dystrofia miotoniczna
Dystrofia miotoniczna (DM) to grupa dziedzicznych chorób nerwowo-mięśniowych o charakterze postępującym, należąca do dystrofii mięśniowych. Wyróżnia się dwa główne typy: dystrofię miotoniczną typu 1 (chorobę Steinerta, DM1) i typu 2 (DM2, PROMM). Schorzenie to jest spowodowane mutacjami polegającymi na niestabilnej ekspansji powtórzeń trójnukleotydowych CTG w genie DMPK (DM1) lub powtórzeń CCTG w genie ZNF9/CNBP (DM2).
Objawy dystrofii miotonicznej obejmują postępujące osłabienie mięśni (szczególnie dystalnych w DM1 i proksymalnych w DM2), miotonię (opóźnione rozluźnianie mięśni po skurczu), charakterystyczne zmiany w twarzy (twarz miopatyczna), zaćmę, zaburzenia przewodnictwa sercowego, zaburzenia endokrynologiczne oraz upośledzenie funkcji poznawczych. W typie 1 obserwuje się także ciężką postać wrodzoną choroby.
Diagnostyka dystrofii miotonicznej opiera się na badaniu klinicznym, badaniach elektrofizjologicznych (EMG), badaniach laboratoryjnych oraz ostatecznym potwierdzeniu molekularnym. Leczenie jest objawowe i obejmuje multidyscyplinarną opiekę, w tym terapię fizykalną, leczenie zaburzeń kardiologicznych (wszczepienie rozrusznika serca), okulistycznych i endokrynologicznych, a także poradnictwo genetyczne dla rodzin.
Rokowanie w dystrofii miotonicznej zależy od typu i ciężkości choroby. Długość życia może być skrócona głównie z powodu powikłań kardiologicznych i oddechowych. Kluczowe znaczenie ma regularne monitorowanie pacjentów, szczególnie pod kątem zaburzeń rytmu serca, które mogą prowadzić do nagłej śmierci sercowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Dystrofia mięśniowa – Objawy
Dystrofie mięśniowe stanowią heterogenną grupę ponad 30 genetycznych schorzeń charakteryzujących się postępującym osłabieniem i zanikiem mięśni szkieletowych, wynikającym z mutacji genów kodujących białka mięśniowe. Przebieg choroby jest zmienny i zależy od typu dystrofii, z różnym wiekiem początku objawów oraz tempem progresji. Najczęstsze formy to dystrofia Duchenne’a (DMD), Beckera (BMD), twarzowo-łopatkowo-ramieniowa (FSHD), obręczowo-kończynowa (LGMD) oraz dystrofia miotoniczna. DMD manifestuje się między 2. a 5. rokiem życia, prowadząc do utraty zdolności chodzenia około 12. roku życia i skrócenia średniej długości życia do 25-30 lat, z możliwym wydłużeniem do 40 lat dzięki postępom w opiece medycznej. Objawy obejmują m.in. pseudohypertrofię mięśni łydek, objaw Gowersa, skoliozę oraz kardiomiopatię i niewydolność oddechową w późniejszych stadiach. BMD cechuje się łagodniejszym przebiegiem z późniejszym początkiem i dłuższym zachowaniem zdolności ambulatoryjnych, natomiast FSHD charakteryzuje się asymetrycznym osłabieniem mięśni twarzy i obręczy barkowej, z powolną progresją i normalną długością życia u większości pacjentów.
aspiracyjne zapalenie płuc, dysfagia, dystrofia mięśniowa, dystrofia mięśniowa Beckera, dystrofia mięśniowa Duchenne’a, dystrofia mięśniowa dystalna, dystrofia mięśniowa Emery’ego-Dreifussa, dystrofia mięśniowa obręczowo-kończynowa, dystrofia mięśniowa oczno-gardłowa, dystrofia mięśniowa twarzowo-łopatkowo-ramieniowa, dystrofia mięśniowa wrodzona, dystrofia miotoniczna, kaczkowaty chód, kardiomiopatia, kortykosteroid, mięsień oddechowy, mięsień sercowy, miotonia, mutacja, objaw Gowersa, opadająca powieka, osłabienie mięśni, problem oddechowy, przykurcz stawu, skolioza, włókno mięśniowe, zaburzenie rytmu serca, zaćma, zanik mięśni - Leksykon chorób i schorzeń
Dystrofia mięśniowa – Etiologia i przyczyny
Dystrofie mięśniowe stanowią heterogenną grupę ponad 30 genetycznych schorzeń charakteryzujących się postępującym osłabieniem i zanikiem mięśni, z częstością około 1:5000. Etiologia opiera się na mutacjach w genach kodujących białka kluczowe dla struktury i funkcji mięśni, w tym najczęściej genu DMD kodującego dystrofinę. Mutacje te obejmują delecje (~70%), duplikacje (~10%) oraz mutacje punktowe (~20%) i prowadzą do deficytu lub nieprawidłowego funkcjonowania dystrofiny, co skutkuje degeneracją włókien mięśniowych. Dziedziczenie może mieć charakter recesywny sprzężony z chromosomem X (np. dystrofia Duchenne’a i Beckera), autosomalny dominujący (np. dystrofia miotoniczna typu 1, FSHD) lub autosomalny recesywny (np. niektóre postaci LGMD i CMD). W około 1/3 przypadków DMD mutacje powstają de novo. Mechanizmy molekularne obejmują zaburzenia homeostazy jonów wapnia, aktywację proteaz, infiltrację zapalną, zaburzenia autofagii i stres oksydacyjny, co prowadzi do progresywnej niepełnosprawności.
bezobjawowy nosiciel, degeneracja włókien mięśniowych, dystrofia mięśniowa, dystrofia mięśniowa Beckera, dystrofia mięśniowa Duchenne’a, dystrofia miotoniczna, dystrofia obręczowo-kończynowa, dystrofina, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, dziedziczenie sprzężone z chromosomem X, gen DMPK, macierz zewnątrzkomórkowa, mutacja genetyczna, mutacja nonsensowna, mutacja punktowa, niepełnosprawność postępująca, poradnictwo genetyczne, reaktywne formy tlenu, zaburzenie genetyczne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Finlepsin 400 retard
Finlepsin 400 retard, zawierający karbamazepinę, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów z napadami typu absences, gdyż lek może je indukować lub nasilać. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 6 roku życia ze względu na wysoką dawkę substancji czynnej i brak danych klinicznych dotyczących postaci o przedłużonym uwalnianiu. Zmiana drogi podania z doustnej na doodbytniczą może zwiększać ryzyko napadów, co wymaga monitorowania. Konieczna jest ocena stosunku korzyści do ryzyka u pacjentów z zaburzeniami hematologicznymi, elektrolitowymi (zwłaszcza zaburzenia metabolizmu sodu), schorzeniami serca, wątroby, nerek oraz dystrofią miotoniczną ze względu na ryzyko zaburzeń przewodnictwa mięśnia sercowego.
allel HLA, dystrofia miotoniczna, karbamazepina, morfologia krwi, postać o przedłużonym uwalnianiu, reakcja nadwrażliwości, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie nerek, zaburzenie przewodnictwa sercowego, zaburzenie serca, zaburzenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Dystrofia mięśniowa – Epidemiologia
Dystrofie mięśniowe stanowią heterogeniczną grupę genetycznych schorzeń nerwowo-mięśniowych charakteryzujących się postępującym osłabieniem i zanikiem mięśni. Najczęstszą formą jest dystrofia mięśniowa Duchenne’a (DMD), występująca u około 1 na 3 500-5 000 żywych urodzeń męskich, z globalną chorobowością 7,1 na 100 000 mężczyzn i medianą przeżycia około 29,9 lat. Dystrofia Beckera (BMD) jest łagodniejszą formą, z częstością około 1 na 18 000-30 000 osób, charakteryzującą się późniejszym początkiem i dłuższym zachowaniem zdolności chodzenia. Inne typy dystrofii, takie jak LGMD, FSHD, EDMD, OPMD i DM, różnią się epidemiologią i przebiegiem klinicznym. Epidemiologia DMD i BMD wykazuje zróżnicowanie geograficzne i etniczne, a opóźnienie w diagnozie (średnio 2,5 roku od pierwszych objawów) pozostaje istotnym problemem klinicznym, wpływającym na możliwość wczesnego wdrożenia terapii i poradnictwa genetycznego.
badanie kliniczne, chorobowość punktowa, dystrofia mięśniowa Beckera, dystrofia mięśniowa Duchenne’a, dystrofia mięśniowa dystalna, dystrofia mięśniowa Emery’ego-Dreifussa, dystrofia mięśniowa obręczowo-kończynowa, dystrofia mięśniowa oczno-gardłowa, dystrofia mięśniowa twarzowo-łopatkowo-ramieniowa, dystrofia mięśniowa wrodzona, dystrofia miotoniczna, endokrynopatia, eteplirsen, kinaza kreatynowa, kortykosteroid, nadzór endokrynologiczny, niewydolność oddechowa, powikłanie endokrynologiczne, próba kliniczna, schorzenie nerwowo-mięśniowe, terapia genowa, wózek inwalidzki, wsparcie wentylacyjne, zanik mięśni - Leksykon chorób i schorzeń
Starczowzroczność – Epidemiologia
Starczowzroczność (presbyopia) jest powszechną, fizjologiczną zmianą związaną z wiekiem, charakteryzującą się utratą zdolności akomodacji soczewki, co prowadzi do pogorszenia widzenia z bliska. Globalna częstość występowania wynosiła około 24,9% populacji w 2015 roku, co przekłada się na 1,8 miliarda osób, z prognozowanym wzrostem do 2,1 miliarda do 2030 roku. W 7 głównych rynkach (USA, Japonia, Niemcy, Francja, Włochy, Wielka Brytania, Hiszpania) w 2020 roku odnotowano łącznie około 287 milionów przypadków, z najwyższą częstością w USA (około 117 milionów). Czynniki ryzyka obejmują wiek (szczyt objawów między 42 a 55 rokiem życia), płeć (kobiety mają o 46% wyższe ryzyko), lokalizację geograficzną, miejsce zamieszkania oraz status społeczno-ekonomiczny. Nieskorygowana prezbiopia dotyka około 826 milionów osób globalnie, a wskaźnik korekcji jest znacznie niższy w krajach o niskim dochodzie (np. 6% w Afryce, 25,8% w Indiach) w porównaniu do 96% w Europie.
cukrzyca, czynniki hormonalne, dystrofia miotoniczna, menopauza, nadciśnienie tętnicze, nadzór epidemiologiczny, opieka okulistyczna, starczowzroczność, starzenie się oka, stwardnienie rozsiane, suchość oczu, widzenie z bliska, wieloogniskowe soczewki kontaktowe, zanieczyszczenie powietrza, zmęczenie oczu - Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia rozstrzeniowa – Etiologia i przyczyny
Kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM) charakteryzuje się poszerzeniem i rozciągnięciem komór serca, głównie lewej, z frakcją wyrzutową <40%, co prowadzi do niewydolności skurczowej. Etiologia DCM jest heterogenna, obejmując przyczyny genetyczne (20-50% przypadków, z mutacjami w ponad 50 genach, m.in. TTN i LMNA) oraz nabyte, takie jak choroba niedokrwienna serca (50-70% przypadków), infekcje wirusowe (np. Coxsackie B, parwowirus B19), toksyny (alkohol >90 g/d przez >5 lat, antracykliny), choroby układowe (toczeń, cukrzyca, hemochromatoza), wady zastawkowe, niedobory witamin (B1, selen, karnityna) oraz kardiomiopatia okołoporodowa. Czynniki ryzyka to m.in. płeć męska, rasa czarna, obciążenie rodzinne, wiek 20-60 lat, otyłość i obturacyjny bezdech senny. Interakcja genetyki i środowiska odgrywa kluczową rolę w patogenezie DCM, a u 5-15% pacjentów z wtórną DCM wykrywa się patogenne warianty genetyczne.
amyloidoza, białko desmosomalne, choroba Chagasa, choroba niedokrwienna serca, choroba z Lyme, dystrofia Beckera, dystrofia Duchenne’a, dystrofia miotoniczna, frakcja wyrzutowa, hemochromatoza, infekcja wirusowa, kardiomiopatia alkoholowa, kardiomiopatia idiopatyczna, kardiomiopatia niedokrwienna, kardiomiopatia okołoporodowa, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kardiomiopatia stresowa, kardiomiopatia tachyarytmiczna, kardiotoksyczność, nagła śmierć sercowa, niedomykalność zastawki aortalnej, niedomykalność zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niewydolność serca, obturacyjny bezdech senny, prawo Franka-Starlinga, przerost ekscentryczny, reumatoidalne zapalenie stawów, sarkoidoza, stan przedrzucawkowy, tachyarytmia, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa, zaburzenie przewodzenia, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyń, zapalenie wielomięśniowe, zawał serca, zespół złamanego serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Finlepsin 200 retard
Finlepsin 200 retard, zawierający 200 mg karbamazepiny w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z napadami typu absences oraz u dzieci poniżej 6 roku życia z powodu braku doświadczenia klinicznego i wysokiej dawki. Zmiana drogi podania z doustnej na doodbytniczą może zwiększać ryzyko napadów padaczkowych. Konieczna jest wnikliwa ocena stosunku korzyści do ryzyka u pacjentów z chorobami hematologicznymi, zaburzeniami elektrolitowymi (zwłaszcza sodu), chorobami układowymi (serca, wątroby, nerek) oraz dystrofią miotoniczną, ze względu na potencjalne powikłania i interakcje.
allel HLA, choroba hematologiczna, choroba układowa, ciężka reakcja skórna, dystrofia miotoniczna, karbamazepina, morfologia krwi, napad padaczkowy typu absence, reakcja hematologiczna, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, układ immunologiczny, wysypka skórna, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie krwiotwórcze, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Karbamazepina Tillomed
Karbamazepina Tillomed 400 mg wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego i regularnego monitorowania, zwłaszcza u pacjentów z chorobami hematologicznymi, zaburzeniami metabolizmu sodu, niewydolnością serca, wątroby lub nerek oraz u osób z dystrofią miotoniczną. Zaleca się wykonanie wyjściowej morfologii krwi, w tym liczby płytek i retikulocytów oraz stężenia żelaza w surowicy, z kontrolami co tydzień w pierwszym miesiącu, następnie co miesiąc, a po 6 miesiącach 2-4 razy w roku. W trakcie leczenia należy monitorować objawy sugerujące agranulocytozę, niedokrwistość aplastyczną, reakcje skórne (w tym SJS i TEN), oraz zaburzenia czynności wątroby i nerek. W przypadku leukocytów <2000/mm³, granulocytów <1000/mm³, płytek <80 000/mm³, hemoglobiny <11 g%, czy objawów klinicznych wskazujących na ciężkie działania niepożądane, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii. Ryzyko ciężkich reakcji skórnych jest szczególnie wysokie u pacjentów z allelem HLA-B*1502 (częstość ~10% w populacjach Han i tajskiej) oraz HLA-A*3101 (2-5% w populacji europejskiej), co wymaga rozważenia badań genetycznych przed rozpoczęciem leczenia u osób z grup ryzyka.
agranulocytoza, allel HLA-A*3101, allel HLA-B*1502, ataksja, dysfagia, dystrofia miotoniczna, działanie przeciwcholinergiczne, eozynofilia, hiponatremia, indukcja enzymatyczna, jaskra, leukopenia, morfologia krwi, napad nieświadomości, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość aplastyczna, ostra uogólniona osutka krostkowa, reakcja nadwrażliwości, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie przewodzenia w sercu, zapalenie naczyń krwionośnych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zanikających dróg żółciowych - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Finlepsin
Podczas terapii karbamazepiną (Finlepsin) należy uwzględnić ryzyko zaostrzenia napadów padaczkowych typu absences oraz zwiększone ryzyko napadów przy zmianie drogi podania z doustnej na doodbytniczą. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z napadami absencyjnymi. Konieczna jest szczególna ostrożność u pacjentów z chorobami hematologicznymi, zaburzeniami metabolizmu sodu, dysfunkcją serca, wątroby i nerek oraz dystrofią miotoniczną. U dzieci powyżej 3 lat, ale poniżej 6 lat, podawanie leku jest możliwe tylko, jeśli dziecko jest w stanie połknąć tabletkę. Istotnym zagrożeniem są ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), których częstość w populacji kaukaskiej wynosi 1-6/10 000, a w populacjach azjatyckich jest około 10-krotnie wyższa. Zaleca się badanie obecności allelu HLA-B*1502 u pacjentów pochodzenia chińskiego i tajskiego, a także rozważenie testów u innych populacji azjatyckich, ze względu na zwiększone ryzyko SJS/TEN. Obecność allelu HLA-A*3101 u Europejczyków i Japończyków wiąże się z podwyższonym ryzykiem łagodniejszych reakcji skórnych. Monitorowanie morfologii krwi, czynności nerek i wątroby oraz stężenia karbamazepiny jest niezbędne, zwłaszcza w pierwszym miesiącu terapii i podczas długotrwałego leczenia.
agranulocytoza, alkoholowy zespół abstynencyjny, allel HLA-A*3101, allel HLA-B*1502, anemia aplastyczna, dystrofia miotoniczna, działanie antycholinergiczne, fotowrażliwość, indukcja enzymatyczna, jaskra, karbamazepina, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, mieszany napad padaczkowy, napad drgawkowy, napad padaczkowy typu absence, ostra uogólniona osutka krostkowa, osutka polekowa z eozynofilią, reakcja nadwrażliwości wielonarządowej, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Karbamazepina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Karbamazepina, stosowana w leczeniu padaczki, neuralgii nerwu trójdzielnego oraz profilaktyce zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym agranulocytozy i niedokrwistości aplastycznej, choć ich częstość jest bardzo niska (4,7 i 2,0 przypadków na milion na rok odpowiednio). Zaleca się monitorowanie morfologii krwi (płytki, leukocyty, retikulocyty, stężenie żelaza) przed i w trakcie leczenia, szczególnie w pierwszym miesiącu co tydzień, następnie co miesiąc, a po 6 miesiącach 2-4 razy rocznie. W przypadku leukopenii poniżej 2000/mm³, granulocytów poniżej 1000/mm³, trombocytów poniżej 80 000/mm³, czy objawów klinicznych (gorączka, ból gardła, wysypka) konieczne jest przerwanie terapii. Ponadto, karbamazepina może wywoływać ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), z ryzykiem śmiertelności, szczególnie w pierwszych miesiącach leczenia. Ryzyko SJS/TEN jest wyższe u pacjentów azjatyckiego pochodzenia z allelem HLA-B*1502 (ok. 10% populacji Han i Tajów), dlatego zaleca się badanie genetyczne przed terapią w tych grupach. Obecność allelu HLA-A*3101 zwiększa ryzyko łagodniejszych reakcji skórnych u Europejczyków i Japończyków.
agranulocytoza, alkoholowy zespół abstynencyjny, allel HLA-A*3101, allel HLA-B*1502, ataksja, dystrofia miotoniczna, działanie przeciwcholinergiczne, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hiponatremia, indukcja enzymatyczna, indukcja enzymów wątrobowych, leukocyty, morfologia krwi, neuralgia nerwu trójdzielnego, niedokrwistość aplastyczna, ostra uogólniona osutka krostkowa, osutka polekowa z eozynofilią, padaczka, płytki krwi, reaktywacja wirusa HHV6, szpik kostny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia afektywne dwubiegunowe, zaburzenia hematologiczne, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Wklęsłe żebro – Epidemiologia
Wklęsłe żebro (Pectus excavatum) jest najczęstszą wrodzoną deformacją klatki piersiowej, stanowiącą 90-95% wszystkich deformacji tego obszaru, z częstością występowania szacowaną na 1:300-1000 żywych urodzeń, choć dane radiologiczne sugerują nawet do 5% w populacji. Deformacja charakteryzuje się zapadnięciem mostka i przylegających chrząstek żebrowych, co prowadzi do charakterystycznego kształtu lejka. Występuje z przewagą u mężczyzn (stosunek 3:1 do 5:1), choć u kobiet deformacja może być niedodiagnozowana z powodu tkanki piersiowej. W około 35-40% przypadków stwierdza się dodatni wywiad rodzinny, co wskazuje na autosomalny recesywny mechanizm genetyczny, choć konkretny gen nie został jeszcze zidentyfikowany. Wklęsłe żebro może występować izolowanie lub w przebiegu zespołów genetycznych, takich jak zespół Marfana, Noonana czy Ehlersa-Danlosa, a u 20% pacjentów obserwuje się współistniejącą skoliozę (do 21%).
chrząstka żebrowa, duszność, dystrofia miotoniczna, echokardiogram, homocystynuria, klatka piersiowa kurza, korekcja chirurgiczna, neurofibromatoza typu I, objętość wyrzutowa, ocena kardiologiczna, osteogenesis imperfecta, pectus carinatum, pectus excavatum, płodowy zespół alkoholowy, pojemność minutowa serca, rezerwa płucna, rezonans magnetyczny, skolioza, test funkcji płuc, tomografia komputerowa, VO2 max, wklęsłe żebro, wrodzona choroba serca, wrodzona deformacja ściany klatki piersiowej, wskaźnik Hallera, zapadnięcie mostka, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół Noonana, zespół Polanda - Leksykon chorób i schorzeń
Blok serca – Etiologia i przyczyny
Blok serca to zaburzenie przewodnictwa elektrycznego, prowadzące do opóźnienia lub całkowitego zablokowania impulsów z przedsionków do komór. Przyczyny dzielą się na wrodzone i nabyte, z przewagą tych drugich. Wrodzony blok serca, występujący u 1 na 15 000-22 000 noworodków, najczęściej związany jest z przeciwciałami matczynymi (SLE, zespół Sjögrena), wrodzonymi wadami serca, zakażeniami wirusowymi, guzami płodu oraz mutacjami genów SCN5A i TRPM4. Nabyty blok serca najczęściej wynika z idiopatycznych procesów degeneracyjnych układu przewodzącego (choroba Leva, Lenegre’a, zmiany zwyrodnieniowe), stanowiących 40-50% przypadków, oraz choroby niedokrwiennej serca (około 20%), w tym zawału mięśnia sercowego (zwłaszcza ściany dolnej i przedniej) i przewlekłej choroby wieńcowej.
ablacja przegrody alkoholowa, ablacja węzła przedsionkowo-komorowego, amyloidoza, antagonista kanału wapniowego, beta-adrenolityk, blok serca, borelioza, choroba Chagasa, choroba Lenegre’a, choroba Leva, choroba nadnerczy, choroba niedokrwienna serca, choroba tarczycy, choroba wieńcowa, choroba zastawki serca, cukrzyca, digoksyna, dystrofia mięśniowa Beckera, dystrofia miotoniczna, glikozyd nasercowy, gorączka reumatyczna, hemochromatoza, hiperkaliemia, hipokalemia, hipomagnezemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kardiomiopatia, lek antyarytmiczny, mutacja genu, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nerw błędny, niedoczynność tarczycy, obturacyjny bezdech senny, pęczek Hisa, proces degeneracyjny, przezcewnikowa implantacja zastawki aortalnej, reakcja wazowagalna, reumatoidalne zapalenie stawów, sarkoidoza serca, szpiczak mnogi, tetralogia Fallota, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa, wrodzona wada serca, wrodzony blok serca, zaburzenie przewodnictwa elektrycznego, zapalenie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego, zespół Sjögrena