biegunka niezapalna

Biegunka niezapalna to zaburzenie czynności przewodu pokarmowego charakteryzujące się oddawaniem zwiększonej liczby luźnych lub wodnistych stolców, bez obecności istotnego procesu zapalnego w obrębie błony śluzowej jelita. W przeciwieństwie do biegunki zapalnej, w obrazie mikroskopowym nie stwierdza się nacieków zapalnych ani innych wykładników aktywnego zapalenia.

Do najczęstszych przyczyn biegunki niezapalnej należą: zatrucia pokarmowe, nietolerancje pokarmowe (np. nietolerancja laktozy), zespół jelita drażliwego, zaburzenia trawienia i wchłaniania, nadużywanie środków przeczyszczających oraz biegunki sekrecyjne wywołane przez toksyny bakteryjne. Często ma charakter ostry i samoograniczający się.

Diagnostyka biegunki niezapalnej obejmuje wywiad, badanie fizykalne oraz badania laboratoryjne. Brak obecności krwi i śluzu w kale, prawidłowe lub nieznacznie podwyższone wartości markerów zapalnych (CRP, kalprotektyna kałowa) oraz brak leukocytów w kale przemawiają za niezapalnym charakterem biegunki. W przypadkach przewlekłych wskazane jest wykonanie badań endoskopowych z pobraniem wycinków.

Leczenie biegunki niezapalnej koncentruje się na uzupełnianiu płynów i elektrolitów, stosowaniu leków przeciwbiegunkowych (loperamid) oraz eliminacji czynnika wywołującego. Większość przypadków ostrych biegunek niezapalnych ustępuje samoistnie w ciągu kilku dni, jednak biegunki przewlekłe wymagają diagnostyki i leczenia przyczynowego.