beklametazon
Beklametazon (beclomethasone) to syntetyczny glikokortykosteroid o silnym działaniu przeciwzapalnym, stosowany głównie w terapii chorób układu oddechowego. Jest dostępny w formie wziewnej (aerozole, inhalatory proszkowe), donosowej oraz w postaci preparatów dermatologicznych.
W leczeniu astmy oskrzelowej i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) beklametazon stanowi podstawowy lek kontrolujący przebieg choroby. Działa miejscowo w drogach oddechowych, zmniejszając stan zapalny, obrzęk błony śluzowej i nadreaktywność oskrzeli. Beklametazon charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa przy stosowaniu wziewnym, gdyż minimalizuje ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych typowych dla steroidów podawanych systemowo.
Nowsze formulacje beklametazonu (np. beklametazon dipropionian w postaci roztworu w HFA) cechują się zwiększoną depozycją płucną i mniejszym osadzaniem leku w jamie ustnej, co przekłada się na większą skuteczność przy niższych dawkach. Preparat często występuje w połączeniu z długo działającymi β2-mimetykami (np. formoterolem), co zwiększa efektywność terapii astmy i POChP.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Montelukast Teva, będący antagonistą receptorów leukotrienowych (kod ATC R03DC03), zawiera 10,40 mg montelukastu sodowego (odpowiadającego 10 mg montelukastu) i jest stosowany w leczeniu astmy oraz alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa. Lek działa poprzez selektywne wiązanie z receptorem CysLT1, hamując patofizjologiczne efekty leukotrienów cysteinylowych, takie jak skurcz oskrzeli, nasilenie wydzielania śluzu, zwiększoną przepuszczalność naczyń i migrację eozynofilów. Klinicznie montelukast wykazuje poprawę parametrów spirometrycznych (np. FEV1 wzrost o 10,4% rano, PEFR wzrost o 24,5 l/min) oraz zmniejszenie zużycia β-agonistów o 26,1% w porównaniu z placebo. Ponadto, lek redukuje liczbę eozynofilów we krwi obwodowej i drogach oddechowych, co koreluje z poprawą kontroli astmy u dorosłych i dzieci (2-14 lat). Montelukast wykazuje także skuteczność w łagodzeniu objawów sezonowego alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa, poprawiając zarówno objawy dzienne, jak i nocne.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astma z nadwrażliwością na kwas acetylosalicylowy, beklametazon, beta-agonista, eozynofil, komórka mięśni gładkich, komórka tuczna, kortykosteroid wziewny, leukotrien cysteinylowy, makrofag dróg oddechowych, montelukast, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, powysiłkowy skurcz oskrzeli, receptor CysLT1, receptor leukotrienowy cysteinylowy, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, skurcz oskrzeli, szczytowy przepływ wydechowy -
Leksykon leków
Montelukast Teva, będący antagonistą receptorów leukotrienowych CysLT1, wykazuje istotne działanie przeciwzapalne i bronchodylatacyjne w terapii astmy oskrzelowej. Po podaniu doustnym w dawce 5 mg lek skutecznie zapobiega skurczowi oskrzeli indukowanemu przez LTD4, z efektem widocznym już po 2 godzinach. Montelukast redukuje liczbę eozynofilów zarówno we krwi obwodowej, jak i w drogach oddechowych, co koreluje z poprawą kontroli astmy u pacjentów w wieku 2-14 lat oraz dorosłych. W badaniach klinicznych u dorosłych stosowanie 10 mg montelukastu raz na dobę prowadziło do wzrostu FEV1 o 10,4% (w porównaniu do 2,7% w grupie placebo), poprawy porannego PEFR o 24,5 l/min oraz zmniejszenia zużycia β-agonistów o 26,1%. Montelukast wykazuje synergistyczne działanie z β-agonistami i wziewnymi kortykosteroidami, zwiększając efektywność leczenia i zmniejszając zapotrzebowanie na leki doraźne.
astma o łagodnym nasileniu, astma oskrzelowa, beklametazon, beta-agonista, czynność układu oddechowego, dawkowanie raz na dobę, dozownik ciśnieniowy, działanie przeciwzapalne, efekt bronchodylatacyjny, eikozanoid, eozynofil, FEV1, flutykazon, granulocyt kwasochłonny, komora inhalacyjna, komórka tuczna, lek przerywający napad astmy, leukotrien cysteinylowy, montelukast, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, objawy astmatyczne, PEFR, plwocina, powysiłkowy skurcz oskrzeli, receptor CysLT, receptor CysLT1, receptor leukotrienu cysteinylowego, skurcz oskrzeli, szczytowy przepływ wydechowy, wziewny kortykosteroid, zaostrzenie choroby
