bradykardia ciężka
Bradykardia ciężka to stan kliniczny charakteryzujący się znacznym zwolnieniem czynności serca poniżej 40 uderzeń na minutę. Stan ten może prowadzić do istotnych zaburzeń hemodynamicznych z powodu niedostatecznego rzutu minutowego serca, co objawia się zawrotami głowy, omdleniami, a w skrajnych przypadkach wstrząsem kardiogennym.
Etiologia bradykardii ciężkiej obejmuje zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego (bloki AV II i III stopnia), dysfunkcję węzła zatokowego, zatrucia lekami (beta-adrenolityki, blokery kanału wapniowego, digoksyna), zaburzenia elektrolitowe, hipotermię oraz zwiększone napięcie nerwu błędnego. W diagnostyce kluczową rolę odgrywa EKG, monitorowanie holterowskie oraz ocena stężenia elektrolitów i leków w surowicy.
Leczenie bradykardii ciężkiej zależy od przyczyny i nasilenia objawów. W stanach nagłych stosuje się atropinę dożylnie, a w przypadku nieskuteczności leki sympatykomimetyczne (adrenalina, dopamina). Przy utrzymujących się zaburzeniach przewodnictwa wskazana jest czasowa lub stała elektrostymulacja serca. Konieczne jest również leczenie choroby podstawowej i modyfikacja farmakoterapii mogącej powodować bradykardię.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Raenom 7,5 mg
Iwabradyna, substancja czynna leku Raenom, jest selektywnym inhibitorem prądu If w węźle zatokowym, co prowadzi do zależnego od dawki zmniejszenia częstości akcji serca o około 10 uderzeń na minutę bez wpływu na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, kurczliwość mięśnia sercowego czy repolaryzację komór. Działanie to przekłada się na zmniejszenie obciążenia serca i zużycia tlenu przez mięsień sercowy, co potwierdzono w badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą stabilną dławicą piersiową, gdzie dawki 5 mg i 7,5 mg dwa razy na dobę skutkowały istotnym wydłużeniem czasu trwania testu wysiłkowego oraz redukcją częstości napadów dławicy o około 70%. W badaniu SHIFT u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (LVEF ≤35%, częstość akcji serca ≥70/min) iwabradyna w dawce 7,5 mg dwa razy na dobę zmniejszyła częstość akcji serca średnio o 15 uderzeń na minutę i istotnie obniżyła ryzyko zgonu sercowo-naczyniowego lub hospitalizacji z powodu nasilenia niewydolności serca o 18% (HR 0,82, p<0,0001). Profil bezpieczeństwa był korzystny, bez istotnych działań niepożądanych wpływających na przewodnictwo czy funkcję mięśnia sercowego.
antagonista aldosteronu, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, bradykardia ciężka, choroba niedokrwienna serca, częstość akcji serca, depolaryzacja samoistna, dusznica bolesna, działanie przeciwdławicowe, działanie przeciwniedokrwienne, elektroretinogram, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor ACE, kardiomiopatia rozstrzeniowa, klasyfikacja NYHA, kurczliwość mięśnia sercowego, niewydolność serca, obniżenie odcinka ST, prąd If, prąd Ih, przewlekła niewydolność serca, repolaryzacja komory, retinotoksyczność, stabilna dławica piersiowa, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowy, zaburzenie czynności lewej komory, zawał serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Adenosine Kabi 3 mg/ml
Adenosine Kabi, zawierający adenozynę w stężeniu 3 mg/ml, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które są zwykle łagodne i krótkotrwałe (<1 min), jednak mogą wystąpić poważne reakcje wymagające natychmiastowej interwencji. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu sercowo-naczyniowego, w tym bardzo często występująca bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy oraz zaburzenia pobudliwości komór (dodatkowe skurcze komorowe, częstoskurcz komorowy). Rzadziej obserwuje się migotanie przedsionków, ciężką bradykardię oporną na atropinę, a także potencjalnie zagrażające życiu arytmie, takie jak migotanie komór i torsade de pointes. Dodatkowo mogą wystąpić niedociśnienie tętnicze, asystolia, skurcz tętnic wieńcowych oraz objawy neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, drgawki), oddechowe (duszność, skurcz oskrzeli, niewydolność oddechowa) i żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty). W przypadku działań niepożądanych zaleca się podanie metyloksantyn (aminofilina lub teofilina) w dawce 50-125 mg dożylnie.
adenozyna, aminofilina, asystolia, bezdech, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, bradykardia ciężka, choroba niedokrwienna serca, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz zatokowy, dodatkowy skurcz komorowy, drgawki, duszność, dysgeuzja, hiperwentylacja, kołatanie serca, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja niepożądana, rumień, skurcz oskrzeli, skurcz tętnicy wieńcowej, stymulator serca, teofilina, torsade de pointes, utrata przytomności, zahamowanie zatokowe, zatrzymanie czynności serca, zatrzymanie oddechu, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ivabradine Viatris 5 mg
Iwabradyna, substancja czynna preparatu Ivabradine Viatris, wykazuje działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, potwierdzone w badaniach klinicznych na niemal 45 000 pacjentów. Najczęściej obserwowane działania to zaburzenia widzenia (14,5% pacjentów) manifestujące się jako przemijające wrażenia silnego światła, aureole, efekt stroboskopowy lub kalejdoskopowy, oraz bradykardia (3,3%), w tym ciężka bradykardia (≤40 uderzeń/min) u 0,5% pacjentów. Migotanie przedsionków występowało u 4,86% leczonych iwabradyną w porównaniu do 4,08% w grupie kontrolnej (HR 1,26; 95% CI 1,15-1,39). Inne działania niepożądane obejmują bóle głowy (często), zawroty głowy, omdlenia, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, niedociśnienie tętnicze oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego i skóry, z częstością od niezbyt często do bardzo rzadko.
astenia, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, bradykardia ciężka, duszność, eozynofilia, hiperurykemia, iwabradyna, kołatanie serca, kurcz mięśni, migotanie przedsionków, niedociśnienie tętnicze, niekontrolowane ciśnienie tętnicze, niewydolność krążenia, niewyraźne widzenie, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, podwójne widzenie, pokrzywka, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profil bezpieczeństwa leku, rumień, skurcz komorowy, skurcz nadkomorowy, substancja czynna, świąd, udar mózgu, wydłużenie odstępu PQ, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie widzenia, zaparcie, zawrót błędnikowy, zawrót głowy, zespół chorego węzła zatokowego