scyntygrafia uchyłku Meckela

Scyntygrafia uchyłku Meckela to badanie diagnostyczne wykorzystywane do wykrywania uchyłku Meckela zawierającego ektopową błonę śluzową żołądka. Badanie opiera się na zastosowaniu znacznika radioizotopowego – najczęściej technetu-99m (99mTc), który wiąże się z komórkami błony śluzowej żołądka wydzielającymi kwas solny.

W trakcie badania pacjentowi podaje się dożylnie radioizotop, który gromadzi się w ektopowej błonie śluzowej żołądka obecnej w uchyłku Meckela. Następnie wykonuje się serię obrazów scyntygraficznych jamy brzusznej. Wzmożone gromadzenie znacznika w prawym dolnym kwadrancie brzucha, niezwiązane z nerką czy pęcherzem moczowym, jest charakterystyczne dla uchyłku Meckela.

Czułość badania wynosi około 85-90%, przy swoistości sięgającej 95%. Wartość diagnostyczna scyntygrafii jest najwyższa u dzieci, u których uchyłek Meckela najczęściej objawia się krwawieniem z przewodu pokarmowego. Badanie jest nieinwazyjne i wiąże się z niską ekspozycją na promieniowanie, co czyni je bezpieczną metodą diagnostyczną, szczególnie w populacji pediatrycznej.

Przed wykonaniem badania zaleca się, aby pacjent pozostawał na czczo przez co najmniej 4-6 godzin. W niektórych przypadkach stosuje się również leki blokujące receptory histaminowe H2 lub inhibitory pompy protonowej, które mogą zwiększyć czułość badania poprzez zwiększenie wychwytu znacznika przez komórki wydzielające kwas solny.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl