zaburzenie rytmu
Zaburzenie rytmu serca, znane również jako arytmia, to stan, w którym serce bije zbyt szybko, zbyt wolno lub nieregularnie. Przyczyną jest nieprawidłowe przewodzenie impulsów elektrycznych w sercu, które regulują skurcze mięśnia sercowego.
Arytmie można podzielić na kilka typów: tachykardie (zbyt szybka praca serca, powyżej 100 uderzeń na minutę), bradykardie (zbyt wolna praca serca, poniżej 60 uderzeń na minutę), ekstrasystolie (dodatkowe, przedwczesne uderzenia serca) oraz zaburzenia przewodzenia (bloki przedsionkowo-komorowe). Najgroźniejszymi arytmiami są migotanie komór i częstoskurcz komorowy, które mogą prowadzić do nagłej śmierci sercowej.
Diagnostyka zaburzeń rytmu obejmuje badanie EKG, holter EKG, badanie elektrofizjologiczne, echokardiografię oraz testy wysiłkowe. Leczenie zależy od rodzaju arytmii i może obejmować farmakoterapię (leki antyarytmiczne, beta-blokery, blokery kanału wapniowego), kardiowersję elektryczną, ablację przezskórną, wszczepienie stymulatora serca lub kardiowertera-defibrylatora (ICD).
Pacjenci z zaburzeniami rytmu wymagają regularnej kontroli kardiologicznej. W przypadku niektórych arytmii konieczne jest długoterminowe leczenie przeciwkrzepliwe, aby zapobiec powikłaniom zakrzepowo-zatorowym, szczególnie u pacjentów z migotaniem przedsionków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Epilantin 100 mg
Przedawkowanie lakozamidu, substancji czynnej leku Epilantin, prowadzi do poważnych objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego oraz układu pokarmowego. Dawki w zakresie 400-800 mg/dobę nie wykazują istotnych różnic klinicznych w porównaniu z dawkami terapeutycznymi, natomiast dawki przekraczające 800 mg/dobę wywołują objawy takie jak zawroty głowy, nudności, wymioty, napady toniczno-kloniczne oraz stany padaczkowe. W ostrych przedawkowaniach, przy dawkach rzędu kilku gramów, mogą wystąpić zaburzenia przewodzenia serca, wstrząs, śpiączka, a nawet zgony. Objawy te wymagają natychmiastowej interwencji medycznej ze względu na ryzyko zagrożenia życia pacjenta.
arytmia, ciśnienie tętnicze, dezorientacja przestrzenna, faza kloniczna, faza toniczna, hemodializa, lakozamid, lek przeciwdrgawkowy, napad padaczkowy, napad toniczno-kloniczny uogólniony, nudność, oddział intensywnej terapii, ośrodkowy układ nerwowy, śpiączka, stan padaczkowy, układ pokarmowy, wstrząs, wymioty, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie perfuzji narządów, zaburzenie przewodzenia serca, zaburzenie równowagi, zaburzenie rytmu, zaburzenie świadomości, zawrót głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Rexetin 20 mg
Przedawkowanie paroksetyny (substancja czynna leku Rexetin) wykazuje stosunkowo szeroki margines bezpieczeństwa, nawet przy dawkach sięgających 2000 mg, czyli stukrotności standardowej dawki terapeutycznej 20 mg (22,76 mg półwodnego chlorowodorku paroksetyny). Objawy przedawkowania obejmują nasilone działania niepożądane typowe dla leku, takie jak zaburzenia żołądkowo-jelitowe, nadmierna sedacja, zawroty głowy, niepokój psychoruchowy i pobudzenie, a także dodatkowe manifestacje kliniczne, w tym gorączkę (możliwy zespół serotoninowy), mimowolne skurcze mięśni, śpiączkę, zmiany w zapisie EKG (wydłużenie QT, zaburzenia rytmu) oraz w bardzo rzadkich przypadkach zgon. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne przedawkowanie paroksetyny z innymi lekami psychotropowymi i/lub alkoholem, co zwiększa ryzyko poważnych powikłań, w tym śpiączki i zgonu.
chlorowodorek paroksetyny, ciśnienie tętnicze, dawka terapeutyczna, drgawka, leczenie podtrzymujące, lek psychotropowy, mioklonia, parametry życiowe, paroksetyna, Rexetin, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz mięśni, śpiączka, węgiel aktywowany, wydłużenie QT, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie rytmu, zapis elektrokardiograficzny, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Lansoprazol – Przedawkowanie
Przedawkowanie lansoprazolu, choć rzadko raportowane i o niskiej ostrej toksyczności, może prowadzić do nasilenia znanych działań niepożądanych. W badaniach klinicznych tolerowano dawki do 180 mg/dobę doustnie oraz do 90 mg dożylnie bez istotnych objawów toksyczności. Potencjalne objawy przedawkowania obejmują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka przy dawkach >180 mg/dobę p.o.), zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, zawroty głowy, senność), zmiany biochemiczne (parametry wątrobowe, zaburzenia elektrolitowe), objawy kardiologiczne (zaburzenia rytmu, tachykardia) oraz reakcje alergiczne, w tym anafilaksję, które mogą wystąpić niezależnie od dawki.
badanie kliniczne, biegunka, ból brzucha, ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, droga dożylna, działanie niepożądane leku, eliminacja leku, hemodializa, kapsułka dojelitowa, leczenie objawowe, mikrogranulki, nudność, objaw alergiczny, objaw kardiologiczny, oczyszczanie pozaustrojowe, ostra toksyczność, parametr wątrobowy, płukanie żołądka, przedawkowanie lansoprazolu, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, tachykardia, toksyczność, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenie biochemiczne, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie rytmu, zawrót głowy, żółcień chinolinowa - Leksykon chorób i schorzeń
Szmer sercowy – Diagnostyka i diagnoza
Szmer sercowy to dodatkowy dźwięk słyszalny podczas osłuchiwania serca, który może wskazywać na różnorodne patologie sercowe lub być zjawiskiem fizjologicznym. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na dokładnej auskultacji, oceniającej lokalizację, głośność (w skali I-VI), czas trwania (skurczowy, rozkurczowy, ciągły), jakość dźwięku oraz promieniowanie szmeru. Szmery o głośności IV-VI mogą być wyczuwalne palpacyjnie jako „mruczenie kocie” (thrill). W diagnostyce różnicowej kluczowe jest rozróżnienie szmerów niewinnych, często występujących u dzieci (do 80% populacji pediatrycznej), od patologicznych, które wymagają dalszej oceny i leczenia. Wskazania do konsultacji kardiologicznej obejmują m.in. szmery rozkurczowe, ciągłe, głośne, promieniujące oraz obecność objawów klinicznych sugerujących chorobę serca.
arytmia, auskultacja, badanie dopplerowskie, badanie fizykalne, cewnikowanie serca, duszność, echo serca, echokardiografia, elektrokardiogram, fonokardiogram, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedomykalność zastawki, osłuchiwanie serca, przetrwały przewód tętniczy, rtg klatki piersiowej, sinica, szmer ciągły, szmer niewinny, szmer patologiczny, szmer rozkurczowy, szmer sercowy, szmer skurczowy, ubytek przegrody międzykomorowej, wada wrodzona serca, wada zastawkowa serca, zaburzenie rytmu, zastawka przedsionkowo-komorowa, zastój w krążeniu płucnym, zwężenie zastawki - Leksykon substancji czynnych
Terazosyna – Przedawkowanie
Terazosyna, alfa-adrenolityk stosowany w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego oraz nadciśnienia tętniczego, w przypadku przedawkowania wywołuje głównie objawy sercowo-naczyniowe, z dominującym niedociśnieniem tętniczym. Niedociśnienie to wynika z blokady receptorów alfa-adrenergicznych i rozszerzenia naczyń krwionośnych, co może prowadzić do hipoperfuzji narządów kluczowych, takich jak mózg, serce i nerki. Objawy przedawkowania obejmują również zaburzenia rytmu serca, dysfunkcję nerek oraz objawy neurologiczne (zawroty głowy, omdlenia, zaburzenia świadomości) związane z niedostateczną perfuzją mózgową. Terazosyna wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza, co ogranicza skuteczność dializy jako metody eliminacji leku w zatruciu.
alfa-adrenolityk, białko osocza, czynność nerek, czynność układu krążenia, dializa, EKG, hipoperfuzja mózgowa, hipoperfuzja nerek, kurczenie naczyń krwionośnych, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek zwiększający ciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność wielonarządowa, objętość osocza, omdlenie, receptor alfa-adrenergiczny, rozszerzenie naczyń krwionośnych, terazosyna, uszkodzenie nerek, wazopresor, wstrząs, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenie perfuzji narządów, zaburzenie rytmu, zaburzenie świadomości, zawrót głowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Escitalopram Genoptim 20 mg
Escitalopram Genoptim, dostępny w dawkach 10 mg i 20 mg w formie tabletek powlekanych, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na escytalopram (w postaci szczawianu) lub składniki pomocnicze preparatu. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), w tym nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO, odwracalnymi inhibitorami MAO-A (np. moklobemid) oraz linezolidem, ze względu na wysokie ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego, objawiającego się pobudzeniem, drżeniem i hipertermią. Zespół serotoninowy stanowi poważne zagrożenie życia i wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań dotyczących interakcji lekowych.
arytmia, arytmia komorowa, escytalopram, hipertermia, inhibitor MAO-A, inhibitor monoaminooksydazy, linezolid, moklobemid, nadwrażliwość na substancję czynną, nagła śmierć sercowa, nieodwracalny inhibitor MAO, objaw neurologiczny, reakcja alergiczna, repolaryzacja komór, torsade de pointes, układ sercowo-naczyniowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie repolaryzacji, zaburzenie rytmu, zapis EKG, zespół serotoninowy, zespół wydłużonego odstępu QT - Leksykon substancji czynnych
Salbutamol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Salbutamol, jako selektywny agonista receptorów β2-adrenergicznych, wykazuje niską toksyczność ostrą u zwierząt doświadczalnych, z LD50 przekraczającym 2000 mg/kg u myszy i szczurów, co jest wielokrotnie wyższe niż dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym obserwowano typowe dla β2-agonistów objawy, takie jak tachykardia, przerost mięśnia sercowego i włókien mięśniowych. Działanie teratogenne stwierdzono u myszy przy dawce 2,5 mg/kg/dobę (około 4-krotnie wyższej niż maksymalna dawka doustna u ludzi), gdzie odnotowano rozszczep podniebienia u 9,3% płodów. U szczurów i królików podawanie dawek do 50 mg/kg/dobę nie powodowało istotnych zaburzeń rozwojowych, choć przy najwyższych dawkach obserwowano zwiększoną śmiertelność noworodków i zmiany anatomiczne u królików. Badania płodności u szczurów nie wykazały negatywnego wpływu na reprodukcję, z wyjątkiem zmniejszonej przeżywalności młodych przy dawce 50 mg/kg/dobę.
agonista receptorów β2-adrenergicznych, badanie farmakologiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, gaz nośny, genotoksyczność, kostnienie czaszki, LD50, martwica mięśnia sercowego, metyloksantyna, mięśniak gładki krezki jelita, mięśniak gładkokomórkowy, nowotwór mięśni gładkich, płodność, potencjał mutagenny, rozszczep podniebienia, salbutamol, tachykardia, test Amesa, tetrafluoroetan, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na rozród, wrodzony brak powiek, zaburzenie rytmu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Betaloc ZOK 25 23,75 mg
Przedawkowanie metoprololu bursztynianu, substancji czynnej Betaloc ZOK, prowadzi do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego i oddechowego, w tym niedociśnienia tętniczego, niewydolności serca, bradykardii, bradyarytmii, zaburzeń przewodzenia serca oraz skurczu oskrzeli. Mechanizmy patofizjologiczne obejmują nadmierną blokadę receptorów β1-adrenergicznych, co skutkuje zmniejszeniem kurczliwości mięśnia sercowego, obniżeniem rzutu serca i zaburzeniami przewodzenia, a także blokadę receptorów β2 w drogach oddechowych, prowadzącą do wzrostu oporu dróg oddechowych i ryzyka niewydolności oddechowej. Objawy kliniczne obejmują m.in. spadek ciśnienia tętniczego, duszność, obrzęki, bradykardię poniżej 60/min, wydłużenie odstępu PR, poszerzenie zespołów QRS oraz świsty i duszność wydechową.
adrenalina, adrenomimetyk, agonista receptorów α₁-adrenergicznych, agonista receptorów β2-adrenergicznych, aminofilina, asystolia, atropina, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, bradykardia, ciśnienie tętnicze, dobutamina, ECMO, elektrostymulacja serca, fenoterol, fenylefryna, gazometria krwi tętniczej, glikokortykosteroid, glukagon, hemodializa, hipoksemia, hipoperfuzja narządowa, hipoperfuzja obwodowa, intensywna terapia, intubacja dotchawicza, kardiomiocyt, krążenie płucne, kurczliwość mięśnia sercowego, kwasica oddechowa, lek antycholinergiczny, lek inotropowy, metoprolol bursztynian, monitorowanie EKG, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, noradrenalina, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, płukanie żołądka, pochodna metyloksantyny, pulsoksymetria, receptor β-adrenergiczny, receptor β1-adrenergiczny, receptor β2-adrenergiczny, równowaga kwasowo-zasadowa, salbutamol, skurcz oskrzeli, układ bodźcoprzewodzący serca, układ Hisa-Purkinjego, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, wentylacja mechaniczna, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wydłużenie odstępu PR, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie rytmu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dexmedetomidine Kalceks 100 mcg/ml
Dexmedetomidine Kalceks to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji zawierający deksmedetomidyny chlorowodorek w stężeniu 100 µg/ml, stosowany po rozcieńczeniu w stężeniach 4 µg/ml lub 8 µg/ml. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na deksmedetomidynę lub substancje pomocnicze, zaawansowanym blokiem serca II lub III stopnia bez stymulatora serca, niekontrolowanym niedociśnieniem tętniczym oraz ostrymi chorobami naczyniowo-mózgowymi (np. świeży udar mózgu, krwawienie śródczaszkowe, TIA, rozwarstwienie tętnicy domózgowej). Deksmedetomidyna może pogłębiać zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz obniżać ciśnienie tętnicze, co wymaga szczególnej ostrożności i stabilizacji hemodynamicznej przed rozpoczęciem terapii. Preparat dostępny jest w ampułkach 2 ml (200 µg), fiolkach 4 ml (400 µg) oraz 10 ml (1000 µg).
blok serca, choroba naczyniowo-mózgowa, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, deksmedetomidyny chlorowodorek, działanie sympatykolityczne, EKG, hipoperfuzja narządów, hipotonia, incydent naczyniowo-mózgowy, krwawienie śródczaszkowe, niedociśnienie tętnicze, przemijający atak niedokrwienny, przepływ mózgowy, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, reakcja anafilaktyczna, udar mózgu, układ bodźcoprzewodzący serca, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu - Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia przerostowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Kardiomiopatia przerostowa (HCM) to najczęstsza genetyczna choroba serca, dotykająca około 1 na 500 osób, będąca główną przyczyną nagłej śmierci sercowej u młodych dorosłych i sportowców. Charakteryzuje się nieprawidłowym przerostem mięśnia lewej komory, prowadzącym do zmniejszenia pojemności minutowej serca, sztywności ścian i zaburzeń hemodynamicznych. Objawy kliniczne obejmują ból w klatce piersiowej, duszność wysiłkową, zmęczenie, arytmie (w tym migotanie przedsionków), omdlenia oraz obrzęki. Diagnostyka opiera się na echokardiografii, rezonansie magnetycznym oraz badaniach genetycznych, które potwierdzają mutacje w genach kodujących białka mięśnia sercowego. Kluczowa jest stratyfikacja ryzyka nagłej śmierci sercowej, uwzględniająca wywiad osobisty i rodzinny oraz badania nieinwazyjne. Leczenie farmakologiczne obejmuje przede wszystkim beta-blokery, blokery kanału wapniowego (werapamil), dizopyramid oraz nowoczesny inhibitor miozyny – mavacamten, a także leki przeciwzakrzepowe i przeciwarytmiczne. W przypadku oporności na leczenie farmakologiczne stosuje się inwazyjne metody redukcji przegrody, takie jak septal myectomy czy ablacja alkoholem, a w zaawansowanych przypadkach rozważany jest wszczepialny kardiowerter-defibrylator (ICD) lub przeszczep serca.
ablacja alkoholowa przegrody, arytmia, badanie genetyczne, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, ból w klatce piersiowej, chirurg kardiologiczny, ciśnienie krwi, dieta DASH, diuretyk, dizopyramid, doradca genetyczny, duszność, duszność wysiłkowa, echokardiografia, HFpEF, kardiolog, kardiomiopatia przerostowa, kołatanie serca, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, lewa komora, mavacamten, miektomia przegrody, migotanie przedsionków, nagła śmierć sercowa, niewydolność serca, obrzęk nóg, obrzęk płuc, ortopnoe, perfuzja tkankowa, przerost mięśnia sercowego, przeszczep serca, rehabilitacja kardiologiczna, rezonans magnetyczny serca, rzut serca, ściana komory serca, spironolakton, stratyfikacja ryzyka, udar mózgu, werapamil, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zaburzenie rytmu, zakrzep krwi - Leksykon substancji czynnych
Izofluran – Właściwości farmakodynamiczne
Izofluran, halogenowy pochodny eteru stosowany wziewnie w znieczuleniu ogólnym (kod ATC: N01AB06), wykazuje działanie uspokajające i znieczulające poprzez modulację receptorów GABA, glicynowych oraz antagonizm receptorów NMDA, co prowadzi do amnezji, uśpienia i zwiotczenia mięśni szkieletowych. Charakteryzuje się niską rozpuszczalnością (współczynnik krew/gaz = 1,4), co umożliwia szybki początek i ustępowanie działania. W stężeniach końcowo-wydechowych 0,2–1,0% indukuje sedację u pacjentów wentylowanych mechanicznie, jednocześnie powodując umiarkowaną stymulację wydzielania śliny i oskrzelową bronchodilatację przy stężeniach ≥0,6%. Hemodynamicznie izofluran powoduje niewielkie obniżenie ciśnienia tętniczego krwi zależne od dawki, głównie przez rozszerzenie naczyń obwodowych, przy zachowaniu lub nieznacznym wzroście częstości akcji serca, bez indukowania bradykardii. Pojemność minutowa serca pozostaje stabilna dzięki kompensacyjnemu przyspieszeniu rytmu serca, a uwrażliwienie mięśnia sercowego na adrenalinę jest minimalne, co zmniejsza ryzyko arytmii komorowych.
analgezja opioidowa, ataksja, bradykardia, ciśnienie tętnicze, działanie przeciwpadaczkowe, ekstubacja, elektroencefalografia, funkcja poznawcza, głębokość sedacji, halogenowa pochodna eteru, hiperkapnia, intubacja dotchawicza, izofluran, lek opioidowy, napięcie mięśni gładkich, napięcie mięśniowe, oddech kontrolowany, omam, ośrodkowy układ nerwowy, podanie wziewne, rdzeń kręgowy, receptor GABA, receptor NMDA, rozszerzenie oskrzeli, rytm serca, sedacja pacjenta, Sedaconda ACD, skala bólu behawioralnego, skala RASS, splątanie, środek zwiotczający, sufentanyl, sygnał nocyceptywny, tlenek azotu, transmisja synaptyczna, utrata świadomości, wentylacja mechaniczna, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie rytmu, znieczulenie ogólne - Leksykon chorób i schorzeń
Wczesne skurcze komorowe – Zapobieganie i profilaktyka
Wczesne skurcze komorowe (PVCs) są powszechnym zaburzeniem rytmu serca, które u pacjentów bez objawów i strukturalnej choroby serca zwykle nie wymaga leczenia, a jedynie obserwacji. Profilaktyka powinna być rozważana u pacjentów z objawowymi PVCs, wysokim obciążeniem PVCs (≥20% wszystkich pobudzeń w ciągu doby) oraz u osób z chorobą podstawową serca, gdzie ryzyko powikłań jest zwiększone. Podstawą zapobiegania jest modyfikacja stylu życia, obejmująca eliminację czynników wyzwalających takich jak kofeina, alkohol, tytoń, substancje sympatykomimetyczne oraz leki mogące indukować PVCs. Rekomenduje się także redukcję stresu, odpowiednią dietę z suplementacją magnezu i potasu w przypadku niedoborów, higienę snu (minimum 7 godzin na dobę) oraz umiarkowaną aktywność fizyczną (minimum 150 minut tygodniowo). W przypadku nieskuteczności tych działań lub wysokiego ryzyka powikłań, wskazana jest farmakoterapia, przede wszystkim beta-adrenolitykami oraz niedihydropirydynowymi antagonistami wapnia, a w wybranych przypadkach leki antyarytmiczne klasy IC lub III.
ablacja przezcewnikowa, amiodaron, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, bezdech senny, dieta sercowo-naczyniowa, droga odpływu prawej komory, flekainid, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiowerter-defibrylator, monitorowanie holterowskie, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, próba wysiłkowa, propafenon, sotalol, stan odżywienia, stan przedomdleniowy, stratyfikacja ryzyka, strukturalna choroba serca, suplementacja elektrolitów, technika relaksacyjna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wczesny skurcz komorowy, zaburzenie rytmu, zawał serca - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia przedsionkowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Tachykardia przedsionkowa (AT) to arytmia charakteryzująca się przyspieszonym rytmem serca pochodzącym z przedsionków, której rokowanie zależy od etiologii, czasu trwania arytmii oraz chorób współistniejących. Jednogniskowa AT u dorosłych jest zwykle łagodna i może nie wymagać leczenia, jeśli nie jest utrwalona, natomiast utrwalona tachykardia może prowadzić do kardiomiopatii indukowanej tachykardią i niewydolności serca. Wieloogniskowa tachykardia przedsionkowa (MAT) jest ściśle związana z chorobami płuc, zwłaszcza POChP, i wiąże się z wysoką śmiertelnością do 45%, choć sama arytmia rzadko jest bezpośrednią przyczyną zgonu. U pacjentów z prawidłową strukturą serca śmiertelność jest niska, natomiast u osób z chorobami strukturalnymi serca lub płuc tolerancja tachykardii jest ograniczona. Wiek jest istotnym czynnikiem ryzyka rozwoju AT oraz niekorzystnych wyników sercowo-naczyniowych.
ablacja cewnikowa, anomalia Ebsteina, arytmia, choroba płuc, choroba współistniejąca, częstoskurcz nadkomorowy, etiologia, kardiomiopatia, kardiomiopatia tachyarytmiczna, lek przeciwarytmiczny, migotanie przedsionków, miopatia przedsionkowa, monitor Holtera, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, oddział intensywnej terapii, ogniskowa tachykardia przedsionkowa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rezonans magnetyczny serca, tachykardia komorowa, tachykardia przedsionkowa, telemetria ambulatoryjna, udar niedokrwienny, wieloogniskowa tachykardia przedsionkowa, wrodzona wada serca, zaburzenie rytmu, zator płucny, zawał serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Phenylephrine Aguettant 100 mikrogramów/ml
Przedawkowanie fenylefryny w preparacie Phenylephrine Aguettant (100 µg/ml, roztwór do wstrzykiwań/infuzji) prowadzi do objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego oraz układu sercowo-naczyniowego. Klinicznie obserwuje się silny ból głowy, nudności, wymioty, psychozy paranoidalne oraz omamy. W układzie sercowo-naczyniowym dominuje nadciśnienie tętnicze z odruchową bradykardią, a także zaburzenia rytmu serca, takie jak dodatkowe skurcze komorowe i napadowa tachykardia komorowa. Objawy te wynikają z nadmiernej stymulacji receptorów alfa-adrenergicznych, co powoduje skurcz naczyń obwodowych i wzrost oporu naczyniowego.
dodatkowy skurcz komorowy, fentolamina, fenylefryna, lek antyarytmiczny, monitorowanie EKG, nadciśnienie tętnicze, odruchowa bradykardia, omam, opór naczyniowy, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hemodynamiczny, psychoza paranoidalna, receptor alfa-adrenergiczny, roztwór do wstrzykiwań, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie rytmu, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Methylprednisolone Sopharma 40 mg
Methylprednisolone Sopharma dostępny jest w dawkach 40 mg i 250 mg w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, stosowanym głównie w postaci soli sodowej bursztynianu. Podawanie odbywa się dożylnie (bolus lub wlew), domięśniowo lub dożylnie w zależności od wskazań klinicznych. W stanach zagrożenia życia zalecana dawka to 30 mg/kg m.c. dożylnie przez minimum 30 minut, powtarzana co 4-6 godzin do 48 godzin. W ciężkich zaostrzeniach reumatoidalnego zapalenia stawów stosuje się 1 g/dobę dożylnie przez 1-4 dni lub 1 g/miesiąc przez 6 miesięcy, z koniecznością monitorowania EKG i dostępem do defibrylatora. W toczniu rumieniowatym układowym i stwardnieniu rozsianym dawka wynosi 1 g/dobę przez 3-5 dni podawana w bolusie dożylnym trwającym co najmniej 30 minut, z możliwością powtórzenia po tygodniu w razie braku poprawy. W ostrych urazach rdzenia kręgowego stosuje się początkowo 30 mg/kg m.c. bolusem dożylnym (≥15 min), następnie wlew ciągły 5,4 mg/kg/h przez 23 godziny, rozpoczynając terapię w ciągu 8 godzin od urazu.
astma oskrzelowa, bolus dożylny, bursztynian metyloprednizolonu, butyrofenon, choroba reumatyczna, działanie arytmogenne, kłębuszkowe zapalenie nerek, kortykosteroid, metoklopramid, metyloprednizolon, monitorowanie EKG, nudności i wymioty, ostry uraz rdzenia kręgowego, reakcja pokrzywkowa, reaktywacja gruźlicy, reumatoidalne zapalenie stawów, stan nagły, stwardnienie rozsiane, terapia steroidowa, toczeń rumieniowaty układowy, toczniowe zapalenie nerek, wlew ciągły, wlew dożylny, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie rytmu, zapalenie płuc Pneumocystis carinii, zapaść naczyniowa, zatrzymanie czynności serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Moreme 150 mg
Przedawkowanie bupropionu chlorowodorku, substancji czynnej leku MOREME (tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu 150 mg lub 300 mg), stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, szczególnie przy dawkach przekraczających dziesięciokrotnie maksymalną dawkę terapeutyczną. Objawy przedawkowania obejmują senność, utratę przytomności oraz zmiany w zapisie EKG, takie jak wydłużenie zespołu QRS, zaburzenia rytmu serca, tachykardię (>100 uderzeń/min) oraz wydłużenie odstępu QTc. Opisano również przypadki zespołu serotoninowego, charakteryzującego się zaburzeniami świadomości, miokloniami, hiperrefleksją, tachykardią, wahanami ciśnienia, hipertermią i poceniem się. Mimo że większość pacjentów wraca do zdrowia, odnotowano rzadkie zgony przy dawkach znacznie przekraczających zalecane.
antidotum, bupropion chlorowodorek, dawka terapeutyczna, hiperrefleksja, hipertermia, mioklonia, MOREME, odstęp QT, odstęp QTc, ostre przedawkowanie, pobudzenie, przedawkowanie bupropionu, rytm zatokowy, senność patologiczna, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tachykardia, utrata świadomości, wahanie ciśnienia, węgiel aktywny, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu, zaburzenie świadomości, zapis EKG, zapis elektrokardiograficzny, zespół QRS, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Eplerenon Medical Valley 50 mg
Przedawkowanie eplerenonu, selektywnego antagonisty receptorów mineralokortykoidowych, może prowadzić do poważnych powikłań klinicznych, takich jak niedociśnienie tętnicze oraz hiperkaliemia (>5,5 mmol/l). Niedociśnienie wynika z nadmiernego zahamowania układu renina-angiotensyna-aldosteron, co skutkuje obniżeniem ciśnienia tętniczego i ryzykiem zaburzeń perfuzji narządowej. Hiperkaliemia natomiast jest konsekwencją retencji potasu spowodowanej blokadą receptorów aldosteronu, co może prowadzić do groźnych zaburzeń rytmu serca i osłabienia mięśniowego. W przypadku podejrzenia przedawkowania konieczne jest wdrożenie leczenia podtrzymującego oraz typowego postępowania w hiperkaliemii, w tym podanie żywic jonowymiennych, glukozy z insuliną, wodorowęglanu sodu oraz, w skrajnych przypadkach, hemodializy.
antagonista receptorów mineralokortykoidowych, eplerenon, funkcja nerek, glukoza z insuliną, hemodializa, hiperkaliemia, leczenie hiperkaliemii, lek wazopresyjny, niedociśnienie tętnicze, parametr życiowy, perfuzja narządowa, pozycja Trendelenburga, stężenie elektrolitów w surowicy, stężenie potasu w surowicy, tabletka powlekana, układ renina-angiotensyna-aldosteron, węgiel aktywowany, wodorowęglan sodu, zaburzenie rytmu, zaburzenie rytmu serca, żywica jonowymienna - Leksykon chorób i schorzeń
Błonica – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Błonica, wywoływana przez toksynotwórcze szczepy Corynebacterium diphtheriae i rzadziej C. ulcerans, pozostaje chorobą o wysokiej śmiertelności, sięgającej około 10%, a w grupach wysokiego ryzyka (dzieci <5 lat, osoby >40 lat, nieleczone) nawet do 50%. Kluczowe dla rokowania są status szczepienia oraz czas rozpoczęcia leczenia antytoksyną błoniczą (DAT), gdzie opóźnienie powyżej 4 dni znacząco zwiększa śmiertelność (z 4,2% do 24%). Zajęcie układu sercowo-naczyniowego, zwłaszcza obecność bloku przedsionkowo-komorowego, bloku lewej odnogi pęczka Hisa oraz zaburzeń rytmu komorowego, jest główną przyczyną zgonów, z ryzykiem śmiertelności około 50%. Charakterystyczne cechy kliniczne pogarszające rokowanie to rozległa błona rzekoma, obrzęk tkanek szyi („szyja bycza”), zapalenie mięśnia sercowego oraz podwyższony poziom enzymu AST.
antybiotykoterapia, antytoksyna błonicza, badanie echokardiograficzne, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, błona rzekoma, błona śluzowa, błonica, Corynebacterium diphtheriae, Corynebacterium ulcerans, dysfunkcja serca, monitorowanie EKG, monitorowanie hemodynamiczne, nadzór epidemiologiczny, obrzęk tkanek, polineuropatia, powikłanie neurologiczne, przeciwciało monoklonalne, przeciwciało neutralizujące, toksyna błonicza, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia rytmu komorowego, zaburzenie rytmu, zapalenie mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Asicor 1 mg/ml
Asicor, zawierający milrinon mleczan w stężeniu 1 mg/ml, jest przeznaczony do dożylnej infuzji w leczeniu zastoinowej niewydolności serca. U dorosłych dawka nasycająca wynosi 50 μg/kg mc. podawana przez 10 minut, a dawka podtrzymująca standardowo 0,5 μg/kg mc./min (zakres 0,375–0,75 μg/kg mc./min), co odpowiada szybkości infuzji 0,11–0,22 ml/kg mc./godz. dla roztworu o stężeniu 200 μg/ml. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 1,13 mg/kg mc. Dawkowanie wymaga dostosowania u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek na podstawie klirensu kreatyniny, z dawką podtrzymującą zmniejszaną do 0,20–0,43 μg/kg mc./min przy klirensie 5–50 ml/min/1,73m². U dzieci dawka nasycająca wynosi 50–75 μg/kg mc. podawana przez 30–60 minut, a infuzja ciągła 0,25–0,75 μg/kg mc./min do 35 godzin, jednak milrinonu nie zaleca się u dzieci z niewydolnością nerek.
ciągła infuzja, ciśnienie tętnicze, dawka całkowita, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, hipotonia, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, komorowe zaburzenie rytmu serca, milrinon mleczan, niewydolność serca, odczyn w miejscu podania, odpowiedź hemodynamiczna, podanie pozanaczyniowe, podawanie dożylne, prawidłowa czynność nerek, przetrwały przewód tętniczy, równowaga płynowa, spadek ciśnienia tętniczego, stężenie elektrolitów, stężenie kreatyniny, wrodzona wada serca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu, zaburzenie rytmu serca, zespół małego rzutu serca