zaburzenia eliminacji leku

Zaburzenia eliminacji leków to istotny aspekt farmakologii klinicznej, odnoszący się do nieprawidłowości w procesach usuwania substancji leczniczych z organizmu. Główne szlaki eliminacji obejmują metabolizm wątrobowy oraz wydalanie nerkowe, których dysfunkcja może prowadzić do kumulacji leku w organizmie i potencjalnego działania toksycznego.

Zaburzenia funkcji wątroby (np. marskość, zapalenie wątroby, stłuszczenie) mogą wpływać na aktywność enzymów cytochromu P450, zmniejszając zdolność organizmu do biotransformacji leków. Z kolei dysfunkcja nerek (m.in. ostra i przewlekła niewydolność nerek, choroby kłębuszków nerkowych) upośledza filtrację kłębuszkową i sekrecję kanalikową, co zaburza wydalanie leków i ich metabolitów.

W praktyce klinicznej zaburzenia eliminacji leków wymagają modyfikacji dawkowania poprzez redukcję dawki lub wydłużenie odstępów między dawkami. Szczególną ostrożność należy zachować przy lekach o wąskim indeksie terapeutycznym oraz u pacjentów z współistniejącymi schorzeniami wątroby i nerek. Monitorowanie stężenia leku we krwi (TDM) jest często konieczne dla zapewnienia skuteczności terapii przy jednoczesnym minimalizowaniu ryzyka działań niepożądanych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl