uszkodzenie nerwu ślimakowego
Uszkodzenie nerwu ślimakowego (nervi cochlearis) dotyczy części VIII nerwu czaszkowego odpowiedzialnego za przewodzenie bodźców słuchowych z ucha wewnętrznego do ośrodkowego układu nerwowego. Nerw ten przewodzi impulsy z narządu Cortiego w ślimaku do jąder ślimakowych w pniu mózgu.
Do najczęstszych przyczyn uszkodzenia nerwu ślimakowego należą urazy akustyczne (długotrwała ekspozycja na hałas), urazy mechaniczne (złamania kości skroniowej), procesy zapalne (zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, neuroinfekcje), nowotwory (nerwiak nerwu słuchowego), choroby naczyniowe (udar, niedokrwienie), choroby demielinizacyjne oraz działanie ototoksyczne niektórych leków (aminoglikozydy, cytostatyki).
Uszkodzenie nerwu ślimakowego manifestuje się klinicznie jako odbiorcze upośledzenie słuchu, które może mieć charakter nagły lub postępujący. Pacjenci często zgłaszają również szumy uszne, zaburzenia rozumienia mowy (szczególnie w hałasie) oraz problemy z lokalizacją źródła dźwięku. W diagnostyce kluczową rolę odgrywają badania audiometryczne (audiometria tonalna, słowna), badania elektrofizjologiczne (ABR – potencjały wywołane pnia mózgu) oraz obrazowanie (MRI z kontrastem).
Leczenie uszkodzenia nerwu ślimakowego zależy od etiologii i może obejmować farmakoterapię (steroidy, leki naczyniowe), rehabilitację słuchową oraz zaopatrzenie w aparaty słuchowe lub implanty ślimakowe w przypadkach głębokiego niedosłuchu. Rokowanie jest zróżnicowane i zależy od przyczyny, stopnia i czasu trwania uszkodzenia, a także od szybkości wdrożenia odpowiedniego leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Amikacin B.Braun 10 mg/ml
Amikacyna, aminoglikozyd o działaniu ototoksycznym, nefrotoksycznym oraz zdolności do blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek, przy jednoczesnej terapii lekami o podobnej toksyczności oraz podczas długotrwałego leczenia lub przekraczania zalecanych dawek. Najczęstsze działania niepożądane obejmują ototoksyczność manifestującą się niedosłuchem wysokich częstotliwości, nefrotoksyczność z odwracalnymi zaburzeniami czynności nerek (m.in. wzrost stężenia kreatyniny, azotemia, albuminuria) oraz zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Rzadziej obserwuje się objawy neurologiczne (zawroty głowy, parestezje, porażenia), reakcje anafilaktyczne, zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, eozynofilia), metaboliczne (hipomagnezemia), a także rzadkie przypadki uszkodzeń oka po nieprawidłowym podaniu do ciała szklistego.
antybiotyk aminoglikozydowy, badanie audiometryczne, bezdech, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, ból stawów, eozynofilia, głuchota neurosensoryczna, hipomagnezemia, lekooporne bakterie, nadkażenie, nefropatia toksyczna, nefrotoksyczność, niedokrwistość, nudności, obniżenie ciśnienia tętniczego, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, porażenie czynności oddechowej, reakcja anafilaktyczna, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, szumy uszne, uszkodzenie kanalików nerkowych, uszkodzenie nerwu ślimakowego, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zawał siatkówki, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amikacin Adamed 250 mg/ml
Amikacyna (250 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) jest aminoglikozydowym antybiotykiem o potencjale ototoksycznym i nefrotoksycznym. Działania niepożądane obejmują nefrotoksyczność manifestującą się skąpomoczem, wzrostem stężenia kreatyniny, albuminurią, azotemią oraz obecnością erytro- i leukocytów w moczu, które w większości przypadków ustępują po odstawieniu leku. Ototoksyczność dotyczy głównie uszkodzenia nerwu ślimakowego, objawiającego się początkowo zaburzeniami słyszenia wysokich tonów, szumami usznymi, niedosłuchem, a w skrajnych przypadkach głuchotą nerwowo-czuciową. Ryzyko tych powikłań jest zwiększone u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, stosujących inne leki oto- lub nefrotoksyczne, a także przy długotrwałej terapii lub dawkach przekraczających zalecane. Ponadto amikacyna może wywoływać reakcje nadwrażliwości od łagodnych (wysypka, świąd) do ciężkich (anafilaksja, wstrząs anafilaktyczny), a także objawy neurotoksyczne (drżenie, parestezje, porażenie) i zaburzenia mięśniowo-szkieletowe (bóle stawów, skurcze mięśni).
albuminuria, antybiotyk aminoglikozydowy, azotemia, bezdech, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, ciałko szkliste oka, drżenie, eozynofilia, głuchota nerwowo-czuciowa, hipomagnezemia, kreatynina we krwi, lekooporność bakterii, nadkażenie, nefrotoksyczność, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedosłuch, nudności, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, skąpomocz, skurcz oskrzeli, ślepota, świąd, szumy uszne, toksyczna nefropatia, uszkodzenie nerwu ślimakowego, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zawał siatkówki