objawy wegetatywne
Objawy wegetatywne to zmiany fizjologiczne związane z funkcjonowaniem autonomicznego układu nerwowego, które mogą towarzyszyć różnym stanom chorobowym, szczególnie zaburzeniom psychicznym. Obejmują one takie manifestacje jak: zaburzenia snu, zmiany apetytu, wahania masy ciała, zaburzenia funkcji seksualnych, zmiany rytmu serca, zaburzenia termoregulacji czy nadmierna potliwość.
W psychiatrii objawy wegetatywne stanowią istotny element obrazu klinicznego depresji, zaburzeń lękowych oraz innych zaburzeń psychicznych. W depresji obserwuje się charakterystyczną triadę objawów wegetatywnych: bezsenność (szczególnie wczesne budzenie się), utratę apetytu prowadzącą do spadku masy ciała oraz obniżenie libido. Przeciwnie, w atypowej postaci depresji może występować hipersomnia i zwiększenie apetytu.
Diagnostyka objawów wegetatywnych wymaga dokładnego wywiadu lekarskiego oraz badania fizykalnego. W niektórych przypadkach konieczne jest wykonanie badań dodatkowych w celu wykluczenia organicznych przyczyn dolegliwości. Leczenie powinno być ukierunkowane na pierwotną przyczynę zaburzeń, a w przypadku zaburzeń psychicznych obejmuje farmakoterapię (np. leki przeciwdepresyjne) oraz psychoterapię.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Magnefar B6 50 mg jonów magnezu Mg2+ + 5,05 mg
Magnefar B6 to lek w formie tabletek powlekanych, zawierający 50 mg jonów magnezu (w postaci magnezu cytrynianu) oraz 5,05 mg pirydoksyny chlorowodorku, stosowany w terapii niedoboru magnezu. Wskazaniem do jego zastosowania są objawy psycho-neurologiczne (nerwowość, drażliwość, łagodny lęk, zaburzenia snu), wegetatywne (skurcze przewodu pokarmowego, kołatanie serca bez organicznych zaburzeń) oraz mięśniowe (skurcze, mrowienie, drganie powiek). Przed wdrożeniem leczenia konieczne jest przeprowadzenie diagnostyki różnicowej w celu wykluczenia innych przyczyn symptomów oraz ocena niemożności zwiększenia podaży magnezu dietą.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Polvertic 24 mg
Betahistyny dichlorowodorek w dawce 24 mg (Polvertic) jest wskazany przede wszystkim w leczeniu choroby Ménière’a, charakteryzującej się triadą objawów: zawrotami głowy z towarzyszącymi nudnościami i wymiotami, postępującą utratą słuchu oraz uporczywymi szumami usznymi. Lek ten znajduje również zastosowanie w objawowym leczeniu zawrotów głowy pochodzenia przedsionkowego, niezależnie od etiologii choroby Ménière’a. Polvertic dostępny jest w formie tabletek o masie 24 mg betahistyny dichlorowodorku, z możliwością podziału dawki dzięki linii podziału, co umożliwia indywidualne dostosowanie terapii. Należy zwrócić uwagę na obecność laktozy jednowodnej (210 mg/tabletkę), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją tego cukru.
betahistyny dichlorowodorek, choroba Ménière’a, laktoza jednowodna, leczenie objawowe, linia podziału, nietolerancja laktozy, nudności i wymioty, objawy wegetatywne, szumy uszne, triada objawów, układ przedsionkowy, utrata słuchu, zaburzenie przedsionkowe, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia przedsionkowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vertisan 24 24 mg
Vertisan 24, zawierający 24 mg betahistyny dichlorowodorku w tabletce, jest wskazany do leczenia choroby Menière’a, charakteryzującej się triadą objawów: epizodycznymi zawrotami głowy (vertigo) często z nudnościami i wymiotami, szumem usznym (tinnitus) oraz fluktuacyjną utratą słuchu, początkowo dotyczącą niskich częstotliwości. Betahistyna, będąca analogiem histaminy, poprawia mikrokrążenie w uchu wewnętrznym, co prowadzi do zmniejszenia częstości i nasilenia napadów zawrotów głowy, redukcji szumów usznych oraz zapobiegania progresji niedosłuchu odbiorczego. Tabletki Vertisan 24 są białe do kremowych, płaskie, okrągłe, z nacięciami umożliwiającymi podział na równe dawki, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii. Należy zwrócić uwagę na obecność laktozy (142,5 mg w tabletce), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją tego składnika.
analog histaminy, betahistyna dichlorowodorek, choroba Ménière’a, mikrokrążenie w uchu wewnętrznym, napady zawrotów głowy, niedosłuch odbiorczy, nietolerancja laktozy, objawy wegetatywne, schorzenie ucha wewnętrznego, szum w uszach, szumy uszne, tinnitus, uczucie pełności w uchu, utrata słuchu, vertigo, zawroty głowy, zawroty głowy układowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – DHC Continus 60 mg
Stosowanie dihydrokodeiny w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu DHC Continus (60 mg lub 90 mg) u kobiet w wieku rozrodczym, zwłaszcza w ciąży i laktacji, wymaga szczególnej ostrożności. Lekarz powinien dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka, stosować najmniejszą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas oraz regularnie monitorować pacjentkę. W ciąży dihydrokodeina powinna być stosowana wyłącznie w przypadkach bezwzględnej konieczności, gdyż długotrwała terapia może prowadzić do noworodkowego zespołu odstawiennego, objawiającego się neurologicznymi i wegetatywnymi zaburzeniami u noworodka. Pacjentki muszą być informowane o konieczności przestrzegania zaleceń, regularnych kontrolach oraz potencjalnych objawach niepożądanych wymagających pilnej konsultacji.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Betahistyna Bluefish 24 mg
Betahistyna Bluefish jest wskazana w leczeniu choroby Meniere’a, charakteryzującej się triadą objawów: zawrotami głowy pochodzenia błędnikowego, postępującą utratą słuchu oraz szumami usznymi. Preparat dostępny jest w trzech dawkach: 8 mg, 16 mg oraz 24 mg betahistyny dichlorowodorku, co umożliwia indywidualne dostosowanie terapii. Tabletki 16 mg i 24 mg posiadają rowek dzielący, pozwalający na podział dawki, co jest istotne przy precyzyjnym doborze leczenia. Każda dawka zawiera również różną ilość mannitolu (od 20,6 mg do 61,8 mg), co należy uwzględnić ze względu na jego działanie jako substancji pomocniczej.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Mozarin Swift 10 mg
Lek Mozarin Swift, zawierający escytalopram w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, jest wskazany do leczenia ciężkich epizodów depresyjnych oraz szerokiego spektrum zaburzeń lękowych, w tym zaburzenia lękowego z napadami lęku (z agorafobią lub bez), zaburzenia lęku społecznego oraz zaburzenia lękowego uogólnionego. Ponadto, preparat znajduje zastosowanie w terapii zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD). Forma farmaceutyczna leku ułatwia podawanie pacjentom z trudnościami w połykaniu, osobom starszym oraz tym, którzy preferują alternatywne formy przyjmowania leków. Mozarin Swift dostępny jest w dawkach 10 mg, 15 mg oraz 20 mg escytalopramu, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii do potrzeb pacjenta i specyfiki zaburzenia.
agorafobia, ciężki epizod depresyjny, escytalopram, escytalopram szczawianu, fobia społeczna, kompulsje, laktoza jednowodna, myśli intruzyjne, napad lęku, napięcie psychoruchowe, nietolerancja laktozy, objawy somatyczne, objawy wegetatywne, obsesje, OCD, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, trudności z połykaniem, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie lęku społecznego, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cinnarizinum Hasco 25 mg
Cinnarizinum Hasco, zawierający 25 mg cynaryzyny w tabletce, jest lekiem o działaniu przeciwhistaminowym i wazodylatacyjnym, stosowanym w leczeniu objawowym zaburzeń przedsionkowych, takich jak zawroty głowy (zarówno obwodowe, jak i ośrodkowe), nudności i wymioty, szczególnie w przebiegu choroby Menière’a. Lek jest również wskazany w prewencji choroby lokomocyjnej u pacjentów z historią epizodów oraz planujących dłuższe podróże. W zakresie zaburzeń krążenia, cynaryzyna poprawia przepływ krwi w naczyniach mózgowych i obwodowych dzięki blokadzie kanałów wapniowych i efektowi rozszerzania naczyń, co znajduje zastosowanie w leczeniu objawów takich jak chromanie przestankowe, choroba Raynauda, szumy uszne oraz bóle głowy o charakterze naczyniowym.
blokowanie kanałów wapniowych, ból głowy, choroba lokomocyjna, choroba Ménière’a, choroba Raynauda, chromanie przestankowe, cynaryzyna, dysfunkcja układu przedsionkowego, działanie przeciwhistaminowe, miażdżyca tętnic kończyn dolnych, niedokrwienie ośrodkowego układu nerwowego, nudności, objawy wegetatywne, skurcz tętnic, szumy uszne, właściwości wazodylatacyjne, wymioty, zaburzenia krążenia, zaburzenia krążenia mózgowego, zaburzenia krążenia obwodowego, zaburzenia przedsionkowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sandostatin LAR 20 mg
Przedawkowanie oktreotydu w postaci długodziałającej (Sandostatin LAR) jest rzadko opisywane, jednak dostępne dane wskazują na możliwe objawy toksyczności przy dawkach znacznie przekraczających standardowe 10-30 mg/miesiąc. W zgłoszonych przypadkach dawki przedawkowania wynosiły od 100 mg do 163 mg/miesiąc, a u pacjentów onkologicznych stosowano nawet do 60 mg/miesiąc lub 90 mg co 2 tygodnie. Najczęściej obserwowanym objawem było uderzenie gorąca, natomiast przy dawkach podwyższonych do 60 mg/miesiąc lub 90 mg/2 tygodnie pojawiały się także objawy neuropsychiatryczne (depresja, niepokój, brak koncentracji) oraz wegetatywne (częste oddawanie moczu, uczucie zmęczenia). Mimo to, tolerancja leku w tych dawkach była relatywnie dobra.
częstomocz, depresja, leczenie objawowe, niepokój, objawy neuropsychiatryczne, objawy przedawkowania, objawy wegetatywne, okres półtrwania, oktreotyd, pacjent onkologiczny, parametry życiowe, Sandostatin LAR, uderzenia gorąca, układ moczowy, zaburzenia koncentracji, zawiesina do wstrzykiwań, zmęczenie - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – ApoBetina 24 mg
ApoBetina, zawierająca 24 mg betahistyny dichlorowodorku w każdej tabletce, jest wskazana przede wszystkim w leczeniu choroby Ménière’a, charakteryzującej się klasyczną triadą objawów: napadowymi zawrotami głowy pochodzenia błędnikowego, postępującą jednostronną utratą słuchu oraz szumami usznymi. Lek znajduje również zastosowanie w objawowym leczeniu zawrotów głowy o pochodzeniu przedsionkowym, które nie muszą spełniać pełnych kryteriów choroby Ménière’a, ale znacząco obniżają komfort życia pacjenta. ApoBetina występuje w formie białych, obustronnie wypukłych tabletek o średnicy około 11,3 mm, z linią podziału umożliwiającą precyzyjne dawkowanie. Przed wdrożeniem terapii konieczna jest dokładna ocena kliniczna, w tym potwierdzenie pochodzenia zawrotów głowy oraz obecności innych objawów charakterystycznych dla choroby Ménière’a.
betahistyny dichlorowodorek, choroba Ménière’a, dysfunkcja układu przedsionkowego, laktoza jednowodna, leczenie zawrotów głowy, nietolerancja laktozy, nudności, objawy wegetatywne, szumy uszne, układ przedsionkowy, utrata słuchu, wrażenia akustyczne, wymioty, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia przedsionkowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Metoclopramidi hydrochloridum Noridem 5 mg/ml
Metoclopramidi hydrochloridum Noridem w postaci roztworu do wstrzykiwań (5 mg/ml) zawiera metoklopramid chlorowodorek jednowodny w stężeniu 5,27 mg/ml, co odpowiada 5 mg metoklopramidu chlorowodorku bezwodnego. Ampułka 2 ml zawiera 10,54 mg substancji czynnej (równoważne 10 mg formy bezwodnej). W populacji dorosłych lek jest wskazany do profilaktyki i leczenia nudności oraz wymiotów pooperacyjnych (PONV), w leczeniu nudności i wymiotów związanych z ostrymi napadami migreny oraz do zapobiegania nudnościom i wymiotom indukowanym radioterapią (RINV). W populacji pediatrycznej (1-18 lat) stosowanie jest ograniczone do drugiego rzutu w zapobieganiu opóźnionym nudnościom i wymiotom po chemioterapii (CINV) oraz leczeniu PONV, po nieskuteczności lub przeciwwskazaniach do leków pierwszego wyboru.
- Leksykon substancji czynnych
Chlordiazepoksyd – Dawkowanie i sposób podawania
Chlordiazepoksyd, będący benzodiazepiną, wymaga indywidualizacji terapii z uwzględnieniem wieku, stanu klinicznego oraz odpowiedzi na leczenie. U dorosłych w stanach lękowych zaleca się dawkę do 30 mg/dobę w dawkach podzielonych co 6-8 godzin, z maksymalną dawką dobową 100 mg. W przypadku zespołu odstawienia alkoholu dawki początkowe wynoszą 25-100 mg, powtarzane co 2-4 godziny, nie przekraczając 200 mg/dobę, z koniecznością stopniowego zmniejszania dawki po stabilizacji. U pacjentów geriatrycznych dawki są redukowane do połowy wartości dla dorosłych (np. do 15 mg/dobę w stanach lękowych, do 50 mg maksymalnie). Chlordiazepoksyd nie jest rekomendowany u dzieci. Lek podaje się doustnie w formie tabletek drażowanych (5 mg, 10 mg, 25 mg), przed lub w trakcie posiłku, popijając wodą. Standardowy czas terapii nie powinien przekraczać 4 tygodni, wliczając okres stopniowego odstawiania, aby uniknąć objawów abstynencyjnych takich jak nasilenie lęku, bezsenność czy objawy wegetatywne.
benzodiazepina, bezsenność, chlordiazepoksyd, dawka podtrzymująca, działanie sedatywne, Elenium, interakcja lekowa, napięcie mięśniowe, objawy odstawienne, objawy wegetatywne, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent geriatryczny, pacjent pediatryczny, ryzyko uzależnienia, stan lękowy, substancja psychoaktywna, tabletka drażowana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienia alkoholu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tranxene 20 20 mg/2 ml
Tranxene 20, zawierający 20 mg dipotasu klorazepatu w postaci proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, jest wskazany do szybkiej interwencji farmakologicznej w stanach nagłych o podłożu neurologicznym i psychiatrycznym. Lek znajduje zastosowanie w ostrych epizodach lęku i niepokoju, napadach pobudzenia ruchowego i agresji, a także w zapobieganiu i leczeniu objawów zespołu abstynencyjnego alkoholowego, w tym delirium tremens. Ponadto, Tranxene 20 może być stosowany jako leczenie wspomagające w przypadku skurczów tonicznych w tężcu, dzięki swoim właściwościom miorelaksacyjnym i przeciwdrgawkowym. Podanie leku wymaga wykwalifikowanego personelu medycznego oraz monitorowania stanu pacjenta, ze względu na postać farmaceutyczną i konieczność szybkiego uzyskania efektu terapeutycznego.
choroba zakaźna, Clostridium tetani, delirium tremens, droga podania leku, działanie miorelaksacyjne, działanie przeciwdrgawkowe, epizod lękowy, interwencja farmakologiczna, klorazepat dipotasu, nadciśnienie tętnicze, napad lęku, napięcie mięśni szkieletowych, objawy wegetatywne, omam, pobudzenie psychoruchowe, pobudzenie ruchowe, roztwór do wstrzykiwań, skurcz toniczny, stan nagły, tachykardia, tężec, Tranxene, zaburzenie świadomości, zespół abstynencji alkoholowej, zespół abstynencyjny alkoholowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rudotel 10 mg
Medazepam (Rudotel 10 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się na początku terapii i zwykle ustępują podczas dalszego stosowania. Do najczęstszych należą zaburzenia układu nerwowego, takie jak senność, zawroty głowy i uczucie zmęczenia, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Rzadziej obserwuje się reakcje paradoksalne (drażliwość, pobudzenie, agresja, omamy), które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia. Inne działania niepożądane obejmują rzadkie przypadki bradykardii, agranulocytozy, zaburzeń widzenia, zahamowania czynności ośrodka oddechowego, zaburzeń żołądkowo-jelitowych, nietrzymania moczu, reakcji alergicznych, hiperprolaktynemii oraz zaburzeń czynności płciowych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami układu krążenia, jaskrą, przerostem prostaty oraz u osób w podeszłym wieku ze względu na ryzyko upadków.
agranulocytoza, anafilaksja, ataksja, benzodiazepina, bradykardia, cholestaza, ciśnienie wewnątrzgałkowe, depersonalizacja, depresja, dezorientacja, dystonia, ginekomastia, hiperprolaktynemia, jaskra, medazepam, niedociśnienie, niepamięć, objawy wegetatywne, oczopląs, padaczka, paranoja, reakcje paradoksalne, relaksacja mięśniowa, skurcz głośni, tolerancja na lek, zaburzenia koncentracji, zaburzenia koordynacji, zaburzenia pamięci, zahamowanie ośrodka oddechowego, żółtaczka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Betaserc 8 mg
Betaserc (dichlorowodorek betahistyny) w dawce 8 mg jest wskazany przede wszystkim w leczeniu choroby Meniere’a, charakteryzującej się triadą objawów: napadowymi, rotacyjnymi zawrotami głowy z towarzyszącymi nudnościami i wymiotami, postępującą utratą słuchu oraz przewlekłymi szumami usznymi. Lek ten jest również stosowany w objawowym leczeniu zawrotów głowy pochodzenia przedsionkowego, obejmujących m.in. zapalenie nerwu przedsionkowego, łagodne napadowe położeniowe zawroty głowy (jako terapia uzupełniająca), vestibulopatię oraz inne schorzenia z dominującym komponentem przedsionkowym. Preparat dostępny jest w formie tabletek doustnych o zawartości 8 mg dichlorowodorku betahistyny (5,21 mg betahistyny substancji czynnej), o wymiarach 7 mm i wadze około 125 mg.
Betaserc, choroba Ménière’a, dichlorowodorek betahistyny, łagodne napadowe położeniowe zawroty głowy, lek przeciwwymiotny, manewr repozycyjny, niedosłuch odbiorczy, nudności i wymioty, objawy wegetatywne, szumy uszne, tabletka doustna, układ przedsionkowy, utrata słuchu, zapalenie nerwu przedsionkowego, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia przedsionkowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Venlectine 37,5 mg
Venlectine, zawierający wenlafaksynę chlorowodorek w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg, 150 mg), jest wskazany do leczenia epizodów dużej depresji (MDD) oraz profilaktyki nawrotów depresji. Lek ten, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wykazuje skuteczność także w terapii uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD), fobii społecznej oraz lęku napadowego z lub bez agorafobii. Dawkowanie powinno być dostosowane indywidualnie, z dawką początkową 37,5 mg lub 75 mg/dobę, a zakres terapeutyczny wynosi od 75 mg do 375 mg/dobę w przypadku depresji oraz 75-225 mg/dobę w zaburzeniach lękowych. Postać o przedłużonym uwalnianiu umożliwia podawanie leku raz na dobę, co sprzyja lepszemu przestrzeganiu terapii.
agorafobia, anhedonia, atak paniki, chlorowodorek, działanie przeciwdepresyjne, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk antycypacyjny, lęk napadowy, lek z grupy SSRI, major depressive disorder, objawy wegetatywne, obniżenie nastroju, profilaktyka nawrotów, przekaźnictwo noradrenergiczne, przekaźnictwo serotoninergiczne, remisja, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenia snu, zaburzenie lęku społecznego - Leksykon substancji czynnych
Betahistyna – Wskazania do stosowania
Betahistyna jest lekiem stosowanym przede wszystkim w terapii choroby Ménière’a oraz zawrotów głowy pochodzenia przedsionkowego. Choroba Ménière’a charakteryzuje się triadą objawów: napadowymi zawrotami głowy pochodzenia błędnikowego (często z nudnościami i wymiotami), postępującą czuciowo-nerwową utratą słuchu oraz szumami usznymi. Betahistyna działa poprzez poprawę mikrokrążenia w uchu wewnętrznym, co przekłada się na zmniejszenie częstotliwości i nasilenia napadów zawrotów głowy, potencjalne spowolnienie progresji utraty słuchu oraz redukcję nasilenia szumów usznych. Terapia betahistyną jest szczególnie istotna w długotrwałym leczeniu podtrzymującym, poprawiającym jakość życia pacjentów z tym schorzeniem.
betahistyna, choroba Ménière’a, dysfunkcja układu przedsionkowego, epizody zawrotów głowy, mikrokrążenie w uchu wewnętrznym, narząd przedsionkowy, niedosłuch, objawy wegetatywne, schorzenie ucha wewnętrznego, szumy uszne, układ przedsionkowy, utrata słuchu, utrata słuchu czuciowo-nerwowa, zaburzenia przedsionkowe, zaburzenia słuchu, zaburzenia ucha wewnętrznego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia przedsionkowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Escitalopram Grindeks 10 mg
Escitalopram Grindeks to selektywny inhibitor wychwytu serotoniny (SSRI) dostępny w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg, stosowany w leczeniu dużych epizodów depresyjnych, zaburzeń lękowych (w tym zaburzenia panicznego z i bez agorafobii, fobii społecznej, uogólnionego zaburzenia lękowego) oraz zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD). Lek wykazuje skuteczność w łagodzeniu objawów takich jak obniżony nastrój, napady lęku, natrętne myśli i kompulsje, które znacząco wpływają na codzienne funkcjonowanie pacjentów. Terapia powinna być prowadzona pod ścisłą kontrolą lekarską, z uwzględnieniem indywidualnego doboru dawki oraz monitorowania efektów i działań niepożądanych, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia (efekt terapeutyczny zwykle po 2-4 tygodniach). Zalecany czas terapii to minimum 6 miesięcy po ustąpieniu objawów epizodu depresyjnego, a w przypadku zaburzeń lękowych i OCD czas leczenia może być dłuższy i dostosowany indywidualnie.
agorafobia, derealizacja, duszność, duży epizod depresyjny, działanie niepożądane, escytalopramu szczawian, fobia społeczna, kołatanie serca, kompulsja, lek przeciwdepresyjny, napad lęku panicznego, napięcie ruchowe, natrętna myśl, objawy wegetatywne, obniżony nastrój, obsesja, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie drgawkowe, zaburzenie lękowe społeczne, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie paniczne, zawrót głowy