Właściwości farmakokinetyczne leku Dalfaz Uno

Dalfaz Uno zawiera jako substancję czynną alfuzosynę chlorowodorek w dawce 10 mg w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu. Poniżej przedstawiono szczegółowe dane farmakokinetyczne tego leku, istotne z punktu widzenia praktyki klinicznej.¹

Wiązanie z białkami, metabolizm i eliminacja

Alfuzosyna wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza, sięgający 90%. Głównym narządem odpowiedzialnym za metabolizm leku jest wątroba. Lek ulega procesowi biotransformacji, w wyniku którego 11% niezmienionej alfuzosyny jest wydalane przez nerki z moczem. Większość metabolitów, które nie wykazują aktywności farmakologicznej, jest eliminowana z organizmu z kałem, stanowiąc od 75% do 90% podanej dawki.²

Udział enzymów wątrobowych w metabolizmie

W metabolizmie alfuzosyny kluczową rolę odgrywa izoenzym CYP3A4, należący do rodziny cytochromu P450. Szczególnie istotny jest fakt, że inhibitory tego izoenzymu mogą znacząco wpływać na parametry farmakokinetyczne alfuzosyny. Wykazano to w badaniach z zastosowaniem ketokonazolu – silnego inhibitora CYP3A4:

• Wielokrotne podawanie ketokonazolu w dawce 200 mg/dobę przez 7 dni powodowało 2,11-krotne zwiększenie maksymalnego stężenia leku we krwi (Cmax) oraz 2,46-krotne zwiększenie AUClast alfuzosyny podawanej w dawce 10 mg po posiłku. Parametry takie jak czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) oraz okres półtrwania (t½) pozostały niezmienione.³
• Po wielokrotnym podawaniu ketokonazolu w wyższej dawce wynoszącej 400 mg/dobę przez 8 dni obserwowano dla alfuzosyny 2,3-krotne zwiększenie Cmax oraz odpowiednio 3,2 i 3-krotne zwiększenie AUClast i AUC.⁴

Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę

U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby obserwuje się istotne zmiany parametrów farmakokinetycznych alfuzosyny:

• Wydłużenie okresu półtrwania leku
• Dwukrotny wzrost średniego maksymalnego stężenia leku w surowicy krwi (Cmax)
• Trzykrotny wzrost AUC
• Zwiększona biodostępność w porównaniu do zdrowych ochotników⁵

Parametry farmakokinetyczne tabletek o przedłużonym uwalnianiu

Dalfaz Uno w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się specyficznymi parametrami farmakokinetycznymi w porównaniu do postaci o natychmiastowym uwalnianiu:

• U zdrowych ochotników w średnim wieku średnia względna biodostępność po podaniu dawki 10 mg (tabletki o przedłużonym uwalnianiu) wynosi 104,4% w porównaniu do biodostępności po podaniu alfuzosyny w tabletkach o bezpośrednim uwalnianiu w dawce 7,5 mg (2,5 mg 3 razy na dobę)⁶
• Maksymalne stężenie we krwi (Cmax) występuje po 9 godzinach od podania formy o przedłużonym uwalnianiu, podczas gdy dla postaci o bezpośrednim uwalnianiu maksymalne stężenie występuje już po 1 godzinie⁷
• Okres półtrwania wynosi 9,1 godziny⁸

Wpływ pokarmu na biodostępność

Istotnym czynnikiem wpływającym na biodostępność alfuzosyny jest obecność pokarmu. Badania wykazały, że biodostępność alfuzosyny jest zwiększona, gdy lek jest podawany po posiłku.⁹

Jeżeli lek jest podawany po posiłku, obserwuje się następujące parametry farmakokinetyczne:

Charakterystyczną cechą jest utrzymywanie się stałego stężenia w surowicy krwi między 3 a 14 godziną po podaniu, ze stężeniem powyżej 8,1 ng/ml (średnie stężenie w surowicy w przerwie między podaniem kolejnych dawek leku) po 11 godzinach.¹⁰

Farmakokinetyka u pacjentów w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku parametry farmakokinetyczne alfuzosyny, takie jak Cmax i AUC, nie ulegają zwiększeniu w porównaniu z młodszymi pacjentami.¹¹

Farmakokinetyka u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek

U pacjentów z umiarkowanie zaburzoną czynnością nerek (klirens kreatyniny powyżej 30 ml/min) obserwuje się:

• Umiarkowane zwiększenie średnich wartości Cmax i AUC
• Brak zmian w okresie półtrwania w porównaniu do pacjentów z prawidłową czynnością nerek¹²

Ważne jest, że u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek, u których klirens kreatyniny wynosi powyżej 30 ml/min, nie ma potrzeby dostosowania dawki alfuzosyny.¹³