alkalemia

Alkalemia to stan kliniczny charakteryzujący się podwyższonym pH krwi tętniczej powyżej 7,45. Jest to zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej organizmu, które może wynikać z różnych przyczyn patofizjologicznych.

Rozróżniamy dwa główne mechanizmy prowadzące do alkalmii: zasadowicę oddechową (spowodowaną pierwotnym obniżeniem PaCO2 w wyniku hiperwentylacji) oraz zasadowicę metaboliczną (wynikającą z nadmiaru wodorowęglanów lub utraty jonów wodorowych). Alkalemia może być również wynikiem mechanizmów mieszanych lub kompensacyjnych.

Objawy kliniczne alkalmii obejmują: parestezje, tężyczkę, skurcze mięśni, zawroty głowy, zaburzenia świadomości, a w ciężkich przypadkach drgawki i zaburzenia rytmu serca. Diagnostyka opiera się na badaniach gazometrycznych krwi tętniczej, gdzie oprócz pH oznacza się również PaCO2, HCO3- oraz niedobór zasad.

Leczenie alkalmii polega przede wszystkim na usunięciu przyczyny pierwotnej oraz wyrównaniu zaburzeń elektrolitowych. W zasadowicy oddechowej dąży się do normalizacji wentylacji, natomiast w zasadowicy metabolicznej może być konieczne podanie płynów z chlorkiem sodu czy chlorkiem amonu, a w wybranych przypadkach zastosowanie dializoterapii.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl