hiperplazja pęcherzykowa

Hiperplazja pęcherzykowa to stan patologiczny charakteryzujący się nadmiernym namnażaniem się komórek pęcherzykowych, najczęściej obserwowany w obrębie tarczycy lub jajników. W przypadku tarczycy, hiperplazja pęcherzykowa objawia się zwiększeniem liczby i wielkości pęcherzyków tarczycowych, co może prowadzić do powiększenia całego gruczołu.

W kontekście tarczycy, hiperplazja pęcherzykowa często towarzyszy chorobie Gravesa-Basedowa, wolu guzkowym oraz przewlekłemu zapaleniu tarczycy typu Hashimoto. Nadmierna stymulacja receptorów TSH lub działanie przeciwciał stymulujących tarczycę (TSI) są głównymi czynnikami etiologicznymi tego procesu.

Diagnostyka hiperplazji pęcherzykowej opiera się na badaniach obrazowych (USG, scyntygrafia), badaniach laboratoryjnych oceniających funkcję tarczycy oraz biopsji cienkoigłowej, która pozwala na różnicowanie z procesami nowotworowymi. Histopatologicznie obserwuje się zwiększoną liczbę pęcherzyków z prawidłową architekturą komórkową, bez cech atypii.

Leczenie hiperplazji pęcherzykowej zależy od choroby podstawowej i obejmuje farmakoterapię (leki przeciwtarczycowe w przypadku nadczynności), suplementację jodem przy niedoborach, a w zaawansowanych przypadkach może być konieczne leczenie chirurgiczne lub terapia jodem radioaktywnym.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl