kompresja korzeni nerwowych
Kompresja korzeni nerwowych (radiculopatia) to stan patologiczny, w którym dochodzi do ucisku na korzeń nerwowy w miejscu jego wyjścia z kanału kręgowego. Może ona dotyczyć dowolnego odcinka kręgosłupa, jednak najczęściej występuje w odcinku szyjnym i lędźwiowym z uwagi na ich większą ruchomość i narażenie na obciążenia.
Najczęstszymi przyczynami kompresji korzeni nerwowych są przepuklina jądra miażdżystego (dyskopatia), zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, stenoza kanału kręgowego oraz kostniaki kręgosłupa. Rzadziej kompresja może być spowodowana przez guzy, infekcje czy urazy kręgosłupa. W niektórych przypadkach ucisk na korzeń nerwowy wynika z nadmiernego napięcia mięśni przykręgosłupowych.
Objawy kliniczne kompresji korzeni nerwowych zależą od lokalizacji uszkodzenia i obejmują ból promieniujący wzdłuż unerwianego przez dany korzeń obszaru (dermatomu), zaburzenia czucia (parestezje, niedoczulica), osłabienie siły mięśniowej odpowiednich grup mięśniowych oraz zaburzenia odruchów. W przypadku kompresji w odcinku szyjnym ból może promieniować do barku, ramienia i ręki, natomiast w odcinku lędźwiowym typowy jest ból korzeniowy promieniujący do pośladka i kończyny dolnej (rwa kulszowa).
Diagnostyka kompresji korzeni nerwowych opiera się na badaniu klinicznym, testach prowokacyjnych (np. test Lasègue’a) oraz badaniach obrazowych, takich jak rezonans magnetyczny (MRI), tomografia komputerowa (CT) i badania elektrofizjologiczne (EMG, elektroneurografia). Leczenie jest uzależnione od przyczyny i nasilenia objawów, obejmując postępowanie zachowawcze (leki przeciwbólowe, przeciwzapalne, fizykoterapia, ćwiczenia) oraz w przypadkach opornych na leczenie zachowawcze – interwencje zabiegowe i chirurgiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Spondylolistezja – Objawy
Spondylolisteza to przesunięcie kręgu względem kręgu poniżej, najczęściej w odcinku lędźwiowym, które może przebiegać bezobjawowo lub manifestować się bólem dolnej części pleców nasilającym się przy aktywności i prostowaniu kręgosłupa. Objawy neurologiczne, takie jak rwa kulszowa, parestezje, osłabienie mięśniowe czy dysestezje, wynikają z ucisku korzeni nerwowych. Chromanie neurogenne występuje u około 75% pacjentów z degeneracyjną formą i charakteryzuje się bólem promieniującym do obu nóg, nasilającym się przy chodzeniu i ustępującym w pozycji siedzącej. Typowe objawy fizyczne to napięcie mięśni „hamstringów”, sztywność kręgosłupa, zmiany postawy (lordoza, kifoza) oraz zmiana wzorca chodu. Progresja choroby zależy od wieku, typu spondylolistezy, stopnia przesunięcia (wg Meyerdinga: I 1-25%, II 26-50%, III 51-75%, IV 76-99%, V >100%), aktywności fizycznej i czynników anatomicznych. U dzieci ryzyko progresji jest większe podczas skoków wzrostu. Badania wskazują, że progresja przesunięcia występuje u około 30-34% pacjentów w okresie 5-18 lat leczenia zachowawczego.
ból korzeniowy, chromanie neurogenne, kanał kręgowy, kompresja korzeni nerwowych, kyfoza, lordoza, nachylenie miednicy, nerw kulszowy, nerw rdzeniowy, objawy neurologiczne, odcinek lędźwiowy kręgosłupa, osłabienie mięśniowe, otwór międzykręgowy, parestezje, przesunięcie kręgu, rwa kulszowa, skala Meyerdinga, spondylolisteza, spondylolisteza degeneracyjna, spondyloliza, spondyloptoza, stan zapalny, sztywność kręgosłupa, ucisk nerwów rdzeniowych, uszkodzenie nerwów, uszkodzenie neurologiczne, zespół ogona końskiego - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół cieśni piersiowej – Patofizjologia i mechanizm
Zespół cieśni piersiowej (ZCP) to zespół objawów wynikających z ucisku struktur nerwowo-naczyniowych w obszarze wyjścia klatki piersiowej, klasyfikowany na neurogenny (nZCP, 90-95% przypadków), żylny (vZCP, 3-4%) i tętniczy (aZCP, 1-2%). Patogeneza obejmuje wrodzone i nabyte anomalie kostne (30%, np. żebro szyjne u 29% pacjentów z ZCP) oraz tkanki miękkiej (70%, np. pasma włóknisto-mięśniowe, przerost mięśni pochyłych). nZCP wiąże się z kompresją splotu ramiennego (C5-T1), najczęściej w trójkącie międzypochyłym, powodując ból, parestezje i osłabienie w zależności od segmentu splotu. vZCP to ucisk żyły podobojczykowej prowadzący do zakrzepicy wysiłkowej, natomiast aZCP wiąże się z uciskiem tętnicy podobojczykowej, co może skutkować zwężeniem, tętniakami i powikłaniami zakrzepowo-zatorowymi. Urazy, powtarzalne ruchy ramienia oraz mechanizm „nutcracker” (zwężenie przestrzeni podobojczykowej przy odwiedzeniu ramienia) są istotnymi czynnikami wyzwalającymi ZCP.
guz Pancoasta, kompresja korzeni nerwowych, mięsień pochyły, nadkrzepliwość, neurogenny zespół cieśni piersiowej, niewydolność kręgowo-podstawna, powikłania zakrzepowo-zatorowe, przestrzeń podobojczykowa, splot ramienny, tętnica kręgowa, tętnica podobojczykowa, tętniczy zespół cieśni piersiowej, triada Virchowa, uszkodzenie śródbłonka, whiplash, zakrzep, zakrzepica wysiłkowa, zator mózgowy, żebro szyjne, zespół cieśni nadgarstka, zespół cieśni piersiowej, zespół Pageta-Schroettera, żyła podobojczykowa, żylny zespół cieśni piersiowej