strata ciąży poimplantacyjna

Strata ciąży poimplantacyjna (ang. post-implantation pregnancy loss) odnosi się do utraty ciąży, która nastąpiła po implantacji zarodka w błonie śluzowej macicy. Obejmuje poronienia wczesne, które występują do 12. tygodnia ciąży, oraz poronienia późne, które mają miejsce między 12. a 22. tygodniem ciąży.

Straty ciąży poimplantacyjne dotyczą około 10-15% potwierdzonych klinicznie ciąż, przy czym większość z nich występuje przed 12. tygodniem. Głównymi przyczynami są nieprawidłowości chromosomowe zarodka (50-60% przypadków), zaburzenia immunologiczne, infekcje, nieprawidłowości macicy, zaburzenia hormonalne oraz czynniki środowiskowe.

Diagnostyka straty ciąży poimplantacyjnej obejmuje badanie ultrasonograficzne, oznaczenie stężenia β-hCG w surowicy, badania hormonalne, immunologiczne, koagulologiczne oraz badania genetyczne. W przypadku nawracających poronień (≥3) zaleca się rozszerzenie diagnostyki o badania kariotypu partnerów, ocenę anatomii macicy oraz diagnostykę trombofilii.

Postępowanie terapeutyczne zależy od przyczyny poronień i może obejmować suplementację progesteronu, leczenie zaburzeń endokrynologicznych, terapię immunomodulującą, leczenie przeciwzakrzepowe, a w przypadku wad anatomicznych macicy – leczenie chirurgiczne. Pacjentki po stracie ciąży wymagają również wsparcia psychologicznego ze względu na traumatyczny charakter doświadczenia.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl