wrzecionowiec
Wrzecionowce to szybko dzielące się komórki obecne w warstwie podstawnej naskórka. Nazwa pochodzi od ich wrzecionowatego kształtu, który jest charakterystyczny dla komórek mezenchymalnych. Wrzecionowce są kluczowymi komórkami w procesie regeneracji naskórka i gojenia ran.
W diagnostyce dermatologicznej wrzecionowce mogą być istotnym elementem oceny histopatologicznej zmian skórnych. Proliferacja wrzecionowców może występować w różnych stanach patologicznych, zarówno łagodnych (np. dermatofibroma), jak i złośliwych (np. mięsak wrzecionowatokomórkowy, czerniak wrzecionowatokomórkowy). Różnicowanie między łagodnymi a złośliwymi zmianami zawierającymi wrzecionowce opiera się na ocenie atypii komórkowej, aktywności mitotycznej oraz wzorcu naciekania.
W onkologii termin „wrzecionowiec” często odnosi się do komórek nowotworowych o morfologii wrzecionowatej, które mogą być składnikiem różnych typów nowotworów, w tym mięsaków tkanek miękkich, GIST (gastrointestinal stromal tumors), czy nietypowych postaci nowotworów nabłonkowych. Nowotwory zawierające wrzecionowce często wymagają specjalistycznego postępowania diagnostycznego, w tym badań immunohistochemicznych i molekularnych dla właściwej klasyfikacji.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Polcylin 250 mg/ml
Fenoksymetylopenicylina potasowa, substancja czynna preparatu Polcylin, jest naturalną penicyliną beta-laktamową o mechanizmie bakteriobójczym polegającym na hamowaniu syntezy peptydoglikanu ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie z białkami wiążącymi penicylinę (PBP). Kluczowym parametrem farmakodynamicznym warunkującym skuteczność terapii jest czas utrzymywania stężenia leku powyżej minimalnego stężenia hamującego (T>MIC). Fenoksymetylopenicylina wykazuje wysoką skuteczność wobec paciorkowców, pneumokoków, Corynebacterium diphteriae, Pasteurella multocida, beztlenowych ziarenkowców (Peptococci, Peptostreptococci), Actinomyces, wrzecionowców (Fusobacterium), Capnocytophaga canimorsus oraz Borrelia burgdorferi i Borrelia Vincenti, co czyni ją lekiem z wyboru w zakażeniach wywołanych przez te patogeny. W przypadku Haemophilus influenzae, szczególnie szczepów niewytwarzających beta-laktamaz, konieczne jest stosowanie wyższych dawek leku dla osiągnięcia efektu terapeutycznego.
antybiotyk beta-laktamowy, Bacteroides fragilis, bakteria Gram-ujemna, beta-laktamaza, beztlenowy paciorkowiec, beztlenowy ziarenkowiec, białko wiążące penicylinę, borelioza, cefalosporyna, chlamydia, Clostridium difficile, Corynebacterium diphteriae, działanie bakteriobójcze, enterokok, fenoksymetylopenicylina potasowa, gronkowiec, Haemophilus influenzae, inhibitor beta-laktamaz, legionella, minimalne stężenie hamujące, Moraxella catarrhalis, mykoplazma, oporność bakteryjna, oporność krzyżowa, paciorkowiec, Pasteurella multocida, penicylina naturalna, peptydoglikan, pierścień beta-laktamowy, Polcylin, promienica, Pseudomonas, spektrum przeciwbakteryjne, synteza ściany komórkowej bakterii, terapia empiryczna, wrzecionowiec