AUC0-24

AUC0-24 (Area Under the Curve from 0 to 24 hours) to parametr farmakokinetyczny, który określa całkowitą ekspozycję organizmu na lek w ciągu 24 godzin od momentu jego podania. Jest to pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia leku w osoczu od czasu, mierzone od momentu podania leku (czas 0) do 24 godzin później.

Wartość AUC0-24 jest ważnym wskaźnikiem w monitorowaniu terapii lekowej, szczególnie dla leków o wąskim indeksie terapeutycznym. Pozwala na ocenę skuteczności dawkowania, pomaga w dostosowaniu dawki do indywidualnych potrzeb pacjenta oraz w przewidywaniu potencjalnych działań niepożądanych związanych z kumulacją leku w organizmie.

AUC0-24 jest wykorzystywane w badaniach biorównoważności leków, gdzie porównuje się biodostępność różnych preparatów tego samego leku. Jest również kluczowym parametrem w terapii monitorowanej stężeniem leku (TDM) dla wielu antybiotyków, leków immunosupresyjnych, przeciwpadaczkowych i przeciwnowotworowych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Klacid 250 mg

Klarytromycyna, makrolidowy antybiotyk o biodostępności około 50%, charakteryzuje się szybkim i dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z niewielką kumulacją w organizmie. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 70% przy stężeniach terapeutycznych (0,45-4,5 μg/ml), a w tkankach, zwłaszcza w wątrobie i płucach, stężenia są wielokrotnie wyższe niż w osoczu (stosunek tkanka/osocze 10-20). Maksymalne stężenia w osoczu po dawce 250 mg co 12 godzin wynoszą około 1 μg/ml dla klarytromycyny i 0,6 μg/ml dla aktywnego metabolitu 14-OH-klarytromycyny, z okresami półtrwania odpowiednio 3-4 i 5-6 godzin. W dawce 500 mg co 12 godzin Cmax klarytromycyny osiąga 2,7-2,9 μg/ml, a metabolitu 0,83-0,88 μg/ml, z wydłużonym okresem półtrwania (4,5-4,8 h dla leku i 6,9-8,7 h dla metabolitu), co wskazuje na nieliniowy metabolizm przy wyższych dawkach. Klarytromycyna jest metabolizowana głównie w wątrobie, a wydalanie następuje zarówno z moczem (do 46%) jak i kałem (do 40%).
14-hydroksymetabolit, 14-OH-klarytromycyna, antybiotyk makrolidowy, AUC, AUC0-24, AUC0-8, bariera krew-mózg, biodostępność, błona śluzowa żołądka, Cmax, Cmin, klirens nerkowy, Mycobacterium avium, nieliniowa farmakokinetyka, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, T1/2, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Plerixafor Biofar 20 mg/ml

Farmakokinetyka pleryksaforu została szczegółowo zbadana u pacjentów z chłoniakiem i szpiczakiem mnogim po podaniu dawki 0,24 mg/kg mc. po 4-dniowej premedykacji G-CSF (10 μg/kg mc./dobę). Lek charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podskórnym podaniu, osiągając Cmax 887 ±217 ng/mL w czasie 30-60 minut, a ekspozycja (AUC0-24) wynosi 4337 ±922 ng·h/mL. Pleryksafor wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (do 58%), ma objętość dystrybucji około 0,3 l/kg i nie jest metabolizowany przez enzymy CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z około 70% dawki wydalanej w postaci niezmienionej w moczu w ciągu 24 godzin, a okres półtrwania wynosi 3-5 godzin. Nie jest substratem ani inhibitorem glikoproteiny P, co ogranicza potencjalne interakcje na poziomie transporterów błonowych.
aktywność farmakodynamiczna, analiza farmakokinetyczna, AUC0-24, chłoniak, Cmax, CYP 450, dystrybucja leku, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja leku, enzym metabolizujący leki, G-CSF, glikoproteina p, guz lity, interakcja lekowa, izoenzym CYP, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, komórki CD34+, metabolizm leku, mikrosom wątroby, model komórkowy MDCKII, modelowanie farmakokinetyczne, przestrzeń pozanaczyniowa, stężenie leku, szpiczak mnogi, T1/2, Tmax, zaburzenie czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Celekoksyb – Właściwości farmakokinetyczne

Celekoksyb, selektywny inhibitor COX-2, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) po 2-3 godzinach na czczo, z przesunięciem Tmax do około 4 godzin po posiłku bogatotłuszczowym, który jednocześnie zwiększa biodostępność o około 20%. Lek wiąże się z białkami osocza w około 97%, co ma znaczenie dla jego dystrybucji i potencjalnych interakcji. Metabolizm celekoksybu odbywa się głównie przez CYP2C9, a jego metabolity nie wykazują aktywności wobec COX-1/COX-2. Polimorfizm genetyczny CYP2C9, zwłaszcza homozygotyczna forma CYP2C9*3/*3, prowadzi do znacznego wzrostu ekspozycji na lek (Cmax i AUC0-24 odpowiednio 4- i 7-krotnie wyższe), co wymaga ostrożności klinicznej. U osób starszych (>65 lat) stężenie celekoksybu w osoczu jest podwojone, co również wpływa na dawkowanie.
AUC0-24, białko osocza, biodostępność leku, cytochrom P450 2C9, farmakokinetyka niezależna od dawki, genotyp CYP2C9*3/*3, homozygotyczna forma polimorfizmu, inhibitor COX-2, koniugat glukuronidowy, kwas karboksylowy, metabolizm celekoksybu, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, polimorfizm genetyczny CYP2C9, różnice osobnicze, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w surowicy, wchłanianie z przewodu pokarmowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie metabolizmu, zaburzenie połykania
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Plerixafor Zentiva 20 mg/ml

Farmakokinetyka pleryksaforu została szczegółowo zbadana u pacjentów z chłoniakiem i szpiczakiem mnogim po podaniu dawki 0,24 mg/kg mc. podskórnie, poprzedzonej 4-dniową terapią G-CSF (10 µg/kg mc./dobę). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosiło 887 ±217 ng/mL, osiągane po 30-60 minutach (tmax), a całkowita ekspozycja (AUC0-24) 4337 ±922 ng·h/mL. Pleryksafor wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (58%) i ma pozorną objętość dystrybucji 0,3 L/kg. Lek nie jest metabolizowany przez enzymy CYP450 ani nie indukuje ich aktywności, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z około 70% dawki wydalanej w postaci niezmienionej w ciągu 24 godzin, a okres półtrwania wynosi 3-5 godzin. U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się wzrost AUC0-24 (do 6990 ng·h/mL przy CrCl ≤30 mL/min), przy czym Cmax pozostaje niezmienione.
analiza farmakokinetyczna, AUC0-24, Cmax, CYP 450, dostosowanie dawki, eliminacja nerkowa, G-CSF, glikoproteina p, guz lity, hepatocyty, klirens kreatyniny, komórki CD34+, modelowanie farmakokinetyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pleryksafor, pole pod krzywą stężenia, stężenie w osoczu, szpiczak mnogi, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dalfaz Uno 10 mg

Dalfaz Uno zawiera alfuzosynę chlorowodorek w dawce 10 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzujących się wysokim wiązaniem z białkami osocza (~90%) oraz metabolizmem wątrobowym z udziałem izoenzymu CYP3A4. Lek jest eliminowany głównie z kałem (75-90% dawki), a tylko 11% wydalane jest niezmienione z moczem. Interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, prowadzą do istotnego wzrostu Cmax (do 2,3-krotnego) oraz AUC (do 3,2-krotnego), bez zmian w tmax i t½. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby obserwuje się wydłużenie okresu półtrwania, dwukrotny wzrost Cmax oraz trzykrotny wzrost AUC, co wskazuje na konieczność ostrożności w tej grupie chorych.
alfuzosyna chlorowodorek, AUC0-24, biodostępność, biotransformacja, ciężka niewydolność wątroby, cytochrom P450, czas do maksymalnego stężenia, dane farmakokinetyczne, inhibitor izoenzymu, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klirens kreatyniny, maksymalne stężenie leku we krwi, metabolit, metabolizm leku, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, zaburzona czynność nerek
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aclexa 100 mg

Dane przedkliniczne dotyczące celekoksybu, substancji czynnej leku Aclexa, wskazują na istotne ryzyko teratogenne i toksyczne w badaniach na zwierzętach laboratoryjnych. U królików podawanie celekoksybu w dawkach ≥150 mg/kg/dobę (około 2-krotnie większych niż u ludzi przy dawce 200 mg 2×/dobę, na podstawie AUC0-24) w okresie organogenezy powodowało wady rozwojowe, takie jak ubytek przegrody międzykomorowej, zrośnięte żebra, zrośnięty lub brak mostka. U szczurów w dawkach ≥30 mg/kg/dobę (około 6-krotnie większych niż u ludzi) obserwowano zależne od dawki zwiększenie częstości przepukliny przeponowej, co wiązano z hamowaniem syntezy prostaglandyn. Ponadto, celekoksyb wywoływał poronienia przed- i poimplantacyjne oraz zmniejszał przeżywalność zarodków, a także przenikał do mleka, wykazując toksyczny wpływ na noworodki w okresie okołoporodowym i pourodzeniowym.
AUC0-24, celekoksyb, czynność nadnerczy, dysfagia, hamowanie syntezy prostaglandyn, mutagenność, okres okołoporodowy, organogeneza, poronienie przedimplantacyjne, przenikanie do mleka, przepuklina przeponowa, przeżycie zarodka, rakotwórczość, rozrodczość, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, ryzyko sercowo-naczyniowe, substancja czynna, teratogenność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, ubytek przegrody międzykomorowej, zakrzepica, zrośnięte żebra, zrośnięty mostek
Leksykon substancji czynnych
Kwas deoksycholowy – Właściwości farmakokinetyczne

Kwas deoksycholowy, będący substancją czynną preparatu Belkyra (10 mg/ml), po podskórnym podaniu jest szybko absorbowany do krążenia ogólnego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio po 6 minutach, z wartością 1036 ng/ml po dawce 100 mg. Ekspozycja mierzona jako AUC0-24 pozostaje poniżej dwukrotnej ekspozycji endogennej, a stężenie wraca do poziomu wyjściowego w ciągu 24 godzin, co eliminuje ryzyko kumulacji przy zalecanej częstości podawania. Kwas wykazuje dużą objętość dystrybucji (193 l) i wysokie wiązanie z białkami osocza (98%). Eliminacja substancji odbywa się głównie przez wątrobę, z wydalaniem do żółci, bez istotnego wpływu na metabolizm enzymatyczny, co potwierdzają badania in vitro wykazujące brak inhibicji i indukcji izoenzymów CYP450 oraz brak hamowania większości transporterów błonowych, z wyjątkiem umiarkowanego hamowania transportera NTCP (IC50 = 2,14 µM).
absorpcja leku, AUC0-24, białka transporterowe, Cmax, cytochrom P450, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka, interakcje lekowe, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwas deoksycholowy, metabolizm cholesterolu, metabolizm kwasów żółciowych, osmolalność, powinowactwo do białek osocza, roztwór do wstrzykiwań, stężenie w osoczu, substancja endogenna, transportery błonowe, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Livopill 1500 μg

Lewonorgestrel w dawce 1500 µg, podany doustnie w formie tabletki Livopill, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) oraz szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) 18,5 ng/ml w surowicy około 2 godziny po podaniu (Tmax). Substancja czynna wiąże się głównie z albuminami i globuliną wiążącą hormony płciowe (SHBG), z czego tylko 1,5% stanowi farmakologicznie aktywną, niezwiązaną frakcję. Metabolizm lewonorgestrelu odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, prowadząc do nieaktywnych metabolitów, które są eliminowane w równych proporcjach przez nerki i przewód pokarmowy. Okres półtrwania (t1/2) wynosi około 26 godzin, a lek przenika w niewielkich ilościach do mleka matki (około 0,1% dawki).
albumina surowicy, AUC0-24, biodostępność bezwzględna, Cmax, CYP3A4, frakcja niezwiązana, globulina wiążąca hormony płciowe, glukuronidaza, hydroksylacja, koniugacja, lewonorgestrel, metabolizm lewonorgestrelu, okres półtrwania, otyłość, SHBG, T1/2, Tmax