rozedma podskórna
Rozedma podskórna (emphysema subcutaneum) to stan kliniczny charakteryzujący się obecnością powietrza lub gazu w tkance podskórnej. Objawia się charakterystycznym trzeszczeniem przy dotyku (krepitacją) oraz obrzękiem tkanek miękkich, który może obejmować twarz, szyję, klatkę piersiową lub inne obszary ciała.
Do najczęstszych przyczyn rozedmy podskórnej należą: uraz klatki piersiowej, pneumotoraks, perforacja tchawicy lub przełyku, zabiegi medyczne (np. intubacja, tracheostomia), infekcje wytwarzające gaz (np. zakażenia beztlenowcami) oraz jatrogenne wprowadzenie powietrza podczas procedur medycznych. Rozedma podskórna może być również objawem towarzyszącym zabiegom chirurgicznym w obrębie klatki piersiowej.
Diagnostyka rozedmy podskórnej opiera się głównie na badaniu fizykalnym, ale może wymagać wykonania badań obrazowych (RTG klatki piersiowej, tomografia komputerowa) w celu ustalenia przyczyny. Leczenie jest ukierunkowane przede wszystkim na eliminację źródła przedostawania się powietrza do tkanek oraz monitorowanie pacjenta pod kątem potencjalnych powikłań, szczególnie w przypadkach rozległej rozedmy obejmującej szyję i górną część klatki piersiowej.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Odma opłucnowa to obecność powietrza w jamie opłucnowej, prowadząca do zaburzenia gradientu ciśnień i zapadnięcia się płuca, co skutkuje zmniejszeniem pojemności życiowej płuc oraz obniżeniem ciśnienia parcjalnego tlenu we krwi tętniczej. Powietrze może przedostawać się do jamy opłucnowej przez komunikację między pęcherzykami płucnymi a opłucną lub bezpośrednio z atmosferą. Odma samoistna pierwotna (PSP) występuje u osób bez jawnej choroby płuc i wiąże się z pęknięciem pęcherzy rozedmowych (blebs, bullae), porowatością opłucnej, stanem zapalnym, nadekspresją metaloproteinaz macierzy (MMP-2, MMP-7, MMP-9) oraz czynnikami genetycznymi (np. zespół Marfana, Birt-Hogg-Dube). Czynniki ryzyka PSP to wysoki wzrost, szczupła sylwetka, płeć męska, palenie tytoniu (9-krotny wzrost ryzyka u kobiet, 22-krotny u mężczyzn) oraz młody wiek. Odma samoistna wtórna (SSP) rozwija się u pacjentów z chorobami płuc, takimi jak POChP, gruźlica, sarkoidoza czy idiopatyczne włóknienie płuc.
ciśnienie wewnątrzopłucnowe, gradient ciśnień, limfangioleiomiomatoza, metaloproteinazy macierzy, odma jatrogenna, odma pourazowa, odma prężna, odma samoistna, odma samoistna pierwotna, odma samoistna wtórna, opłucna płucna, pęcherzyki płucne, pleurodeza, pneumocystoza, POChP, próba Valsalvy, rozedma podskórna, uraz klatki piersiowej, włóknienie płuc, zapalenie oskrzeli, zespół Birt-Hogg-Dubé, zespół Marfana -
Leksykon chorób i schorzeń
Uchyłek Zenkera (UZ) jest najczęstszym uchyłkiem przełyku, o rocznej zapadalności około 2,9/100 000 osobolat i chorobowości w zakresie 0,01-0,11% populacji. Występuje głównie u osób starszych (60-80 lat), z przewagą mężczyzn (stosunek 1,5-5:1). Najczęściej diagnozowany jest w krajach Europy Północnej i regionach o północnoeuropejskim dziedzictwie. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na badaniu radiologicznym (ezofagogram), natomiast tomografia komputerowa ma ograniczoną przydatność. Leczenie zależy od objawów, wielkości (>2 cm) i lokalizacji uchyłka; u pacjentów bezobjawowych i z małymi uchyłkami (<1 cm) zaleca się postępowanie zachowawcze z kontrolami radiologicznymi. Objawowe przypadki wymagają leczenia operacyjnego, które może być przeprowadzone metodą otwartą lub endoskopową, przy czym obie metody cechują się niską śmiertelnością (0,9%) i różnym profilem powikłań (11% dla operacji otwartej, 7% dla endoskopii).
badanie z barytem, dysfagia, dyspepsja, endoskopia, ezofagogram, halitoza, krwiak, przetoka, rak płaskonabłonkowy, regurgitacja pokarmu, rozedma podskórna, sztywna endoskopia, tomografia komputerowa klatki piersiowej, uchyłek przełyku, uchyłek Zenkera, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie śródpiersia
