klasyfikacja Dukesa

Klasyfikacja Dukesa to historyczny system oceny zaawansowania raka jelita grubego, opracowany w 1932 roku przez brytyjskiego patologa Cuthberta Esquire Dukesa. System ten opiera się na ocenie głębokości naciekania guza i zajęcia węzłów chłonnych.

Klasyfikacja Dukesa dzieli raka jelita grubego na trzy podstawowe stopnie (A, B, C), które później zostały rozszerzone o stopień D. Stopień A oznacza nowotwór ograniczony do błony śluzowej, B – naciekający całą ścianę jelita, C – z przerzutami do regionalnych węzłów chłonnych, a D (dodany później) – z przerzutami odległymi.

Choć klasyfikacja Dukesa została w dużej mierze zastąpiona przez system TNM, nadal bywa stosowana w praktyce klinicznej ze względu na swoją prostotę i wartość prognostyczną. Pięcioletnie przeżycie pacjentów znacząco różni się w zależności od stopnia Dukesa – od ponad 90% dla stopnia A do poniżej 10% dla stopnia D.

W modyfikacji Astlera-Collera klasyfikacja została rozszerzona, uwzględniając dodatkowe stopnie B1, B2, C1 i C2, co pozwala na dokładniejszą ocenę głębokości inwazji guza i zajęcia węzłów chłonnych, dostarczając więcej informacji prognostycznych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl