zaburzenie przewodnictwa sercowego

Zaburzenie przewodnictwa sercowego to nieprawidłowość w przewodzeniu impulsów elektrycznych w sercu, które inicjują i koordynują skurcze mięśnia sercowego. Fizjologicznie impuls elektryczny rozpoczyna się w węźle zatokowo-przedsionkowym, przechodzi przez przedsionki do węzła przedsionkowo-komorowego, a następnie przez pęczek Hisa i włókna Purkinjego do komór.

Zaburzenia przewodnictwa mogą dotyczyć różnych poziomów układu bodźcotwórczo-przewodzącego serca. Obejmują one bloki zatokowo-przedsionkowe, przedsionkowo-komorowe (I, II lub III stopnia), śródprzedsionkowe, międzyprzedsionkowe oraz bloki odnóg pęczka Hisa (prawej lub lewej). Stopień nasilenia tych zaburzeń może być różny – od łagodnych, bezobjawowych nieprawidłowości po ciężkie, zagrażające życiu stany.

Przyczyny zaburzeń przewodnictwa sercowego są zróżnicowane i obejmują chorobę niedokrwienną serca, zawał mięśnia sercowego, kardiomiopatię, wady wrodzone, choroby naciekowe, choroby autoimmunologiczne, zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia, choroby zwyrodnieniowe układu przewodzącego oraz działania niepożądane niektórych leków. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu EKG, badaniu Holtera i badaniach elektrofizjologicznych.

Leczenie zaburzeń przewodnictwa sercowego zależy od ich typu, nasilenia oraz przyczyny. W przypadku objawowych i zaawansowanych zaburzeń przewodnictwa, szczególnie bloku przedsionkowo-komorowego II stopnia typu Mobitz II i bloku III stopnia, często konieczna jest implantacja stymulatora serca (rozrusznika). W niektórych przypadkach stosuje się również farmakoterapię, interwencje przezskórne lub operacje kardiochirurgiczne.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl