antyagregant płytkowy

Antyagregant płytkowy to substancja, która hamuje zdolność płytek krwi do zlepiania się (agregacji), co zmniejsza ryzyko powstawania zakrzepów. Leki te są szeroko stosowane w profilaktyce i leczeniu chorób sercowo-naczyniowych, takich jak zawał serca, udar mózgu czy choroba wieńcowa.

Główne grupy antyagregantów płytkowych obejmują: kwas acetylosalicylowy (aspiryna), blokery receptora P2Y12 (klopidogrel, prasugrel, tikagrelor), inhibitory fosfodiesterazy (cilostazol) oraz antagonisty receptora glikoproteinowego IIb/IIIa (abciksimab, eptifibatyd). Każda z tych grup działa poprzez odmienny mechanizm hamowania aktywacji i agregacji płytek.

Stosowanie antyagregantów płytkowych wiąże się z podwyższonym ryzykiem krwawień, dlatego konieczne jest staranne monitorowanie pacjentów, szczególnie przy terapii skojarzonej. W praktyce klinicznej często stosuje się podwójną terapię przeciwpłytkową (DAPT), zwykle łącząc aspirynę z inhibitorem P2Y12, zwłaszcza po ostrych zespołach wieńcowych czy implantacji stentów.

Czas trwania terapii przeciwpłytkowej zależy od sytuacji klinicznej, rodzaju implantowanego stentu oraz indywidualnego ryzyka krwawienia u pacjenta. Współczesne wytyczne zalecają personalizację leczenia przeciwpłytkowego w oparciu o ocenę stosunku korzyści do ryzyka u każdego pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl