nefropatia toksyczna
Nefropatia toksyczna to uszkodzenie nerek wywołane działaniem substancji toksycznych, zarówno egzogennych (leki, metale ciężkie, rozpuszczalniki organiczne), jak i endogennych (produkty przemiany materii). Jest jedną z najczęstszych przyczyn ostrego uszkodzenia nerek, zwłaszcza w środowisku szpitalnym.
Patofizjologia nefropatii toksycznej obejmuje różne mechanizmy: bezpośrednie uszkodzenie komórek kanalików nerkowych, zaburzenie przepływu krwi przez nerki, wytrącanie kryształów w świetle kanalików czy reakcje immunologiczne. Klinicznie może manifestować się jako ostre uszkodzenie nerek z oligurią lub bez, zaburzeniami elektrolitowymi oraz retencją toksyn mocznicowych.
Diagnostyka nefropatii toksycznej opiera się na dokładnym wywiadzie (ekspozycja na leki nefrotoksyczne), badaniach laboratoryjnych (wzrost kreatyniny i mocznika, obecność białkomoczu, cylindruria) oraz obrazowych. W leczeniu kluczowe jest usunięcie czynnika toksycznego, zapewnienie odpowiedniego nawodnienia oraz leczenie wspomagające. W ciężkich przypadkach może być konieczne zastosowanie terapii nerkozastępczej.
Profilaktyka nefropatii toksycznej obejmuje dostosowanie dawek leków do funkcji nerek, unikanie łączenia kilku leków nefrotoksycznych, monitorowanie funkcji nerek podczas terapii oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta. Szczególnej uwagi wymagają pacjenci z grupy ryzyka: osoby starsze, z przewlekłą chorobą nerek, cukrzycą, niewydolnością serca czy odwodnieniem.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Nadmanganian potasu – Przedawkowanie
Nadmanganian potasu, substancja czynna preparatu Kalium hypermanganicum Galena (100 mg), wykazuje silne działanie drażniące i toksyczne przy przedawkowaniu. Kontakt miejscowy z roztworami o stężeniu wyższym niż lecznicze (>1:10 000) lub z postacią krystaliczną może prowadzić do oparzeń skóry oraz martwicy tkanek. Spożycie doustne nawet pojedynczej tabletki 100 mg może wywołać poważne objawy zatrucia, takie jak obrzęk, nudności, wymioty, perforację przełyku i żołądka, toksyczne uszkodzenie wątroby i nerek oraz niewydolność sercowo-oddechową, które stanowią bezpośrednie zagrożenie życia pacjenta.
W przypadku przedawkowania konieczne jest natychmiastowe wdrożenie działań ratunkowych, w tym płukanie skóry przy ekspozycji miejscowej oraz zapobieganie dalszemu wchłanianiu substancji po spożyciu. Pacjent wymaga intensywnego monitorowania funkcji życiowych i narządowych, zwłaszcza wątroby, nerek oraz układu sercowo-naczyniowego. Leczenie powinno odbywać się w warunkach szpitalnych, najlepiej w ośrodkach toksykologicznych, z możliwością kompleksowej terapii powikłań wielonarządowych, w tym interwencji chirurgicznej w przypadku martwicy tkanek.
działanie drażniące, działanie żrące, głębokie owrzodzenie, Kalium hypermanganicum, leczenie objawowe, martwica tkanki, nadmanganian potasu, nefropatia toksyczna, niewydolność sercowo-oddechowa, nudności i wymioty, oparzenie skóry, ostra niewydolność nerek, perforacja przewodu pokarmowego, powikłania wielonarządowe, terapia nerkozastępcza, toksykologia kliniczna, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie wątroby, zapalenie otrzewnej, zatrucie ogólnoustrojowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ceclor MR 500 mg
Cefaklor, substancja czynna tabletek powlekanych o przedłużonym uwalnianiu Ceclor MR (dostępnych w dawkach 375 mg, 500 mg oraz 750 mg), wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się działaniami niepożądanymi o najczęściej łagodnym i przemijającym przebiegu. Działania niepożądane wystąpiły u 1,7% pacjentów, co wymagało przerwania terapii. Najczęstsze objawy to zaburzenia układu pokarmowego, takie jak biegunka (3,4%) i nudności (2,5%), oraz infekcje grzybicze, w tym drożdżyca (2,5%) i zapalenie pochwy (1,7%). Reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka, pokrzywka i świąd, obserwowano u 1,7% pacjentów, a reakcje podobne do choroby posurowiczej u 0,03%, z objawami skórnymi i zapaleniem stawów. Rzadkie, ale poważne reakcje anafilaktoidalne mogą manifestować się obrzękiem naczynioruchowym, dusznością i omdleniem, szczególnie u osób uczulonych na penicyliny.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk β-laktamowy, azot mocznikowy, bezsenność, białkomocz, biegunka, choroba posurowicza, czas protrombinowy, drożdżyca, duszność, eozynofilia, fosfataza zasadowa, halucynacja, infekcja grzybicza, kompleks immunologiczny, leukopenia, limfocytoza, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nefropatia toksyczna, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, parestezja, pokrzywka, powiększenie węzłów chłonnych, reakcja anafilaktoidalna, reakcja nadwrażliwości, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, senność, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd, tabletka powlekana o przedłużonym uwalnianiu, test Coombsa, toksyczna nekroliza naskórkowa, trombocytopenia, zaburzenie układu pokarmowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie pochwy, zapalenie stawów, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefepime Kabi 1 g
Cefepime Kabi, cefalosporyna IV generacji, dostępna w dawkach 1 g i 2 g w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego. Profil bezpieczeństwa u niemowląt i dzieci jest zbliżony do dorosłych, z wysypką jako najczęstszym działaniem niepożądanym. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Najważniejsze działania niepożądane obejmują zakażenia drożdżakowe, Clostridium difficile, neutropenię, leukopenię, reakcje nadwrażliwości, encefalopatię, drgawki, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona) oraz zaburzenia nerek i hematologiczne, takie jak agranulocytoza i aplazja szpiku kostnego.
agranulocytoza, aplazja szpiku kostnego, cefalosporyna czwartej generacji, cefepim, drgawka, encefalopatia, eozynofilia, kandydoza, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, nefropatia toksyczna, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Coombsa, parestezja, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, stan padaczkowy, toksyczna nekroliza naskórka, wysypka, zakażenie Clostridium difficile, zakażenie drożdżakowe jamy ustnej, zapalenie żył, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefepime Kabi 2 g
Cefepime Kabi, dostępny w dawkach 1 g i 2 g jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, wykazuje profil bezpieczeństwa podobny u dorosłych i dzieci, z wysypką jako najczęstszym działaniem niepożądanym u najmłodszych. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Najpoważniejsze działania obejmują rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (częstość nieznana), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka), encefalopatię, agranulocytozę oraz niewydolność nerek. Neurologiczne działania niepożądane obejmują ból głowy (bardzo często), parestezje, zawroty głowy, drgawki (niezbyt często) oraz ciężkie zaburzenia neurologiczne jak śpiączka i stupor (częstość nieznana). Hematologiczne powikłania to neutropenia, leukopenia, eozynofilia (niezbyt często), małopłytkowość, niedokrwistość (rzadko) oraz agranulocytoza i niedokrwistość aplastyczna (częstość nieznana).
afazja, agranulocytoza, biegunka, ból brzucha, cefepim, cefepim dichlorowodorek jednowodny, cholestaza, Clostridium difficile, dezorientacja, drgawka, duszność, encefalopatia, eozynofilia, halucynacja, kandydoza jamy ustnej, krwotok, kwasica mleczanowa, leukopenia, małopłytkowość, mioklonia, nefropatia toksyczna, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, nudność, obrzęk naczynioruchowy, osłupienie, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozszerzenie naczyń, rumień, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śpiączka, splątanie, stupor, świąd, toksyczna nekroliza naskórka, uszkodzenie wątroby, utrata przytomności, wstrząs septyczny, wymioty, wysypka, zaburzenie smaku, zakażenie dróg moczowych, zakażenie grzybicze, zapalenie jelita grubego, zapalenie żołądka, zapalenie żył, zaparcie, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amikacin B.Braun 10 mg/ml
Amikacyna, aminoglikozyd o działaniu ototoksycznym, nefrotoksycznym oraz zdolności do blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek, przy jednoczesnej terapii lekami o podobnej toksyczności oraz podczas długotrwałego leczenia lub przekraczania zalecanych dawek. Najczęstsze działania niepożądane obejmują ototoksyczność manifestującą się niedosłuchem wysokich częstotliwości, nefrotoksyczność z odwracalnymi zaburzeniami czynności nerek (m.in. wzrost stężenia kreatyniny, azotemia, albuminuria) oraz zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Rzadziej obserwuje się objawy neurologiczne (zawroty głowy, parestezje, porażenia), reakcje anafilaktyczne, zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, eozynofilia), metaboliczne (hipomagnezemia), a także rzadkie przypadki uszkodzeń oka po nieprawidłowym podaniu do ciała szklistego.
antybiotyk aminoglikozydowy, badanie audiometryczne, bezdech, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, ból stawów, eozynofilia, głuchota neurosensoryczna, hipomagnezemia, lekooporne bakterie, nadkażenie, nefropatia toksyczna, nefrotoksyczność, niedokrwistość, nudności, obniżenie ciśnienia tętniczego, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, porażenie czynności oddechowej, reakcja anafilaktyczna, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, szumy uszne, uszkodzenie kanalików nerkowych, uszkodzenie nerwu ślimakowego, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zawał siatkówki, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefepime Solufarma 500 mg
Cefepime Solufarma, jako cefalosporynowy antybiotyk, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały zidentyfikowane na podstawie badań klinicznych obejmujących 5598 pacjentów. Najczęściej obserwowane objawy to dolegliwości żołądkowo-jelitowe (np. biegunka) oraz reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka i reakcje anafilaktyczne, takie jak wstrząs anafilaktyczny i obrzęk naczynioruchowy. Profil bezpieczeństwa jest podobny u niemowląt, dzieci i dorosłych. Poważne powikłania hematologiczne obejmują agranulocytozę, leukopenię, neutropenię i trombocytopenię, natomiast powikłania neurologiczne, takie jak encefalopatia, drgawki i mioklonie, występują głównie u pacjentów z niewydolnością nerek, zwłaszcza przy dawkach przekraczających zalecane. Wśród zmian laboratoryjnych najczęściej obserwowano podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej (3,6%), aminotransferazy asparaginianowej (2,5%), fosfatazy zasadowej, bilirubiny całkowitej, anemię, eozynofilię, wydłużenie czasu protrombinowego i częściowej tromboplastyny (2,8%) oraz dodatni wynik testu Coombsa bez hemolizy u 18,7% pacjentów.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bilirubina całkowita, cefalosporyna, cefepim, drgawki, drgawki miokloniczne, drożdżyca jamy ustnej, encefalopatia, eozynofilia, fosfataza zasadowa, glukozuria, leukopenia, małopłytkowość, nefropatia toksyczna, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, test Coombsa, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie jelita grubego, zapalenie pochwy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefepim MIP Pharma 1 g
Cefepim MIP Pharma, cefalosporyna IV generacji, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych sklasyfikowanych według MedDRA, z częstościami od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (≤1/10 000). W układzie krwiotwórczym bardzo często obserwuje się dodatni odczyn Coombsa, co stanowi ryzyko przy transfuzjach, oraz często wydłużenie czasu protrombinowego i tromboplastyny częściowej, niedokrwistość i eozynofilię. Rzadko występują poważne zaburzenia, takie jak niedokrwistość aplastyczna, hemolityczna i agranulocytoza. Reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy są rzadkie, a wstrząs anafilaktyczny o nieznanej częstości wymaga natychmiastowej interwencji. Neurologicznie niezbyt często pojawia się ból głowy, rzadko drgawki i parestezje, a poważne powikłania jak encefalopatia i śpiączka, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, wymagają przerwania terapii. Często występuje biegunka, a także podwyższone enzymy wątrobowe (aminotransferazy ALT, AST) i bilirubina, wskazujące na potencjalną hepatotoksyczność. Skórne reakcje obejmują często wysypkę, a ciężkie zespoły, takie jak zespół Lyella i Stevens-Johnsona, choć rzadkie, są zagrożeniem życia.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, cefalosporyna IV generacji, cefepim dichlorowodorek jednowodny, drgawki, encefalopatia, eozynofilia, kandydoza jamy ustnej, leukopenia, małopłytkowość, mioklonia, nefropatia toksyczna, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Coombsa, parestezja, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zapalenie okrężnicy, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amikacin Kabi 5 mg/ml
Amikacyna, aminoglikozyd o działaniu ototoksycznym i nefrotoksycznym, może powodować uszkodzenia narządu przedsionkowego i ślimaka, objawiające się zawrotami głowy, nudnościami, oczopląsem oraz utratą słuchu wysokich tonów (≥4000 Hz), które mogą postępować do całkowitej głuchoty. Nefrotoksyczność manifestuje się uszkodzeniem kanalików nerkowych, prowadząc do wzrostu stężenia kreatyniny, albuminurii, krwinkomoczu, wałeczkomoczu, mocznicy i skąpomoczu. Ryzyko działań niepożądanych wzrasta przy dawkach przekraczających zalecenia, terapii trwającej ponad 10 dni oraz u pacjentów z dysfunkcją nerek. Profilaktyka obejmuje monitorowanie funkcji nerek i słuchu, utrzymanie prawidłowego nawodnienia, kontrolę diurezy oraz stężenia amikacyny w surowicy, a także indywidualne dostosowanie dawkowania u pacjentów z grup ryzyka. Schemat dawkowania raz na dobę może zmniejszyć nefrotoksyczność.
alergia krzyżowa, aminoglikozyd, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, blokada nerwowo-mięśniowa, działanie ototoksyczne, eozynofilia, erytrocyturia, fosfataza alkaliczna, gorączka polekowa, granulocytopenia, hipomagnezemia, kanaliki nerkowe, kreatynina w surowicy, krwinkomocz, leukopenia, małopłytkowość, mocznica, nadkażenie, narząd przedsionkowy, nefropatia toksyczna, nefrotoksyczność, nekroza kanalików nerkowych, niedokrwistość, niewydolność nerek, oczopląs, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, parestezje, porażenie oddechowe, skąpomocz, skurcz oskrzeli, ślimak ucha, stężenie leku w surowicy, utrata słuchu, wałeczkomocz, wstrząs anafilaktyczny, zawał siatkówki, zawroty głowy, zwiotczenie mięśni - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefepime Solufarma 1000 mg
Cefepime Solufarma, dostępny w dawkach 500 mg i 1000 mg jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze to zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka) oraz reakcje nadwrażliwości, w tym dodatni odczyn Coombsa u ponad 18% pacjentów. Profil hematologiczny obejmuje często niedokrwistość i eozynofilię, a rzadziej małopłytkowość, leukopenię i neutropenię, z potencjalnie zagrażającymi życiu powikłaniami, takimi jak agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna i hemolityczna. Ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) oraz anafilaksja, wstrząs anafilaktyczny i obrzęk naczynioruchowy wymagają natychmiastowej interwencji. Szczególną uwagę należy zwrócić na zaburzenia neurologiczne, zwłaszcza encefalopatię, drgawki miokloniczne i zaburzenia świadomości, które występują głównie u pacjentów z niewydolnością nerek przy dawkach przekraczających zalecane.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk cefalosporynowy, Clostridioides difficile, drgawki miokloniczne, drożdżyca jamy ustnej, encefalopatia, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, glukozuria, leukopenia, małopłytkowość, nefropatia toksyczna, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Coombsa, parestezja, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, stupor, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie hematologiczne, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefepime Panpharma 1 g
Cefepime Panpharma 1 g, zawierający cefepimu dichlorowodorek jednowodny, jest antybiotykiem cefalosporynowym stosowanym do wstrzykiwań i infuzji. Profil bezpieczeństwa leku u niemowląt i dzieci jest zbliżony do obserwowanego u dorosłych, z najczęstszym działaniem niepożądanym w postaci rumienia. Cefepime może powodować liczne działania niepożądane, w tym zaburzenia hematologiczne takie jak bardzo często dodatni test Coombsa, często wydłużenie czasu protrombinowego i kaolinowo-kefalinowego, niedokrwistość oraz eozynofilię. Rzadziej obserwuje się małopłytkowość, leukopenię i neutropenię, a z nieznaną częstością ciężkie stany zagrażające życiu, jak niedokrwistość aplastyczna, hemolityczna i agranulocytoza. Reakcje anafilaktyczne, w tym wstrząs anafilaktyczny, występują rzadko lub z nieznaną częstością i wymagają natychmiastowej interwencji.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk cefalosporynowy, biegunka, bilirubina, ból brzucha, ból głowy, cefepim, Clostridioides difficile, czas kaolinowo-kefalinowy, czas protrombinowy, drgawki, duszność, encefalopatia, fosfataza alkaliczna, kandydoza, kandydoza jamy ustnej, kreatynina, krwotok, leukopenia, małopłytkowość, mioklonia, mocznik, nefropatia toksyczna, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, nudność, omam, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śpiączka, splątanie, stupor, świąd, szum uszny, test Coombsa, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zaburzenie smaku, zapalenie jelita grubego, zapalenie pochwy, zapalenie żyły, zaparcie, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Biodacyna 125 mg/ml
Biodacyna, zawierająca amikacynę w stężeniach 125 mg/ml oraz 250 mg/ml, jest aminoglikozydowym antybiotykiem o potencjalnym działaniu ototoksycznym i nefrotoksycznym. Najczęstszymi i najbardziej charakterystycznymi działaniami niepożądanymi są uszkodzenia narządu słuchu, manifestujące się szumami usznymi, niedosłuchem (zwłaszcza w zakresie wysokich tonów wykrywanym audiometrycznie) oraz głuchotą nerwowo-czuciową, a także zaburzeniami równowagi. Uszkodzenia nerek mogą objawiać się skąpomoczem, wzrostem stężenia kreatyniny, albuminurią, azotemią oraz ostrą niewydolnością nerek, jednak zmiany te są zwykle odwracalne po zaprzestaniu terapii. Ryzyko tych powikłań wzrasta u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, stosujących inne leki oto- lub nefrotoksyczne, przy długotrwałym leczeniu lub przekraczaniu zalecanych dawek.
albuminuria, amikacyna, aminoglikozyd, anemia, azotemia, badanie audiometryczne, bezdech, drżenie, eozynofilia, głuchota nerwowo-czuciowa, hipomagnezemia, hipotensja, kolonizacja bakteryjna, nadkażenie, nefropatia toksyczna, nefrotoksyczność, nerw przedsionkowo-ślimakowy, niedosłuch, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, parestezja, porażenie, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, reakcja anafilaktyczna, skąpomocz, skurcz oskrzeli, szumy uszne, uszkodzenie ślimaka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia równowagi, zawał siatkówki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ceclor MR 375 mg
Cefaklor w postaci tabletek powlekanych o przedłużonym uwalnianiu (Ceclor MR) wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący głównie zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka 3,4%, nudności 2,5%, wymioty i niestrawność <1%), infekcje grzybicze układu rozrodczego (drożdżyca 2,5%, zapalenie pochwy 1,7%) oraz reakcje immunologiczne (wysypka, pokrzywka, świąd około 1,7%). Rzadko obserwuje się objawy podobne do choroby posurowiczej (0,03%), manifestujące się rumieniem wielopostaciowym, wysypką i zapaleniem stawów, częściej u dzieci. Dodatkowo, cefaklor może powodować przemijające zmiany w badaniach laboratoryjnych, takie jak trombocytopenia, leukopenia, eozynofilia, a także podwyższenie enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT, fosfataza zasadowa) oraz parametrów nerkowych (azot mocznikowy, kreatynina). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie leczenia ratującego życie.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, azot mocznikowy, białkomocz, biegunka, choroba posurowicza, czas protrombinowy, drgawki, drożdżyca, eozynofilia, fosfataza zasadowa, kortykosteroid, lek antyhistaminowy, lek przeciwdrgawkowy, leukopenia, limfocytoza, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nefropatia toksyczna, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd, toksyczna nekroliza naskórkowa, trombocytopenia, wymioty, wysypka, zapalenie okrężnicy, zapalenie pochwy, zapalenie stawów, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon substancji czynnych
Cefaklor – Działania niepożądane
Cefaklor, cefalosporyna II generacji, charakteryzuje się wysokim profilem bezpieczeństwa, jednak może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu. W badaniach klinicznych z Ceclor MR działania niepożądane wymuszające przerwanie terapii wystąpiły u 1,7% pacjentów. Najczęstsze objawy to biegunka (3,4%), nudności (2,5%), wymioty i niestrawność, a także reakcje nadwrażliwości skórnych (wysypka, pokrzywka, świąd u 1,7%). Rzadziej obserwowano poważniejsze reakcje, takie jak rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, reakcje podobne do choroby posurowiczej (rumień wielopostaciowy, zapalenie stawów), a także ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym zespół Stevensa-Johnsona i anafilaksję, szczególnie u pacjentów uczulonych na penicyliny. Zaburzenia hematologiczne (eozynofilia, trombocytopenia, leukopenia, niedokrwistość hemolityczna i aplastyczna) oraz przemijające zaburzenia czynności wątroby i nerek również zostały odnotowane, choć rzadko.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bezsenność, białkomocz, biegunka, ból głowy, cefaklor, choroba posurowicza, czas protrombinowy, drgawki, duszność, eozynofilia, fosfataza zasadowa, kandydoza, kortykosteroid, lek antyhistaminowy, leukopenia, limfocytoza, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadpobudliwość, nefropatia toksyczna, nerwowość, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, parestezje, pobudzenie, pokrzywka, powiększenie węzłów chłonnych, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, świąd, test Coombsa, trombocytopenia, wymioty, wysypka, wzmożone napięcie, zaburzenie czynności nerek, zapalenie jelita grubego, zapalenie pochwy, zapalenie stawów, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flucinar N (0,25 mg + 5 mg)/g
Flucinar N w postaci maści zawiera 0,25 mg fluocynolonu acetonidu (kortykosteroid) oraz 5 mg neomycyny siarczanu (antybiotyk aminoglikozydowy) w 1 g preparatu i może wywoływać liczne działania niepożądane zarówno miejscowe, jak i ogólnoustrojowe. Do najczęstszych należą miejscowe reakcje skórne, takie jak zmiany trądzikopodobne, pieczenie, świąd, podrażnienie, suchość skóry, a także atrofia skóry, rozstępy i teleangiektazje, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu na wrażliwe obszary. Neomycyna może indukować reakcje alergiczne, w tym opóźnione, a immunosupresyjne działanie fluocynolonu sprzyja rozwojowi zakażeń wtórnych, w tym zapaleniu mieszków włosowych. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu w okolicy oczu ze względu na ryzyko jaskry, zaćmy oraz nieostrego widzenia, a także w okolicy ucha z uwagi na potencjalną ototoksyczność neomycyny.
antybiotyk aminoglikozydowy, atrofia skóry, cukromocz, działanie immunosupresyjne, fluocynolon acetonid, hiperglikemia, hiperkortyzolemia, hirsutyzm, jaskra, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid, nadciśnienie tętnicze, nefropatia toksyczna, neomycyny siarczan, nieostre widzenie, obrzęk, okołoustne zapalenie skóry, oś podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowa, ototoksyczność, plamica, reakcja alergiczna, retencja płynów, rozstępy, teleangiektazja, zaburzenie wzrostu, zaćma, zakażenie wtórne, zapalenie mieszków włosowych, zespół Cushinga, zmiana trądzikopodobna, zmniejszenie odporności - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amikacin B.Braun 5 mg/ml
Amikacyna, aminoglikozydowy antybiotyk, wykazuje działania niepożądane głównie ototoksyczne i nefrotoksyczne, a także może powodować blokadę przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Ryzyko tych działań wzrasta u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami czynności nerek, stosujących inne leki o podobnej toksyczności lub przyjmujących amikacynę w dawkach przekraczających zalecenia. Częstość działań niepożądanych klasyfikuje się od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). Do najważniejszych objawów należą: nadkażenia bakteryjne i drożdżakowe (niezbyt często), niedokrwistość i eozynofilia (rzadko), reakcje anafilaktyczne (częstość nieznana), hipomagnezemia (rzadko), zawroty głowy, parestezje, drżenia i zaburzenia równowagi (rzadko), a także poważne powikłania okulistyczne po nieprawidłowym podaniu do ciała szklistego (rzadko). Ototoksyczność manifestuje się szumami usznymi, niedosłuchem i głuchotą neurosensoryczną, z uszkodzeniem nerwu ślimakowego rozpoczynającym się od wysokich częstotliwości.
albuminuria, amikacyna, aminoglikozyd, audiometria, azotemia, bezdech, blokada nerwowo-mięśniowa, ból głowy, ból stawów, drżenie, eozynofilia, erytrocyturia, głuchota, głuchota neurosensoryczna, gorączka, hiperkreatynemia, hipomagnezemia, hipotensja, kolonizacja bakteryjna, leukocyturia, nadkażenie, nefropatia toksyczna, nefrotoksyczność, nerw ślimakowy, niedokrwistość, niedosłuch, niewydolność oddechowa, nudności, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, parestezja, pokrzywka, porażenie, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, skąpomocz, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, ślepota, świąd, szumy uszne, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zaburzenie równowagi, zawał siatkówki, zawroty głowy