gospodarka kwasowo-zasadowa
Gospodarka kwasowo-zasadowa to fundamentalny mechanizm fizjologiczny odpowiedzialny za utrzymanie odpowiedniego pH płynów ustrojowych, głównie krwi, w wąskim zakresie 7,35-7,45. Ten precyzyjny system równowagi jest niezbędny dla prawidłowego przebiegu procesów biochemicznych, funkcjonowania enzymów oraz prawidłowej struktury białek.
W utrzymaniu równowagi kwasowo-zasadowej uczestniczą trzy główne systemy: buforowy (działający natychmiast), oddechowy (reagujący w ciągu minut) oraz nerkowy (aktywujący się w czasie godzin do dni). Zaburzenia gospodarki kwasowo-zasadowej klasyfikuje się jako kwasice (pH < 7,35) lub zasadowice (pH > 7,45), które mogą mieć charakter metaboliczny lub oddechowy.
Ocena stanu gospodarki kwasowo-zasadowej opiera się na badaniu gazometrii krwi tętniczej, obejmującym pomiar pH, pCO2, HCO3-, BE (nadmiar zasad) oraz saturacji. Interpretacja tych parametrów pozwala na identyfikację rodzaju zaburzenia oraz mechanizmów kompensacyjnych organizmu. Zaburzenia gospodarki kwasowo-zasadowej mogą być objawem wielu chorób, w tym niewydolności oddechowej, cukrzycy, niewydolności nerek czy zatruć.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Gensulin M50 (50/50) 100 j.m./1 ml
Gensulin M50 (50/50) to dwufazowy preparat insulinowy zawierający 100 j.m./ml ludzkiej insuliny, w proporcjach 50% insuliny rozpuszczalnej i 50% insuliny izofanowej, dostępny w wkładach po 3 ml (300 j.m. insuliny). Lek jest przeznaczony wyłącznie do podawania podskórnego, a podanie dożylne jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko nagłej, zagrażającej życiu hipoglikemii wynikającej z nieprzewidywalnej farmakokinetyki i farmakodynamiki. Przeciwwskazania obejmują aktualną hipoglikemię oraz nadwrażliwość na insulinę ludzką lub substancje pomocnicze, z wyjątkiem terapii odczulającej pod nadzorem specjalisty. Preparat charakteryzuje się pH 7-7,6 i zawiera insulinę ludzką w 100% zgodną aminokwasowo z endogenną insuliną, co ma znaczenie kliniczne u pacjentów z alergiami na inne formy insuliny.
analog insuliny, farmakokinetyka i farmakodynamika, Gensulin M50, gospodarka kwasowo-zasadowa, hipoglikemia, insulina dwufazowa, insulina izofanowa, insulina krótkodziałająca, insulina o pośrednim czasie działania, insulina rozpuszczalna, insulina szybkodziałająca, insulinoterapia, kontrola glikemii, kwasica ketonowa, nadwrażliwość na insulinę, obniżony poziom glukozy, odczulanie, podanie podskórne, reakcja alergiczna, rekombinacja DNA - Leksykon substancji czynnych
Octany – Interakcje
Preparaty do żywienia pozajelitowego zawierające octany, takie jak Olimel N9E, wykazują liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne podawanie tych preparatów z krwią przez tę samą linię infuzyjną ze względu na ryzyko pseudoaglutynacji i powikłań mikrokrążeniowych. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z ceftriaksonem, gdzie podanie jednoczesne z roztworami zawierającymi wapń może prowadzić do wytrącenia osadów soli wapniowej ceftriaksonu, co niesie ryzyko zatorów i niedrożności cewnika. W przypadku konieczności sekwencyjnego podania obu preparatów, wymagana jest dokładna płukanka linii infuzyjnej. Preparaty te zawierają również witaminę K, co może wpływać na działanie pochodnych kumaryny, dlatego zaleca się monitorowanie INR. Ze względu na obecność potasu, stosowanie octanów u pacjentów przyjmujących diuretyki oszczędzające potas, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz leki immunosupresyjne wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu w surowicy, aby zapobiec hiperkaliemii.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista witaminy K, badanie laboratoryjne, bilirubina, ceftriakson, cyklosporyna, dehydrogenaza aldehydowa, dehydrogenaza alkoholowa, dehydrogenaza mleczanowa, diuretyk oszczędzający potas, emulsja lipidowa, gospodarka kwasowo-zasadowa, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, jon wapniowy, klirens triglicerydów, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lipaza lipoproteinowa, lipoliza osoczowa, octan, parametr koagulologiczny, pochodna kumaryny, pseudoaglutynacja, saturacja tlenem, sól wapniowa ceftriaksonu, takrolimus, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zatrucie alkoholowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie leku Valsartan + hydrochlorothiazide Krka (80 mg + 12,5 mg) prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych i elektrolitowych, wynikających z działania dwóch substancji czynnych. Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, powoduje nadmierne rozszerzenie naczyń i znaczące obniżenie ciśnienia tętniczego, co może skutkować niedociśnieniem, zaburzeniami świadomości, zapaścią krążeniową oraz wstrząsem. Hydrochlorotiazyd, diuretyk tiazydowy, wywołuje hipowolemię i zaburzenia elektrolitowe (szczególnie hipokaliemię, hipomagnezemię, hipokalcyemię), które manifestują się nudnościami, sennością, zaburzeniami rytmu serca oraz bolesnymi skurczami mięśni. Kompleksowy obraz kliniczny wymaga natychmiastowej interwencji medycznej i monitorowania parametrów życiowych pacjenta.
antagonista receptora angiotensyny II, arytmia, białko osocza, ciśnienie tętnicze, dekontaminacja przewodu pokarmowego, diuretyk tiazydowy, diureza i natriureza, gospodarka elektrolitowa, gospodarka kwasowo-zasadowa, hemodializa, hipokaliemia, hipowolemia, komorowe zaburzenie rytmu, leczenie antyarytmiczne, lek wazopresorowy, niedobór magnezu, niedobór potasu, niedobór wapnia, niedociśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność krążenia, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, rozszerzenie naczyń krwionośnych, skurcz mięśni, tachykardia i bradykardia, układ renina-angiotensyna-aldosteron, węgiel aktywowany, wstrząs, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zapaść krążeniowa - Leksykon substancji czynnych
Sodu wodorotlenek – Wskazania do stosowania
Sodu wodorotlenek (NaOH) jest kluczowym składnikiem preparatów do żywienia pozajelitowego, takich jak Aminomel 10E, Aminomel 12,5E oraz Nutriflex Lipid peri, gdzie pełni funkcję regulacji pH (6,0-6,3 dla Aminomel, 5,0-6,0 dla Nutriflex Lipid peri) oraz dostarcza jony sodu niezbędne do utrzymania równowagi elektrolitowej i osmolarności roztworu. Zawartość NaOH w tych preparatach wynosi od 0,800 g do 1,664 g na 1000 ml, co odpowiada stężeniom sodu od 50 mmol do 87 mmol/l. Preparaty te są wskazane w stanach klinicznych wymagających pozajelitowego żywienia, takich jak ciężkie urazy, stany kataboliczne, duże zabiegi operacyjne oraz choroby uniemożliwiające żywienie doustne lub dojelitowe. Sodu wodorotlenek wspomaga syntezę białka poprzez utrzymanie odpowiedniego pH i równowagi jonowej, co jest kluczowe dla stabilności i bezpieczeństwa terapii żywieniowej.
aminokwas, Aminomel, biodostępność, ciśnienie osmotyczne, gospodarka kwasowo-zasadowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, katabolizm, Nutriflex Lipid, okres okołooperacyjny, osmolarność roztworu, pH roztworu, potencjał błonowy, równowaga elektrolitowa, roztwór węglowodanów, sodu wodorotlenek, stan kataboliczny, synteza białka, terapia żywieniowa, uraz mnogi, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Alatic 600 mg/24 ml
Przedawkowanie kwasu tioktynowego, szczególnie w dawkach doustnych przekraczających 10 g (od 10 do 40 g), może prowadzić do poważnych, zagrażających życiu powikłań wielonarządowych, takich jak hipoglikemia, wstrząs, rabdomioliza, hemoliza, zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC), zahamowanie czynności szpiku kostnego oraz niewydolność wielonarządowa. Wczesne objawy zatrucia obejmują nudności, wymioty i ból głowy, natomiast w dalszym przebiegu mogą pojawić się pobudzenie psychoruchowe, zaburzenia świadomości, napady drgawkowe oraz kwasica mleczanowa. Dawka potencjalnie toksyczna u dorosłych to przyjęcie ponad 10 tabletek po 600 mg, a u dzieci dawka przekraczająca 50 mg/kg masy ciała. Zatrucia pozajelitowe są rzadkie, ale również wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
anemia hemolityczna, dekontaminacja przewodu pokarmowego, drgawka uogólniona, gospodarka kwasowo-zasadowa, hemodializa, hemoliza, hemoperfuzja, hipoglikemia, kwas tioktynowy, kwasica mleczanowa, leukopenia, mioglobinuria, napad drgawkowy, napad uogólniony, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność wielonarządowa, pancytopenia, pobudzenie psychoruchowe, rabdomioliza, trombocytopenia, węgiel aktywny, wstrząs, wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, zaburzenie świadomości, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego - Leksykon substancji czynnych
Omega-3-kwasów triglicerydy – Wskazania do stosowania
Preparat Lipidem, będący emulsją do infuzji o stężeniu omega-3-kwasów triglicerydów 20,0 g/1000 ml (10% całkowitej zawartości lipidów), stanowi istotny element żywienia pozajelitowego, dostarczając niezbędne kwasy tłuszczowe omega-3, w tym EPA i DHA w stężeniach 8,6-17,2 g/l oraz kwas alfa-linolenowy w zakresie 4,0-8,8 g/l. Preparat zapewnia 7990 kJ/l (1910 kcal/l) energii i zawiera MCT oraz oczyszczony olej sojowy, co umożliwia efektywne wsparcie metaboliczne pacjentów z przeciwwskazaniami do żywienia doustnego lub dojelitowego. Wskazania obejmują m.in. stany hiperkataboliczne, choroby przewodu pokarmowego uniemożliwiające żywienie enteralne, okres okołooperacyjny u niedożywionych, a także wsparcie żywieniowe wcześniaków i dzieci z niedojrzałością przewodu pokarmowego.
choroba nowotworowa, enzymy wątrobowe, funkcja wątroby, gospodarka kwasowo-zasadowa, kwas alfa-linolenowy, kwas dokozaheksaenowy, kwas eikozapentaenowy, morfologia krwi, niedobór niezbędnych kwasów tłuszczowych, niedrożność przewodu pokarmowego, niezbędne kwasy tłuszczowe, okres okołooperacyjny, olej sojowy oczyszczony, omega-3 kwasy triglicerydy, parametry krzepnięcia, przetoka przewodu pokarmowego, sepsa, stan hiperkataboliczny, triglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych, triglicerydy w surowicy, wcześniactwo, zapalenie trzustki, zespół krótkiego jelita, żywienie dojelitowe, żywienie doustne, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Potasu diwodorofosforan – Właściwości farmakodynamiczne
Potas diwodorofosforan, będący głównym składnikiem preparatu Addiphos, dostarcza 170,1 mg/ml substancji aktywnej, co odpowiada 2 mmol (62 mg) fosforanów oraz 1,5 mmol (59 mg) potasu na każdy mililitr koncentratu. Fosforany te odgrywają kluczową rolę w metabolizmie energetycznym (synteza i magazynowanie ATP), utrzymaniu integralności błon komórkowych, regulacji enzymatycznej przez fosforylację, gospodarce kwasowo-zasadowej oraz mineralizacji kości. Jony potasu natomiast są niezbędne do generowania potencjału błonowego, przewodnictwa nerwowego, regulacji kurczliwości mięśni, w tym mięśnia sercowego, oraz utrzymania równowagi kwasowo-zasadowej. Preparat Addiphos, o osmolalności 3200 mOsm/kg i pH 6,2-6,5, wymaga rozcieńczenia przed podaniem i jest kompatybilny z innymi składnikami żywienia pozajelitowego, co zapewnia optymalną biodostępność elektrolitów.
adenozynotrifosforan, biodostępność, disodu fosforan dwuwodny, fosforylacja, gospodarka fosforanowa, gospodarka kwasowo-zasadowa, hipofosfatemia, hipokaliemia, katabolizm, mineralizacja kości, osmolalność, płyn infuzyjny, potas diwodorofosforan, potencjał błonowy, przewodnictwo nerwowe, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga wodno-elektrolitowa, terapia infuzyjna, zaburzenia rytmu serca, zespół realimentacji, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Human Albumin 50 g/l Takeda
Roztwór Human Albumin 50 g/l Takeda wymaga szczególnej ostrożności podczas podawania, zwłaszcza u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca, nadciśnieniem tętniczym, żylakami przełyku, obrzękiem płuc, skazą krwotoczną, ciężką niedokrwistością oraz bezmoczem o etiologii nerkowej i pozanerkowej. Preparat zawiera znaczące ilości sodu (747,5–920 mg w fiolce 250 ml oraz 1495–1840 mg w fiolce 500 ml), co stanowi odpowiednio 37,38–46% i 74,75–92% maksymalnej dobowej dawki sodu zalecanej przez WHO (2 g), co wymaga uwzględnienia w planowaniu terapii. Monitorowanie stężeń elektrolitów, parametrów krzepnięcia, hematokrytu oraz objawów przeciążenia układu krążenia (ból głowy, duszność, przepełnienie żył szyjnych, wzrost ciśnienia krwi, obrzęk płuc) jest niezbędne, a w przypadku ich wystąpienia infuzję należy natychmiast przerwać. Dawkowanie i szybkość podawania albuminy muszą być dostosowane do stanu hemodynamicznego pacjenta, aby uniknąć powikłań takich jak hiperwolemia czy hemodylucja.
bezmocz, czynniki krzepnięcia, duszność, elektrolity, erytrocyty, gospodarka kwasowo-zasadowa, hematokryt, hemodylucja, hemostaza, hemostaza pierwotna, hiperwolemia, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewyrównana niewydolność serca, obrzęk płuc, ośrodkowe ciśnienie żylne, parametry krzepnięcia, płytki krwi, przepełnienie żył szyjnych, przewodnienie, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, równowaga elektrolitowa, skaza krwotoczna, wstrząs anafilaktyczny, zastoinowa niewydolność serca, zastój w krążeniu płucnym, żylaki przełyku - Leksykon substancji czynnych
L-arginina – Wskazania do stosowania
L-arginina jest kluczowym aminokwasem stosowanym w żywieniu pozajelitowym, pełniącym istotną rolę w syntezie białek ustrojowych oraz jako prekursor tlenku azotu, co wpływa na regulację przepływu krwi i funkcję śródbłonka. Wskazania do jej stosowania obejmują pacjentów po ciężkich urazach, w stanach katabolicznych, w ostrych i przewlekłych chorobach wymagających żywienia pozajelitowego, a także w przebiegu dużych zabiegów operacyjnych z niedoborem białka. Szczególne znaczenie ma w żywieniu pacjentów z niewydolnością wątroby, zwłaszcza z encefalopatią wątrobową, gdzie preparaty takie jak Aminosteril N-Hepa 8% (zawierający 10,72 g L-argininy/1000 ml) są dostosowane do zmienionego metabolizmu aminokwasów, redukując stężenie aminokwasów aromatycznych i metioniny. Preparaty o wysokim stężeniu L-argininy, np. Vamin 18 Electrolyte-Free (11,3 g/1000 ml), są wskazane u pacjentów z dużym zapotrzebowaniem białkowym i ograniczeniami płynowymi, natomiast preparaty pediatryczne, takie jak Vaminolact (4,1 g/1000 ml), uwzględniają specyficzne potrzeby metaboliczne dzieci.
aminokwas, aminokwas aromatyczny, bilans azotowy, bilans wodny, ciężki uraz, ciśnienie tętnicze, cykl mocznikowy, detoksykacja amoniaku, encefalopatia wątrobowa, gojenie ran, gospodarka kwasowo-zasadowa, hiperamonemia, infuzja, L-arginina, niedobór białka, niewydolność wątroby, odpowiedź immunologiczna, parametr biochemiczny, preparat aminokwasowy, przepływ krwi, równowaga elektrolitowa, śródbłonek naczyniowy, stan kataboliczny, synteza białek ustrojowych, tlenek azotu, uraz mnogi, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – multiBic bezpotasowy roztwór do hemodializy/do hemofiltracji –
Produkt leczniczy multiBic, dostępny w wariantach bezpotasowym oraz z potasem w stężeniach 2, 3 i 4 mmol/l, jest roztworem dożylnego stosowania w terapii nerkozastępczej, w tym w hemofiltracji, hemodializie i hemodiafiltracji. Preparat przeznaczony jest wyłącznie dla dorosłych pacjentów z ostrym uszkodzeniem nerek wymagających ciągłej terapii nerkozastępczej, przewlekłą chorobą nerek podczas hospitalizacji oraz w leczeniu zatruć substancjami rozpuszczalnymi w wodzie. Skład jonowy roztworu po wymieszaniu dwóch komór worka obejmuje m.in. Na 140 mmol/l, Ca 1,5 mmol/l, Mg 0,5 mmol/l, HCO3 35 mmol/l oraz glukozę 5,55 mmol/l, a osmolarność teoretyczna wynosi od 292 do 300 mOsm/l w zależności od wariantu potasu.
ciągła hemodializa, ciągła terapia nerkozastępcza, eliminacja toksyn, gospodarka elektrolitowa, gospodarka kwasowo-zasadowa, hemodiafiltracja, hemodializa, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipokaliemia, normokaliemia, ostre uszkodzenie nerek, przewlekła choroba nerek, roztwór dializacyjny, roztwór substytucyjny, roztwór wodorowęglanu, stężenie potasu w surowicy, suplementacja potasu, terapia nerkozastępcza - Leksykon leków
Przedawkowanie – Xevoben 100 mg + 25 mg
Przedawkowanie lewodopy w skojarzeniu z benserazydem (Xevoben, 100 mg + 25 mg) stanowi poważny stan kliniczny, charakteryzujący się nasileniem objawów typowych dla działań niepożądanych leku. Objawy te obejmują zaburzenia sercowo-naczyniowe (tachykardia, arytmie, zaburzenia przewodnictwa), neuropsychiatryczne (splątanie, bezsenność, halucynacje), żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, ból brzucha) oraz ruchowe (dyskineza, drżenie, dystonia). W przypadku form o przedłużonym uwalnianiu objawy mogą pojawić się z opóźnieniem, co wymaga wydłużonego monitorowania pacjenta. Leczenie powinno być kompleksowe, obejmujące zapobieganie dalszemu wchłanianiu leku, monitorowanie funkcji życiowych oraz leczenie objawowe, w tym stosowanie leków przeciwarytmicznych, neuroleptyków, leków przeciwwymiotnych oraz modyfikację terapii przeciwparkinsonowskiej.
depresja oddechowa, dyskineza, działanie niepożądane, EKG, gospodarka kwasowo-zasadowa, halucynacja, leczenie przeciwparkinsonowskie, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwwymiotny, lewodopa z benserazydem, neuroleptyk, nudności, parametr hemodynamiczny, patologiczny ruch mimowolny, przedłużone uwalnianie, ruch mimowolny, splątanie, tachykardia, Xevoben, zaburzenie neuropsychiatryczne, zaburzenie perystaltyki, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie rytmu oddychania, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon substancji czynnych
Potasu chlorek – Wskazania do stosowania
Chlorek potasu jest kluczowym elektrolitem stosowanym w uzupełnianiu niedoborów potasu w różnych stanach klinicznych, w tym w żywieniu pozajelitowym, leczeniu odwodnienia izotonicznego, hipowolemii oraz w terapii nerkozastępczej (hemofiltracja, hemodializa). Preparaty zawierające potas stosuje się w stężeniach od 2 do 5 mmol/l w roztworach do uzupełniania płynów pozakomórkowych (np. Ringer, Plasmalyte, Optilyte) oraz w wyższych stężeniach (24-60 mmol/l) w żywieniu pozajelitowym (np. Kabiven, SmofKabiven). W leczeniu nerkozastępczym stosuje się roztwory z potasem w stężeniach 2-4 mmol/l (Prismasol, Duosol, Phoxilium), gdzie dobór stężenia zależy od aktualnej kaliemii pacjenta. Wskazania obejmują także uzupełnianie elektrolitów w stanach odwodnienia, kwasicy, oraz przygotowanie do zabiegów diagnostycznych i chirurgicznych.
chlorek potasu, gospodarka kwasowo-zasadowa, hemodiafiltracja, hemodializa, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipowolemia, kaliemia, kwasica, niedobór białka, niedociśnienie, odwodnienie izotoniczne, odżywianie dojelitowe, ostra niewydolność nerek, płyn pozakomórkowy, środek osoczozastępczy, terapia pozajelitowa, uraz mnogi, uzupełnianie elektrolitów, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe, zaparcie, znieczulenie zewnątrzoponowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 5 mg + 5 mg + 12,5 mg
Lek Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed, zawierający inhibitory ACE, dihydropirydynę oraz tiazydowy diuretyk, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań do stosowania. Należą do nich m.in. nadwrażliwość na składniki preparatu, w tym na ramipryl, amlodypinę, hydrochlorotiazyd oraz pochodne sulfonamidowe. Szczególnie istotne jest wykluczenie pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, ze względu na ryzyko zagrażającego życiu nawrotu obrzęku. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z wstrząsem, niedociśnieniem tętniczym, hemodynamicznie niestabilną niewydolnością serca po zawale, zwężeniem drogi odpływu z lewej komory, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), bezmoczem, istotnym obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych oraz zaburzeniami czynności wątroby. Ponadto, stosowanie w II i III trymestrze ciąży jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu, w tym małowodzia i hipoplazji czaszki.
afereza lipoprotein, aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, bezmocz, dna moczanowa, GFR, gospodarka kwasowo-zasadowa, hemofiltracja, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoaldosteronizm, hipokaliemia, hiponatremia, hipoplazja czaszki, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, lek moczopędny, małowodzie, nadwrażliwość, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, pochodna dihydropirydyny, ramiprilat, ramipryl, reakcja anafilaktyczna, sakubitryl z walsartanem, wstrząs sercopochodny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Geloplasma –
Geloplasma to roztwór do infuzji zawierający zmodyfikowaną płynną żelatynę, stosowany do uzupełniania objętości łożyska naczyniowego. Preparat podaje się wyłącznie dożylnie, najczęściej w dawce 500-1000 ml (1-2 worki) u dorosłych, a u dzieci powyżej 25 kg masy ciała stosuje się dawkę 500 ml, dostosowując szybkość infuzji do stanu klinicznego pacjenta. W przypadku masywnego krwotoku przekraczającego 1,5 litra (ponad 20% objętości krwi) zaleca się podawanie większych objętości oraz jednoczesne stosowanie preparatów krwi, przy jednoczesnym monitorowaniu parametrów hemodynamicznych (ciśnienie tętnicze, tętno, ośrodkowe ciśnienie żylne, rzut serca), hematologicznych (morfologia, hematokryt, hemoglobina) oraz układu krzepnięcia (czas protrombinowy, APTT, fibrynogen, D-dimery).
ciężki krwotok, ciśnienie tętnicze, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, D-dimery, droga dożylna, fibrynogen, gospodarka kwasowo-zasadowa, hematokryt, łożysko naczyniowe, masywny krwotok, morfologia krwi, objętość wewnątrznaczyniowa, osmolalność roztworu, ośrodkowe ciśnienie żylne, parametry hematologiczne, parametry hemodynamiczne, pompa infuzyjna, preparat krwi, rzut serca, stężenie hemoglobiny, układ krzepnięcia, wydolność hemodynamiczna, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zmodyfikowana płynna żelatyna