model komórkowy MDCKII
Model komórkowy MDCKII (Madin-Darby Canine Kidney cells, typ II) to powszechnie używana linia komórkowa pochodząca z dystalnej części kanalika nerkowego psa. Komórki te charakteryzują się zdolnością do tworzenia szczelnych połączeń międzykomórkowych i formowania jednowarstwowych nabłonków, co czyni je cennym narzędziem w badaniach transportu przeznabłonkowego leków i innych substancji.
MDCKII stanowi uznany model do badań transporterów błonowych, w tym białek oporności wielolekowej (MDR) oraz białek związanych z opornością wielolekową (MRP). Komórki te są szeroko wykorzystywane w badaniach przesiewowych leków pod kątem ich przepuszczalności, co ma istotne znaczenie w ocenie biodostępności potencjalnych substancji leczniczych.
W praktyce badawczej komórki MDCKII są często hodowane na półprzepuszczalnych membranach, co umożliwia pomiar transportu substancji zarówno w kierunku apialno-bazolateralnym, jak i odwrotnym. Model ten pozwala na identyfikację substratów określonych transporterów oraz ocenę interakcji lek-lek na poziomie transportu komórkowego. Jest to szczególnie cenne w badaniach z zakresu farmakologii, toksykologii i biofarmacji.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Plerixafor MSN 20 mg/ml
Farmakokinetyka pleryksaforu została oceniona u pacjentów z chłoniakiem i szpiczakiem mnogim po podaniu dawki 0,24 mg/kg mc. po 4-dniowej terapii G-CSF (10 μg/kg mc./dobę). Lek charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podskórnym podaniu, osiągając Cmax około 887 ± 217 ng/mL w 30-60 minut (tmax). Ekspozycja ogólnoustrojowa (AUC0-24) wynosiła 4337 ± 922 ng·h/mL. Pleryksafor wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (58%), a jego objętość dystrybucji to 0,3 L/kg. Nie ulega metabolizmowi przez enzymy CYP450 i nie wykazuje działania indukującego lub hamującego na ich izoenzymy, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z około 70% dawki wydalanej w postaci niezmienionej w moczu w ciągu 24 godzin, a okres półtrwania wynosi 3-5 godzin. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się proporcjonalny do stopnia niewydolności spadek klirensu nerkowego i wzrost AUC0-24 (do 6990 ng·h/mL przy CrCl ≤ 30 mL/min), bez wpływu na Cmax.
CYP 450, czynność nerek, ekspozycja ogólnoustrojowa, G-CSF, glikoproteina p, hepatocyt pierwotny, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, mikrosom wątroby, mobilizacja komórek CD34+, model komórkowy MDCKII, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pleryksafor, przestrzeń pozanaczyniowa, stężenie osoczowe, wchłanianie podskórne, zaburzenie czynności nerek