białko transportowe BCRP

Białko transportowe BCRP (Breast Cancer Resistance Protein), znane również jako ABCG2, należy do rodziny transporterów ABC (ATP-binding cassette). Jest to błonowe białko transportowe, które odgrywa kluczową rolę w aktywnym usuwaniu różnych związków z komórek, wykorzystując energię z hydrolizy ATP.

BCRP występuje głównie w błonach komórkowych narządów zaangażowanych w procesy wchłaniania, metabolizmu i wydalania, takich jak jelito cienkie, wątroba, łożysko i bariera krew-mózg. Jego fizjologiczną funkcją jest ochrona organizmu przed potencjalnie szkodliwymi ksenobiotykami oraz regulacja wchłaniania i dystrybucji wielu endogennych substancji.

W kontekście klinicznym, BCRP ma istotne znaczenie w farmakologii, ponieważ jest odpowiedzialne za oporność wielolekową poprzez aktywne usuwanie leków z komórek. Wpływa na farmakokinetykę wielu substancji leczniczych, w tym leków przeciwnowotworowych, antybiotyków, leków przeciwwirusowych i statyn. Polimorfizmy genu ABCG2 kodującego BCRP mogą prowadzić do zmienionej ekspresji lub funkcji białka, co przekłada się na indywidualne różnice w odpowiedzi na leczenie i podatność na działania niepożądane leków.

Nadekspresja BCRP jest związana z opornością na chemioterapię w wielu typach nowotworów, co czyni to białko ważnym celem w badaniach nad przezwyciężaniem oporności wielolekowej. Inhibitory BCRP są badane jako potencjalne środki zwiększające skuteczność terapii przeciwnowotworowej.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kastel 10 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Kastel zawiera rozuwastatynę i ramipryl, które wykazują odrębne profile farmakokinetyczne. Rozuwastatyna osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, z biodostępnością około 20% i objętością dystrybucji około 134 L. Wiąże się w 90% z albuminą i jest metabolizowana w niewielkim stopniu (~10%) głównie przez CYP2C9, z powstawaniem metabolitów N-demetylowych (aktywność ~50% mniejsza) i laktonowych (klinicznie nieaktywne). Eliminacja odbywa się głównie z kałem (90%), a półokres eliminacji wynosi około 19 godzin. Farmakokinetyka rozuwastatyny jest liniowa, niezmieniona po wielokrotnym podaniu, bez istotnego wpływu wieku czy płci, jednak u pacjentów azjatyckiego pochodzenia obserwuje się 1,3- do 2-krotne zwiększenie ekspozycji (AUC, Cmax). U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) stężenia rozuwastatyny i jej metabolitu N-demetylowego wzrastają odpowiednio 3- i 9-krotnie. Umiarkowane upośledzenie czynności wątroby nie wpływa na ekspozycję, natomiast u pacjentów z 8-9 punktami w skali Childa-Pugha ekspozycja jest co najmniej dwukrotnie zwiększona. Polimorfizmy genetyczne SLCO1B1 i ABCG2 mogą zwiększać ekspozycję na rozuwastatynę, co wymaga rozważenia modyfikacji dawki.
albumina, białko osocza, białko transportowe BCRP, białko transportowe OATP1B1, biodostępność, ciężkie upośledzenie czynności nerek, cytochrom CYP2C9, efektywny okres półtrwania, ekspozycja układowa, enzym konwertujący angiotensynę, ester diektopiperazynowy, esteraza wątrobowa, farmakokinetyka liniowa, glukuronid, hemodializa, klirens osoczowy, kwas diektopiperazynowy, metabolit N-demetylowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm SLCO1B1, ramiprylat, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie ramiprylatu, transporter OATP
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ridlip 5 mg

Rozuwastatyna, substancja czynna leku Ridlip, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą powolne wchłanianie z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) po około 5 godzinach oraz ograniczoną biodostępnością na poziomie około 20%. Lek wykazuje rozległą dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji ~134 l) z wysokim wiązaniem z białkami osocza (~90%, głównie albuminami). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10% dawki), głównie przez izoenzym CYP2C9, z powstawaniem metabolitów N-demetylowanych o aktywności farmakologicznej zmniejszonej o około 50% oraz metabolitów laktonowych nieaktywnych klinicznie. Eliminacja odbywa się głównie drogą jelitową (~90% z kałem), a okres półtrwania wynosi około 19 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Klirens osoczowy wynosi około 50 l/h (odchylenie 21,7%). Farmakokinetyka rozuwastatyny jest liniowa, bez akumulacji po wielokrotnym podaniu, a parametry te nie ulegają istotnym zmianom pod wpływem wieku czy płci dorosłych pacjentów.
akumulacja leku, białko transportowe BCRP, białko transportowe OATP1B1, biodostępność, biodostępność bezwzględna, cholesterol LDL, CYP 2C9, cytochrom P450, dyslipidemia, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka rozuwastatyny, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, izoenzym, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, pochodne laktonowe, pochodne N-demetylowane, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm ABCG2, polimorfizm genetyczny, polimorfizm SLCO1B1, polipeptyd transportujący aniony organiczne, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ezehron Duo 5 mg + 10 mg

Preparat Ezehron Duo zawiera rozuwastatynę i ezetymib, których farmakokinetyka wykazuje istotne cechy kliniczne. Rozuwastatyna po podaniu doustnym osiąga Cmax po około 5 godzinach, z biodostępnością około 20%, wykazuje liniową farmakokinetykę i jest silnie wychwytywana przez wątrobę (objętość dystrybucji ~134 l, wiązanie z białkami ~90%). Metabolizm ograniczony (~10%), głównie przez CYP2C9, z aktywnym metabolitem N-demetylowym o 50% mniejszej aktywności. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90%) i moczem (~5%), z okresem półtrwania około 19 godzin. Ezetymib szybko się wchłania, osiągając Cmax w 1-2 h (glukuronid) i 4-12 h (ezetymib), z wysokim wiązaniem z białkami (99,7% i 88-92%). Metabolizowany głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym, wydalany z żółcią, z okresem półtrwania około 22 godzin. Jednoczesne podanie 10 mg rozuwastatyny i 10 mg ezetymibu zwiększa AUC rozuwastatyny 1,2-krotnie, co wymaga uwagi ze względu na potencjalne interakcje farmakodynamiczne i ryzyko działań niepożądanych.
białka osocza, białko transportowe BCRP, białko transportowe OATP1B1, biodostępność, cytochrom P450, ezetymib, glukuronid fenolowy, hemodializa, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, izoenzym CYP2C9, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolizm oksydacyjny, pole pod krzywą, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, stężenie maksymalne w osoczu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Roxiper 20 mg + 8 mg + 2,5 mg

Produkt leczniczy Roxiper jest trójskładnikowym preparatem zawierającym rozuwastatynę, peryndopryl oraz indapamid, z odmiennymi właściwościami farmakokinetycznymi każdego składnika. Peryndopryl, będący prolekiem, jest szybko wchłaniany (Tmax 1 godz.), a jego aktywny metabolit peryndoprylat osiąga maksymalne stężenie po 3-4 godzinach, z okresem półtrwania około 17 godzin i biodostępnością 27%. Peryndoprylat wiąże się z białkami osocza w 20%, jest eliminowany głównie z moczem, a jego eliminacja jest zmniejszona u osób starszych oraz przy niewydolności nerek i serca, co wymaga dostosowania dawki. Indapamid charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem (Tmax ~1 godz.), wysokim wiązaniem z białkami (79%) oraz okresem półtrwania 14-24 godziny, eliminowany jest głównie z moczem (70%) i kałem (22%) w postaci nieaktywnych metabolitów, a jego farmakokinetyka nie ulega zmianie przy niewydolności nerek. Rozuwastatyna osiąga Tmax po około 5 godzinach, ma biodostępność około 20%, wiąże się z białkami osocza w 90%, a jej metabolizm jest ograniczony (około 10%) głównie przez CYP2C9; okres półtrwania wynosi około 20 godzin, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (90%) i w mniejszym stopniu z moczem (10%).
białko transportowe BCRP, białko transportowe OATP1B1, biodostępność leku, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, indapamid, izoenzym 2C19, izoenzym CYP2C9, klirens kreatyniny, konwertaza angiotensyny, ludzki hepatocyt, marskość wątroby, metabolit N-demetylowy, okres półtrwania, peryndopryl, peryndoprylat, polimorfizm genetyczny, polimorfizm SLCO1B1, prolek, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Childa-Pugha, transporter błonowy OATP-C

białko transportowe BCRP

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Kastel 10 mg + 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Ridlip 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Ezehron Duo 5 mg + 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Roxiper 20 mg + 8 mg + 2,5 mg