deficyt psychomotoryczny

Deficyt psychomotoryczny to zaburzenie charakteryzujące się spowolnieniem zarówno procesów myślowych, jak i ruchowych. Stanowi często objaw różnych schorzeń psychicznych, w szczególności zaburzeń depresyjnych, gdzie wyraźnie widoczne jest spowolnienie tempa myślenia, mowy oraz wykonywania ruchów.

W obrazie klinicznym deficyt psychomotoryczny objawia się wydłużonym czasem reakcji, trudnościami w inicjowaniu działań, zmniejszoną ekspresją mimiczną (tzw. maskowatość twarzy), spowolniałą mową z przedłużonymi pauzami oraz ogólnym wrażeniem „ciężkości” i braku energii. U pacjentów obserwuje się również zmniejszoną spontaniczność ruchową i ograniczenie gestykulacji.

Deficyt psychomotoryczny występuje najczęściej w depresji melancholicznej, ale może towarzyszyć również zaburzeniom neurodegeneracyjnym (choroba Parkinsona, otępienia), schizofrenii (szczególnie z objawami negatywnymi), a także stanom po urazach mózgu. Diagnostyka różnicowa powinna uwzględniać również zaburzenia endokrynologiczne, niedożywienie oraz działania niepożądane niektórych leków, zwłaszcza neuroleptyków.

Leczenie deficytu psychomotorycznego zależy od jego przyczyny. W przypadku depresji skuteczne są leki przeciwdepresyjne o działaniu aktywizującym (np. z grupy SSRI, SNRI), niekiedy wspomagane małymi dawkami leków stymulujących. W terapii ważną rolę odgrywa również aktywizacja fizyczna, psychoterapia oraz terapia zajęciowa, które mogą znacząco poprawić funkcjonowanie pacjentów.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl