz na dobę. Długość terapii dostosowuje się indywidualnie, z minimalnym okresem 3 miesięcy w przypadku czynników ryzyka przejściowych. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia profilaktyka nawrotów ZŻG/ZP może być prowadzona dawką 10 mg lub 20 mg raz na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu. W przypadku zaburzeń czynności nerek dawki należy modyfikować: przy klirensie kreatyniny 30-49 mL/min zaleca się zmniejszenie dawki do 15 mg raz na dobę w profilaktyce udaru oraz rozważenie zmniejszenia dawki w leczeniu ZŻG/ZP. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens <15 mL/min) oraz u chorych z marskością wątroby stopnia B i C wg Child-Pugh.
antagonista witaminy K, echokardiogram przezprzełykowy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna ZŻG, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, krwawienie, lek przeciwzakrzepowy pozajelitowy, marskość wątroby, migotanie przedsionków, nawrotowa ZŻG, profilaktyka udaru, przezskórna interwencja wieńcowa, rywaroksaban, tabletka powlekana, terapia przeciwzakrzepowa, wtórna ZŻG, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Kardatuxan 10 mg
Rywaroksaban w postaci tabletek powlekanych KARDATUXAN stosowany jest w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po planowej aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego oraz w leczeniu i profilaktyce nawrotowej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP). W profilaktyce po zabiegach ortopedycznych zalecana dawka to 10 mg raz na dobę, rozpoczynana 6-10 godzin po operacji, przy prawidłowej hemostazie, przez 5 tygodni po zabiegach stawu biodrowego i 2 tygodnie po zabiegach stawu kolanowego. W leczeniu ostrej ZŻG i ZP stosuje się początkowo 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni, następnie 20 mg raz na dobę. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia dawka profilaktyczna wynosi 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. Dawkowanie należy dostosować do czynności nerek, z zachowaniem ostrożności przy klirensie kreatyniny 15-29 mL/min i przeciwwskazaniem przy wartości <15 mL/min. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z marskością wątroby stopnia B i C (Child-Pugh) oraz z koagulopatią i ryzykiem krwawienia.
aloplastyka stawu biodrowego, aloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna ZŻG, INR, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, lek przeciwzakrzepowy pozajelitowy, marskość wątroby, nawrotowa ZŻG, rywaroksaban, VKA, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rombidux 15 mg
Rombidux (rywaroksaban) jest stosowany w profilaktyce udaru i zatorowości obwodowej u pacjentów z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową oraz w leczeniu i profilaktyce zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP). Dawkowanie w profilaktyce udaru wynosi 20 mg raz na dobę, natomiast w leczeniu ZŻG i ZP stosuje się schemat dwuetapowy: 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 3 tygodnie, następnie 20 mg raz na dobę. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia w profilaktyce nawrotów zalecana dawka to 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. W przypadku pominięcia dawki nie należy jej podwajać, a lek należy przyjąć niezwłocznie. Rombidux wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, szczególnie przy klirensie kreatyniny 15-29 ml/min, gdzie stosowanie jest przeciwwskazane przy wartości <15 ml/min. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z marskością wątroby stopnia B i C (Child-Pugh).
antagonista witaminy K, biodostępność, choroba wątroby, echokardiogram przezprzełykowy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna ZŻG, inhibitor P2Y12, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie ZŻG, lek przeciwzakrzepowy pozajelitowy, marskość wątroby, migotanie przedsionków, nawrotowa ZŻG, profilaktyka udaru, przezskórna interwencja wieńcowa, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, wada zastawkowa, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Aurovitas 15 mg; 20 mg
Rivaroxaban Aurovitas, dostępny w dawkach 15 mg i 20 mg w formie tabletek powlekanych, jest stosowany w leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) oraz zatorowości płucnej (ZP) oraz profilaktyce nawrotów tych schorzeń. Terapia dzieli się na fazę początkową (dzień 1-21) z dawką 15 mg dwa razy na dobę (łącznie 30 mg/dobę) oraz fazę kontynuacji (od 22. dnia) z dawką 20 mg raz na dobę. Czas leczenia jest indywidualizowany w zależności od czynników ryzyka, z zaleceniem minimum 3 miesięcy dla epizodów wywołanych przejściowymi czynnikami ryzyka oraz dłuższym leczeniem w przypadku idiopatycznych lub nawrotowych ZŻG/ZP. Po co najmniej 6 miesiącach standardowej terapii można rozważyć profilaktykę przedłużoną dawką 10 mg raz na dobę, a u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu – 20 mg raz na dobę.
antagonista witaminy K, działanie przeciwzakrzepowe, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna ZŻG, INR, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, krwawienie, marskość wątroby, niewydolność nerek, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, profilaktyka przedłużona, rywaroksaban, stosunek korzyści do ryzyka, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Wasedoc 150 mg
Produkt leczniczy Wasedoc (dabigatran eteksylan) w postaci kapsułek twardych 150 mg jest wskazany do prewencji udarów i zatorowości systemowej u dorosłych z niezastawkowym migotaniem przedsionków (NVAF) z co najmniej jednym czynnikiem ryzyka oraz do leczenia i prewencji nawrotów żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ), w tym zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP). Standardowa dawka wynosi 300 mg (2×150 mg) na dobę, przy czym w leczeniu ŻChZZ terapia dabigatranem powinna być rozpoczęta po co najmniej 5-dniowym podaniu leku przeciwzakrzepowego pozajelitowo. Dawkę należy zmniejszyć do 220 mg (2×110 mg) u pacjentów ≥80 lat, jednocześnie stosujących werapamil oraz rozważyć u osób 75-80 lat, z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CrCL 30-50 mL/min), chorobami zapalnymi błony śluzowej przewodu pokarmowego lub zwiększonym ryzykiem krwawień. Przed i w trakcie terapii konieczna jest ocena czynności nerek metodą Cockcroft-Gault, szczególnie u osób starszych (>75 lat), a stosowanie u pacjentów z CrCL <30 mL/min jest przeciwwskazane.
ablacja cewnikowa, antagonista witaminy K, dabigatran eteksylat, hemostaza, idiopatyczna ZŻG, implantacja stentu, inhibitor P-glikoproteiny, kardiowersja, klirens kreatyniny, leczenie przeciwpłytkowe, lek przeciwzakrzepowy, metoda Cockcroft-Gault, migotanie przedsionków, niedokrwistość, niezastawkowe migotanie przedsionków, objaw krwawienia, prewencja udaru i zatorowości systemowej, przezskórna interwencja wieńcowa, refluks żołądkowo-przełykowy, ryzyko krwawienia, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wzór Schwartza, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zapalenie błony śluzowej przełyku, zapalenie błony śluzowej żołądka, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Bayer 10 mg
Rivaroxaban Bayer, zawierający rywaroksaban w dawce 10 mg, jest stosowany w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po alloplastyce stawu biodrowego (5 tygodni) i kolanowego (2 tygodnie) w dawce 10 mg raz na dobę, podawanej 6-10 godzin po zabiegu, pod warunkiem prawidłowej hemostazy. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się schemat dwufazowy: początkowo 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni, następnie 20 mg raz na dobę. Profilaktyka nawrotów po co najmniej 6 miesiącach leczenia obejmuje dawkę 10 mg lub 20 mg raz na dobę, z indywidualnym dostosowaniem w zależności od ryzyka nawrotu. W przypadku pominięcia dawki, schemat dawkowania determinuje sposób uzupełnienia, z zaleceniem unikania podwójnej dawki w ciągu jednego dnia. Przejście z antagonistów witaminy K (VKA) na rywaroksaban wymaga INR ≤2,5, a odwrotnie – jednoczesnego podawania obu leków do osiągnięcia INR ≥2,0, z uwzględnieniem wpływu rywaroksabanu na wyniki INR.
alloplastyka stawu biodrowego, alloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, heparyna drobnocząsteczkowa, idiopatyczna ZŻG, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia wątrobowa, lek przeciwzakrzepowy pozajelitowy, marskość wątroby, nawrotowa ZŻG, prawidłowa hemostaza, profilaktyka nawrotów, profilaktyka nawrotowa ZŻG, profilaktyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, wartość INR, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mantreda 20 mg
Rywaroksaban w postaci Mantreda (tabletki powlekane 15 mg i 20 mg) stosowany jest w różnych wskazaniach zróżnicowanym schematem dawkowania. W profilaktyce udaru i zatorowości obwodowej zalecana dawka wynosi 20 mg raz na dobę, podawana długoterminowo, o ile korzyści przewyższają ryzyko krwawienia. W leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się dwufazowy schemat: faza początkowa 15 mg dwa razy na dobę przez 3 tygodnie, następnie faza kontynuacji 20 mg raz na dobę. Czas terapii jest indywidualizowany, z zaleceniem co najmniej 3 miesięcy u pacjentów z przejściowymi czynnikami ryzyka oraz dłuższym leczeniem u pacjentów z idiopatyczną, nawrotową lub wtórną ZŻG/ZP bez przejściowych czynników ryzyka.
idiopatyczna ZŻG, korzyść terapeutyczna, nawrotowa ZŻG, powikłanie krwotoczne, profilaktyka nawrotowa ZŻG, profilaktyka udaru, profilaktyka udaru i zatorowości obwodowej, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, schemat dawkowania, tabletka powlekana, wtórna ZŻG, zakrzepica żył głębokich, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna