schorzenie naczyń mózgowych

Schorzenia naczyń mózgowych obejmują grupę zaburzeń dotyczących naczyń krwionośnych zaopatrujących mózg. Do najczęstszych należą udary niedokrwienne (80-85% wszystkich udarów), krwotoki śródmózgowe, krwotoki podpajęczynówkowe, malformacje naczyniowe oraz choroby małych naczyń mózgowych.

Udary niedokrwienne powstają w wyniku zamknięcia lub zwężenia naczynia, najczęściej na tle miażdżycy, zatorowości kardiogennej lub choroby małych naczyń. Krwotoki śródmózgowe wynikają głównie z nadciśnienia tętniczego, angiopatii amyloidowej lub malformacji naczyniowych. Krwotoki podpajęczynówkowe są najczęściej konsekwencją pęknięcia tętniaka.

Diagnostyka schorzeń naczyń mózgowych opiera się na badaniach neuroobrazowych (TK, MRI), ultrasonografii naczyń domózgowych i wewnątrzczaszkowych, angiografii oraz badaniach laboratoryjnych. W leczeniu ostrej fazy udaru niedokrwiennego kluczową rolę odgrywa tromboliza dożylna i/lub trombektomia mechaniczna, stosowane w ściśle określonych oknach czasowych.

Profilaktyka schorzeń naczyń mózgowych obejmuje modyfikację czynników ryzyka sercowo-naczyniowego, w tym leczenie nadciśnienia tętniczego, cukrzycy, hiperlipidemii oraz zaprzestanie palenia tytoniu. W prewencji wtórnej stosuje się leki przeciwpłytkowe lub przeciwzakrzepowe, zależnie od etiologii udaru. Rehabilitacja neurologiczna stanowi kluczowy element powrotu do sprawności po incydencie naczyniowym mózgu.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl