inhibicja czynnika VIII

Inhibicja czynnika VIII to zjawisko polegające na powstawaniu przeciwciał (inhibitorów) skierowanych przeciwko czynnikowi VIII krzepnięcia krwi. Jest to jedno z najpoważniejszych powikłań leczenia hemofilii A, występujące u około 25-30% pacjentów z ciężką postacią choroby, zazwyczaj w ciągu pierwszych 50 dni ekspozycji na koncentrat czynnika VIII.

Obecność inhibitora czynnika VIII znacząco komplikuje leczenie krwawień u pacjentów z hemofilią, czyniąc standardową terapię substytucyjną nieskuteczną. W zależności od miana inhibitora (wysokie >5 BU/ml lub niskie <5 BU/ml) stosuje się różne strategie terapeutyczne, w tym koncentraty omijające inhibitor (rVIIa, aPCC), indukcję immunotolerancji (ITI) lub zwiększone dawki czynnika VIII.

Rozpoznanie inhibitora opiera się na teście Bethesda lub jego modyfikacji (test Nijmegen-Bethesda), który mierzy aktywność inhibitora w jednostkach Bethesda (BU). Czynniki ryzyka rozwoju inhibitora obejmują ciężkość hemofilii, rodzaj mutacji w genie F8, intensywność ekspozycji na czynnik VIII, czynniki genetyczne oraz zapalenie.

Współczesne metody zapobiegania rozwojowi inhibitora koncentrują się na doborze odpowiedniego preparatu czynnika VIII, optymalizacji protokołów podawania oraz nowych strategiach immunomodulacyjnych. Pojawienie się terapii niezależnych od czynnika VIII, takich jak emicizumab, stanowi przełom w leczeniu pacjentów z inhibitorem.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl