graniczna wydolność serca

Graniczna wydolność serca to stan, w którym serce funkcjonuje na pograniczu swoich fizjologicznych możliwości. W warunkach spoczynkowych układ krążenia jest w stanie zapewnić prawidłowe zaopatrzenie tkanek w tlen i substancje odżywcze, jednak przy zwiększonym obciążeniu (np. podczas wysiłku fizycznego) pojawia się niewydolność.

Stan ten charakteryzuje się zmniejszoną rezerwą sercową oraz obniżoną tolerancją wysiłku fizycznego. Pacjenci mogą nie wykazywać objawów w spoczynku, ale podczas aktywności fizycznej szybko pojawia się duszność, zmęczenie, kołatanie serca czy zawroty głowy. Jest to często wczesne stadium niewydolności serca, które wymaga diagnostyki i odpowiedniego postępowania terapeutycznego.

Przyczynami granicznej wydolności serca mogą być choroba wieńcowa, nadciśnienie tętnicze, wady zastawkowe, kardiomiopatie, zaburzenia rytmu serca oraz choroby płuc. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (echokardiografia, rezonans magnetyczny serca), elektrokardiografię, testy wysiłkowe oraz badania laboratoryjne, w tym oznaczenie peptydów natriuretycznych.

Leczenie granicznej wydolności serca zależy od przyczyny i może obejmować farmakoterapię (inhibitory ACE, beta-blokery, diuretyki), modyfikację stylu życia, leczenie choroby podstawowej oraz rehabilitację kardiologiczną. Wczesna interwencja może zapobiec progresji do pełnoobjawowej niewydolności serca i poprawić rokowanie pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl