blokada ogona końskiego

Blokada ogona końskiego (łac. cauda equina) to procedura neuroanestezjologiczna polegająca na podaniu leków znieczulających do przestrzeni podpajęczynówkowej w okolicy końcowego odcinka rdzenia kręgowego. Technika ta wykorzystywana jest głównie w przypadkach bólu pochodzącego z dolnej części kręgosłupa, miednicy oraz kończyn dolnych.

Z anatomicznego punktu widzenia ogon koński stanowi zespół korzeni nerwowych odchodzących od końcowego odcinka rdzenia kręgowego (stożka końcowego), które przebiegają w kanale kręgowym poniżej poziomu L1-L2. Blokada wykonywana jest najczęściej na poziomie L4-L5 lub L5-S1, gdzie wprowadza się środki znieczulające miejscowo, kortykosteroidy lub inne leki przeciwbólowe.

Wskazaniami do wykonania blokady ogona końskiego są przewlekłe zespoły bólowe, takie jak stenoza kanału kręgowego, zespół ogona końskiego, radikulopatia, neuropatia obwodowa czy zespoły bólowe miednicy. Procedura ta może mieć zarówno charakter diagnostyczny, jak i terapeutyczny, umożliwiając lokalizację źródła bólu oraz jego czasowe lub długotrwałe złagodzenie.

Zabieg wykonywany jest w warunkach sterylnych, pod kontrolą fluoroskopii lub USG, co zapewnia precyzyjne umiejscowienie igły. Do potencjalnych powikłań należą: infekcje, krwiak, uszkodzenie struktur nerwowych, ból głowy po nakłuciu opony twardej oraz reakcje alergiczne na podane leki. Skuteczność blokady ogona końskiego jest zróżnicowana i zależy od przyczyny dolegliwości bólowych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl