ondansetronu chlorowodorek dwuwodny
Ondansetronu chlorowodorek dwuwodny to postać farmaceutyczna ondansetronu, silnego i wysoce selektywnego antagonisty receptorów serotoninowych 5-HT3. Jest to substancja czynna stosowana głównie jako lek przeciwwymiotny.
Mechanizm działania ondansetronu polega na blokowaniu receptorów 5-HT3 zarówno w ośrodkowym układzie nerwowym (w obszarze chemoreceptorowej strefy wyzwalającej), jak i obwodowo w zakończeniach nerwu błędnego w przewodzie pokarmowym. Dzięki temu skutecznie hamuje nudności i wymioty, szczególnie te wywołane chemioterapią, radioterapią czy występujące w okresie pooperacyjnym.
Ondansetronu chlorowodorek dwuwodny charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym i wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa. Jest dostępny w różnych postaciach farmaceutycznych, w tym tabletek, roztworów do wstrzykiwań oraz tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej. W praktyce klinicznej często stanowi lek pierwszego wyboru w profilaktyce i leczeniu nudności i wymiotów indukowanych terapią przeciwnowotworową.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ondansetron Accord 8 mg
Ondansetron Accord w postaci roztworu do wstrzykiwań/infuzji (4 mg i 8 mg, stężenie 2 mg/ml) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ondansetron lub inne selektywne antagoniści receptorów 5-HT3 (np. granisetron, dolasetron) ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Ponadto, przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancje pomocnicze, w tym na składniki zawierające sód (3,60 mg Na+ w 1 ml roztworu), co jest istotne u pacjentów wymagających kontroli podaży sodu. Preparat charakteryzuje się pH 3,3-4,0 oraz osmolalnością 270-330 mOsm/kg, co należy uwzględnić przy doborze terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie ondansetronu z apomorfiną, ze względu na ryzyko ciężkiego spadku ciśnienia tętniczego i utraty przytomności. Mechanizm interakcji polega na antagonistycznym działaniu ondansetronu na receptory 5-HT3, które może zaburzać efekt dopaminergiczny apomorfiny stosowanej w chorobie Parkinsona. W praktyce klinicznej konieczne jest zatem unikanie kojarzenia tych leków oraz dokładne monitorowanie pacjentów pod kątem potencjalnych działań niepożądanych.
agonista dopaminergiczny, antagonista receptora 5HT3, apomorfina, chlorek sodu, choroba Parkinsona, cytrynian sodu, dolasetron, granisetron, interakcja lekowa, nadwrażliwość na substancję pomocniczą, ondansetronu chlorowodorek dwuwodny, receptor serotoninowy 5-HT3, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, spadek ciśnienia tętniczego, układ dopaminergiczny, utrata przytomności, wodorotlenek sodu