łuszczycowe zapalenie skóry

Łuszczycowe zapalenie skóry (psoriasis) to przewlekła, niezakaźna choroba autoimmunologiczna, charakteryzująca się przyśpieszonym cyklem odnowy komórek naskórka. W warunkach fizjologicznych proces ten trwa około 28 dni, natomiast w łuszczycy skraca się do 3-4 dni, co prowadzi do tworzenia charakterystycznych, dobrze odgraniczonych zmian rumieniowo-złuszczających.

Zmiany łuszczycowe typowo lokalizują się na wyprostnych powierzchniach kończyn (łokcie, kolana), w okolicy lędźwiowo-krzyżowej oraz na owłosionej skórze głowy. Morfologicznie manifestują się jako czerwone blaszki pokryte srebrzystobiałą łuską. Zdarwaniu łuski towarzyszy objaw świecy stearynowej, a po jej całkowitym usunięciu można zaobserwować punktowe krwawienie (objaw Auspitza).

Etiopatogeneza łuszczycy jest złożona i obejmuje komponenty genetyczne, immunologiczne oraz środowiskowe. W patogenezie kluczową rolę odgrywa oś IL-23/IL-17, prowadząca do nadmiernej aktywacji limfocytów Th17. Czynnikami wyzwalającymi mogą być infekcje (szczególnie paciorkowcowe), urazy mechaniczne (zjawisko Koebnera), stres psychiczny oraz niektóre leki (beta-blokery, lit, leki przeciwmalaryczne).

Leczenie łuszczycy jest wielokierunkowe i zależy od nasilenia choroby. W przypadkach łagodnych stosuje się głównie leczenie miejscowe (glikokortykosteroidy, pochodne witaminy D3, retinoidy, dziegcie). W łuszczycy umiarkowanej do ciężkiej konieczne może być wdrożenie fototerapii (UVB, PUVA) lub leczenia ogólnego, obejmującego leki immunosupresyjne (metotreksat, cyklosporyna A) oraz nowoczesne terapie biologiczne ukierunkowane na konkretne cytokiny prozapalne (inhibitory TNF-α, IL-17, IL-23).

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl