bakterie Gram-dodatnie beztlenowe
Bakterie Gram-dodatnie beztlenowe to grupa mikroorganizmów, które charakteryzują się pozytywnym barwieniem metodą Grama, co jest związane z budową ich ściany komórkowej zawierającej grubą warstwę peptydoglikanu. Te bakterie nie wykorzystują tlenu w swoich procesach metabolicznych, a niektóre mogą nawet ginąć w jego obecności (beztlenowce obligatoryjne).
Do najważniejszych rodzajów bakterii Gram-dodatnich beztlenowych należą: Clostridium (w tym C. difficile, C. perfringens, C. tetani), Actinomyces, Bifidobacterium, Propionibacterium, Eubacterium oraz Peptostreptococcus. Mikroorganizmy te mogą być częścią normalnej flory bakteryjnej człowieka, ale w określonych warunkach wywołują poważne infekcje.
W praktyce klinicznej bakterie Gram-dodatnie beztlenowe są odpowiedzialne za szereg chorób, w tym zakażenia tkanek miękkich, ropnie, zakażenia wewnątrzbrzuszne, zapalenia kości i szpiku kostnego oraz infekcje jamy ustnej. Szczególnie niebezpieczne są zakażenia wywołane przez Clostridium, które mogą prowadzić do ciężkich schorzeń jak tężec, zgorzel gazowa czy rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy.
Diagnostyka zakażeń wywołanych przez te bakterie wymaga specjalnych technik pobierania, transportu i hodowli materiału biologicznego w warunkach beztlenowych. W leczeniu stosuje się antybiotyki skuteczne wobec beztlenowców, takie jak metronidazol, klindamycyna, karbapenem czy niektóre penicyliny i cefalosporyny.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Xifaxan 400 mg 400 mg
Ryfaksymina, substancja czynna preparatu Xifaxan 400 mg, jest antybiotykiem dojelitowym o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, zarówno tlenowych, jak i beztlenowych, odpowiedzialnych za zakażenia jelitowe. Mechanizm działania polega na nieodwracalnym wiązaniu się z podjednostką beta bakteryjnej DNA-zależnej polimerazy RNA, co hamuje syntezę bakteryjnego RNA i białek. Charakteryzuje się bardzo niskim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, co determinuje jej miejscowe działanie w świetle jelita i ogranicza skuteczność kliniczną wobec bakterii, które przeniknęły przez błonę śluzową jelit. Wrażliwość na ryfaksyminę wykazują m.in. Salmonella spp., Shigella spp., E. coli (w tym szczepy enteropatogenne), Bacteroides fragilis, Clostridium difficile oraz Enterococcus fecalis. MIC90 dla patogenów wywołujących biegunkę podróżnych wynosi około 32 µg/ml, co jest osiągalne w kale podczas terapii.
bakterie Gram-dodatnie beztlenowe, bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne, bakterie Gram-dodatnie tlenowe, bakterie Gram-ujemne beztlenowe, bakterie Gram-ujemne tlenowe, bakterie tlenowe i beztlenowe, biegunka podróżnych, błona śluzowa jelit, Clostridium difficile, działanie bakteriobójcze, izolat bakteryjny, mikrobiota jelitowa, minimalne stężenie hamujące, mutacja chromosomalna, Mycobacterium tuberculosis, Neisseria meningitidis, nieswoista choroba zapalna jelit, polimeraza RNA, ryfaksymina, ryfampicyna, wchłanianie z przewodu pokarmowego, zakażenie jelitowe