farmakokinetyka ewerolimusu
Farmakokinetyka ewerolimusu obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania tego leku immunosupresyjnego i przeciwnowotworowego. Ewerolimus po podaniu doustnym wykazuje umiarkowaną biodostępność (około 30%), a jego wchłanianie jest zmniejszane przez pokarmy bogate w tłuszcze. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga po 1-2 godzinach od podania.
Lek wiąże się z białkami osocza w około 74%, głównie z albuminami, i ulega szerokiej dystrybucji w organizmie. Objętość dystrybucji wynosi około 342 ± 107 l. Ewerolimus jest metabolizowany w wątrobie przy udziale izoenzymu CYP3A4 oraz glikoproteiny P, co sprawia, że jest podatny na liczne interakcje lekowe z inhibitorami i induktorami tego układu enzymatycznego.
Metabolizm ewerolimusu prowadzi do powstania co najmniej sześciu metabolitów, które wykazują znacznie mniejszą aktywność biologiczną niż związek macierzysty. Okres półtrwania leku wynosi około 30 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Wydalanie następuje głównie z kałem (około 80%), a w mniejszym stopniu z moczem (około 5%).
Ze względu na wąski indeks terapeutyczny i znaczną zmienność osobniczą farmakokinetyki, podczas terapii ewerolimusem zaleca się monitorowanie stężenia leku we krwi, szczególnie u pacjentów z niewydolnością wątroby, podczas jednoczesnego stosowania induktorów lub inhibitorów CYP3A4 oraz w przypadku zmiany dawkowania.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aderolio 0,75 mg
Terapia lekiem Aderolio, zawierającym ewerolimus, powinna być prowadzona przez doświadczonych specjalistów w dziedzinie immunosupresji po przeszczepieniu narządów, z obowiązkowym monitorowaniem stężenia leku w pełnej krwi. Dawkowanie różni się w zależności od rodzaju przeszczepionego narządu: po przeszczepieniu nerki i serca zalecana dawka początkowa wynosi 0,75 mg dwa razy na dobę w skojarzeniu z cyklosporyną, natomiast po przeszczepieniu wątroby – 1,0 mg dwa razy na dobę w skojarzeniu z takrolimusem, podawana około 4 tygodnie po transplantacji. Modyfikacje dawkowania wprowadza się co 4-5 dni, uwzględniając stężenia leku, tolerancję, odpowiedź kliniczną oraz interakcje lekowe. U pacjentów rasy czarnej po przeszczepieniu nerki może być konieczne zwiększenie dawki ze względu na wyższe ryzyko ostrego odrzucania, jednak brak jest precyzyjnych wytycznych. Lek nie jest zalecany u dzieci i młodzieży po przeszczepieniu nerki lub wątroby, a dane dotyczące stosowania u osób powyżej 65 lat są ograniczone, choć nie wykazano istotnych różnic farmakokinetycznych.
cyklosporyna, dawkowanie u dorosłych, ewerolimus, farmakokinetyka ewerolimusu, indeks terapeutyczny, inhibitor CYP3A4, inhibitor kalcyneuryny, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, metoda chromatograficzna, mikroemulsja, okres półtrwania leku, ostre odrzucanie przeszczepu, przeszczepienie nerki i serca, przeszczepienie wątroby, stężenie ewerolimusu, takrolimus, terapia podtrzymująca, transplantacja, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aderolio 0,5 mg
Ewerolimus, podawany doustnie w dawkach od 0,25 do 15 mg, wykazuje liniową farmakokinetykę z Tmax wynoszącym 1-2 godziny oraz biodostępnością około 90% w formie tabletek do sporządzania zawiesiny. Pokarm bogatotłuszczowy obniża Cmax o 60% i AUC o 16%, co wymaga konsekwentnego przyjmowania leku z posiłkiem lub na czczo. Dystrybucja ewerolimusu cechuje się zmiennym stosunkiem krew/osocze (17-73%) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (~74%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i glikoproteinę P, a metabolity wykazują około 100-krotnie mniejszą aktywność niż substancja macierzysta. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (80%), z minimalnym wydalaniem w moczu (5%). U pacjentów po przeszczepieniu nerki i serca farmakokinetyka jest podobna, a stan stacjonarny osiągany jest przed 4. dniem leczenia z kumulacją 2-3-krotną. Dla dawek 0,75 mg i 1,5 mg dwa razy na dobę średnie wartości Cmax wynoszą odpowiednio 11,1 ± 4,6 i 20,3 ± 8,0 ng/ml, a AUC 75 ± 31 i 131 ± 59 ng•h/ml. Okres półtrwania wynosi około 28 ± 7 godzin, a klirens po podaniu doustnym to 8,8 l/h z 27% zmiennością międzyosobniczą.
białko osocza, bogatotłuszczowy posiłek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cyklosporyna, ewerolimus, farmakokinetyka ewerolimusu, fosfatydylocholina, glikoproteina p, klirens doustny, lekkie zaburzenie czynności wątroby, małopłytkowość, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, ostre odrzucanie przeszczepu, proporcjonalność do dawki, przeszczepienie narządu, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie maksymalne we krwi, substrat CYP3A4, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Ewerolimus – Dawkowanie i sposób podawania
Ewerolimus jest lekiem immunosupresyjnym stosowanym w transplantologii oraz onkologii, którego dawkowanie jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego oraz stanu pacjenta. W transplantologii dawki początkowe wynoszą 0,75 mg dwa razy na dobę po przeszczepieniu nerki i serca (w skojarzeniu z cyklosporyną) oraz 1,0 mg dwa razy na dobę po przeszczepieniu wątroby (w skojarzeniu z takrolimusem, podawane od około 4 tygodni po transplantacji). Dawkowanie wymaga monitorowania minimalnych stężeń leku w pełnej krwi, które powinny wynosić ≥3,0 ng/ml, aby zmniejszyć ryzyko ostrego odrzucania przeszczepu, z górną granicą terapeutyczną na poziomie 8 ng/ml. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawki należy dostosować zgodnie z klasą Childa-Pugha, np. w umiarkowanych zaburzeniach (klasa B) dawka po przeszczepieniu nerki i serca wynosi 0,5 mg dwa razy na dobę, a po przeszczepieniu wątroby 0,5 mg dwa razy na dobę. U pacjentów z niewydolnością nerek modyfikacja dawkowania nie jest konieczna, natomiast u osób powyżej 65 lat nie obserwuje się istotnych różnic farmakokinetycznych wymagających zmiany dawki.
biopsja, cyklosporyna, dyslipidemia, farmakokinetyka ewerolimusu, gorączka neutropeniczna, hiperglikemia, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kalcyneuryny, małopłytkowość, nefrotoksyczność, neutropenia, nieinfekcyjne zapalenie płuc, odrzucanie przeszczepu, okres półtrwania, przeszczepienie nerki, przeszczepienie serca, przeszczepienie wątroby, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie leku we krwi, takrolimus, terapia immunosupresyjna, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej