anasarka
Anasarka (łac. anasarca) to zaawansowana, uogólniona postać obrzęku podskórnego, obejmująca całe ciało. Stan ten charakteryzuje się masywnym nagromadzeniem płynu w tkance podskórnej i przestrzeniach międzykomórkowych, prowadzącym do znacznego obrzęku całego ciała.
Anasarka rozwija się najczęściej w przebiegu ciężkiej niewydolności serca, zaawansowanej marskości wątroby, zespołu nerczycowego, ciężkiej hipoalbuminemii lub rozległej niewydolności żylnej. Patofizjologicznie związana jest z zaburzeniami równowagi między ciśnieniem hydrostatycznym a onkotycznym w naczyniach krwionośnych, prowadzącymi do przesuwania się płynu z łożyska naczyniowego do przestrzeni pozanaczyniowej.
W badaniu klinicznym anasarka objawia się masywnym, symetrycznym obrzękiem, który obejmuje nie tylko kończyny dolne (jak w przypadku zwykłych obrzęków), ale również tułów, kończyny górne i twarz. Charakterystyczny jest objaw dołka (pitting) – po uciśnięciu skóry pozostaje zagłębienie, które wolno się wyrównuje. Stan ten często towarzyszy innym objawom retencji płynów, takim jak wodobrzusze czy wysięk opłucnowy.
Leczenie anasarki jest ukierunkowane na przyczynę podstawową oraz obejmuje stosowanie leków moczopędnych, ograniczenie podaży sodu i płynów oraz, w razie potrzeby, suplementację albumin. W ciężkich przypadkach może być konieczne stosowanie mechanicznych metod usuwania nadmiaru płynu, takich jak paracenteza czy drenaż opłucnowy.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba castlemana – Objawy
Choroba Castlemana to rzadkie zaburzenie limfoproliferacyjne, które dzieli się na postać jednoogniskową (UCD) i wieloogniskową (MCD). UCD charakteryzuje się powiększeniem węzłów chłonnych w jednym regionie ciała, często bezobjawowym lub z objawami ucisku, takimi jak uczucie pełności, kaszel, anemia czy zmęczenie. W badaniach laboratoryjnych mogą występować niedokrwistość i podwyższony poziom białka C-reaktywnego. MCD obejmuje wiele regionów z powiększonymi węzłami chłonnymi i objawami ogólnoustrojowymi, takimi jak gorączka, nocne poty, utrata masy ciała, obrzęki, hepatosplenomegalia, neuropatia obwodowa oraz liczne nieprawidłowości laboratoryjne (np. podwyższone CRP, OB, hipoalbuminemia, anemia, trombocytopenia lub trombocytoza, hipergammaglobulinemia). Wyróżnia się podtypy MCD, w tym iMCD-TAFRO z ostrym przebiegiem i wysokim ryzykiem zgonu oraz iMCD z limfadenopatią plazmocytową o bardziej przewlekłym charakterze. Rokowanie w UCD jest dobre, a chirurgiczne usunięcie powiększonego węzła często prowadzi do wyleczenia, natomiast w MCD przeżycie pięcioletnie wynosi 65-75%, zależnie od podtypu i nasilenia choroby.
anasarka, anemia hemolityczna, białko C-reaktywne, burza cytokinowa, cholestaza, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, hepatomegalia, hipergammaglobulinemia, hipoalbuminemia, interleukina-6, limfadenopatia, mięsak Kaposiego, mikroangiopatia zakrzepowa, neuropatia obwodowa, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niewydolność wielonarządowa, odczyn Biernackiego, organomegalia, powiększenie węzłów chłonnych, splenomegalia, śródmiąższowe zapalenie płuc, szpik kostny, trombocytopenia, trombocytoza, wieloogniskowa choroba Castlemana, wodobrzusze, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaburzenie limfoproliferacyjne, zakrzepica żył głębokich, zapalenie płuc, zespół POEMS, żylaki przełyku