stężenie osoczowe lewotyroksyny

Stężenie osoczowe lewotyroksyny (T4) to kluczowy parametr diagnostyczny wykorzystywany w ocenie funkcji tarczycy. Lewotyroksyna jest głównym hormonem wydzielanym przez tarczycę, który w tkankach obwodowych ulega dejodynacji do trijodotyroniny (T3) – formy biologicznie aktywnej.

Prawidłowe stężenie całkowitej T4 w osoczu wynosi zazwyczaj 5,0-12,0 μg/dl (64-154 nmol/l), natomiast wolnej T4 (fT4) 0,8-1,8 ng/dl (10-23 pmol/l). Poziom ten podlega regulacji przez oś podwzgórze-przysadka-tarczyca w mechanizmie ujemnego sprzężenia zwrotnego z udziałem TSH.

Podwyższone stężenie osoczowe lewotyroksyny występuje w nadczynności tarczycy (choroba Gravesa-Basedowa, wole guzkowe toksyczne), przedawkowaniu preparatów lewotyroksyny oraz w niektórych stanach zwiększonej produkcji białek wiążących hormony tarczycy. Obniżone stężenie obserwuje się w niedoczynności tarczycy, zespole niskiej T3/T4, ciężkich chorobach ogólnoustrojowych oraz w wyniku przyjmowania niektórych leków (np. karbamazepina, fenytoina).

W monitorowaniu leczenia substytucyjnego lewotyroksyną kluczową rolę odgrywa oznaczanie stężenia fT4 wraz z TSH. U pacjentów otrzymujących supresyjne dawki lewotyroksyny (np. po operacji raka tarczycy) docelowe stężenie fT4 może znajdować się w górnej granicy normy lub nieznacznie ją przekraczać, przy jednoczesnym obniżeniu TSH.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Eferox 75 mcg

Lewotyroksyna sodowa zawarta w produkcie Eferox wykazuje wysoką biodostępność (~80%) po podaniu doustnym na czczo, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 2-3 godzinach. Wchłanianie jest istotnie ograniczone przez obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym, co wymaga podawania leku na czczo. Lewotyroksyna charakteryzuje się dużym stopniem wiązania z białkami osocza (~99,97%) oraz objętością dystrybucji około 10-12 litrów. Okres półtrwania leku wynosi średnio 7 dni, ulegając skróceniu do 3-4 dni w nadczynności tarczycy i wydłużeniu do 9-10 dni w niedoczynności. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (20-40%) i moczem (30-55%).
bariera łożyskowa, białka transportowe osocza, biodostępność lewotyroksyny, choroba nerek, klirens metaboliczny, konwersja T4 do T3, lewotyroksyna, lewotyroksyna sodowa, metabolizm hormonów tarczycy, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, przenikanie do mleka, schemat dawkowania, stężenie osoczowe lewotyroksyny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Eferox 137 mcg

Lewotyroksyna sodowa bezwodna, główny składnik preparatu Eferox, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% przy podaniu doustnym na czczo, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 2-3 godzinach. Wchłanianie leku jest znacząco ograniczone przy jednoczesnym podaniu z posiłkiem. Początek działania terapeutycznego obserwuje się po 3-5 dniach, co wynika z mechanizmu indukcji procesów metabolicznych w komórkach docelowych. Lewotyroksyna wykazuje objętość dystrybucji 10-12 litrów oraz bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (99,97%), co zapewnia dynamiczną równowagę między frakcją wolną a związaną. Klirens metaboliczny wynosi około 1,2 l osocza/dobę, a metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem nerek, mózgu i mięśni, gdzie T4 ulega dejodynacji do aktywnej biologicznie T3.
bariera łożyskowa, białka transportowe osocza, biodostępność leku, choroba nerek, dawkowanie leku, dejodynacja, hemoperfuzja, hormon tarczycowy, klirens metaboliczny, lewotyroksyna, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, postać galenowa, przedawkowanie leku, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe lewotyroksyny, trijodotyronina, wchłanianie leku, wolna frakcja hormonu, zaburzenie czynności wątroby

stężenie osoczowe lewotyroksyny

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Eferox 75 mcg

Właściwości farmakokinetyczne – Eferox 137 mcg