diureza alkaliczna

Diureza alkaliczna to procedura terapeutyczna polegająca na zwiększeniu pH moczu poprzez podanie pacjentowi środków alkalizujących, najczęściej wodorowęglanu sodu (NaHCO₃), w celu zwiększenia rozpuszczalności i wydalania określonych substancji przez nerki. Alkaliczne środowisko moczu (pH >7,5) zmienia właściwości fizykochemiczne wielu leków i toksyn, co ułatwia ich eliminację z organizmu.

Głównym zastosowaniem diurezy alkalicznej jest leczenie zatruć substancjami, których wydalanie zwiększa się w środowisku zasadowym, takimi jak salicylany, barbiturany, metotreksat czy fenylobutazon. Procedura ta jest również wykorzystywana w przypadku rabdomiolizy w celu zapobiegania ostrej niewydolności nerek poprzez zwiększenie rozpuszczalności mioglobiny i zapobieganie jej wytrącaniu w kanalikach nerkowych.

Podczas prowadzenia diurezy alkalicznej konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów gospodarki wodno-elektrolitowej oraz kwasowo-zasadowej pacjenta. Należy regularnie kontrolować pH moczu (docelowe wartości 7,5-8,5), stężenie elektrolitów w surowicy oraz funkcję nerek. Nadmierna alkalizacja może prowadzić do zaburzeń elektrolitowych, alkalemii metabolicznej oraz wzrostu ryzyka wytrącania się fosforanów wapnia w drogach moczowych.

Powiązane wpisy

  1. 20.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl